a życie płynie...dzień za dniem...
i słów brak...
słowa te, miały opisać przede wszystkim wyprawę do Rzymu z okazji beatyfikacji Jana Pawła II... i opisały by również inne sytuacje zaistniałe w burzliwym maju...
bo tak, jak za oknem, każdego rana zieleń była gęściejsza
i zieleńsza, tak też codzienność wirowała zdarzeniami nie bez znaczenia...
np.Kraków odwiedzałam częściej niż to mam w zwyczaju,
a to jak wiadomo wiąże się z nasiąkaniem kolorami...barwy łączą się i mieszają i wreszcie powstaje jakiś obraz...JAKIŚ... i to właśnie nierzadko wprawia mnie w zakłopotanie...budzę się w szarościach...a one jakoś nie zachęcają do życia...
dlatego nie silę się na natchnione i pełne zachwytu wspomnienia...i wcale nie oznacza to, że jestem owych pozbawiona... jedynie ciągle to nie ten czas... dziwne to uczucie czekania... może takie jak w ziarnie złożonym w ziemi?...może to zapach podobny?... o ile nie identyczny...
może tak pachnie nadzieja?... niczego pewna nie jestem... na wyczucie dotykam tajemnicy...potykam się o kamienie, których nie chcę... siadam...śpię... nie myślę wiele...
