W poniedziałek wróciłam z uroczystości ślubów wieczystych, na które zostałam zaproszona przez Kasię . Udało mi się pojechać dzięki poręczy ;) zahaczyłam o nią któregoś dnia i wydarłam wraz z kieszenią pół habitu pracownego… znalazł się zatem dobry powód, aby owo zaproszenie uskutecznić dając się jednocześnie zmierzyć do uszycia nowego habitu…
Odżyły wspomnienia, zakręciła się w oczach łza… pomogłam dekorować stoły… okazało się, że na stryszku wciąż leży pudełko z łososiową flizeliną po nas! Nikt jej
od trzech lat nie używał … siostry zgodziły się ją wykorzystać i miałam namiastkę naszego wielkiego dnia.
Rano obudziła nas piosenka: „wybudujmy most” …
Odżyły wspomnienia, zakręciła się w oczach łza… pomogłam dekorować stoły… okazało się, że na stryszku wciąż leży pudełko z łososiową flizeliną po nas! Nikt jej
od trzech lat nie używał … siostry zgodziły się ją wykorzystać i miałam namiastkę naszego wielkiego dnia.
Rano obudziła nas piosenka: „wybudujmy most” …
Dziś rocznica moich ślubów...
To był przecież szczęśliwy dzień i powroty do tego „na zawsze” niech będą, jak powroty do źródła… Bóg przecież buduje mosty do Siebie choć wydaje się, że nie ma możliwości dotarcia do codziennych małych czy większych celów… do serc tych, którzy na ten czas najbliżej nas, ale nie koniecznie najbliżsi… i wreszcie do nas samych, tu często najtrudniej się przedostać przez gąszcz zawikłanych myśli, buntów i rozczarowań…
Jestem dziś blisko tych, za którymi trochę mi tęskno...
a to zamiast zdjęć:
To był przecież szczęśliwy dzień i powroty do tego „na zawsze” niech będą, jak powroty do źródła… Bóg przecież buduje mosty do Siebie choć wydaje się, że nie ma możliwości dotarcia do codziennych małych czy większych celów… do serc tych, którzy na ten czas najbliżej nas, ale nie koniecznie najbliżsi… i wreszcie do nas samych, tu często najtrudniej się przedostać przez gąszcz zawikłanych myśli, buntów i rozczarowań…
Jestem dziś blisko tych, za którymi trochę mi tęskno...
a to zamiast zdjęć:
