achhhhh te chwile ulotne!!!!

chwile ulotne, ale zapadające w głębię serca...istotne! ważne... cenne... zamierzałam opisać kolejne "niby nic"... a czas podeptał mi po piętach!!!zaśnieżony świat w mgnieniu oka zmienił się w zieloną krainę przepełnioną słońcem... ta przemiana przyniosła dużooooo nowego i zaskakujacego.... i dziś sobie pomyślałam... że w takim razie czas na diametralne zmiany, że ....... zorganizuję nowego bloga ;) stary niebieski świat w nowym wydaniu ;)

myśli hostyńskie

 

 

 

 

 

 

... na początku miesiąca byłam na Svatym Hosyne.Przeżywałam moje pierwsze rekolekcje po czesku ;)...
Miejsce piękne! czas równie piękny ;)
łapiąc myśli... tych kilka tu przecedzam... 

4.3.13
Pyszny knedlik z kapustą na obiad pasował do myśli przewodniej dzisiejszego dnia o wszechmogącym Stwórcy świata… o TYM KTÓRY JEST!! A bez którego niczego nie ma! 
Mieszkam na ponad 700 metrowej „Gorce”, gdzie króluje Matka Boża Hostynska. Ma tu piękną bazylikę!
Cudowny dzień z błękitnym niebem i ciepłym słońcem zachęcił mnie, żeby dotknąć Boga w cudownej przyrodzie!
Zachwycałam się blaskiem na resztkach śniegu, które powodowały ostre promienie słońca… chciałam uchwycić takie padanie światła, które czyni świat jakby nie z tego świata… bo niewidzialne znaki Boga… Jego wieczna moc i bóstwo już od stworzenia świata da się poznać w Jego dziełach… (Rz 1, 20)
Nieujarzmiony zamarznięty śnieg na schodach miotał moimi stopami na wszystkie strony… uparłam się, że zejdę do źródełka po wodę… udało się! I przy tym niespodziewanie dotknęłam Boga w Jego wszechmocy
z całą moją małością… dziwnym wewnętrznym zamknięciem… z podejrzliwością i wewnętrzną przekorą… z oczekiwaniami, że będzie to inny czas niż jest…
…..Może w tym jest właśnie  dla mnie zrozumienie fragmentu na dzisiejsze przemyślenie: … że Bóg naszego Pana Jezusa Chrystusa, Ojciec Chwały da Ducha mądrości i poznania, abym mogła Go rozpoznać (Ef 1, 17)…. Może to jest TEN Duch… to spotkanie…
a miejsce gdzie jest iskra wiary w Jego istnienie to już ziemia święta… zatem wystarczy ściągnąć sandały
i wsłuchać się w CISZĘ… przymknąć oczy, aby zobaczyć gdzie we mnie zamieszkał…

5.3.12
…od czego zacząć? No z pewnością od budzącego mnie rano słońca!!!otwieram oczy i jest już zupełnie jasno, a słońcu nie przeszkadza nawet zasłonka
w oknie… potem zaczął mocno wiać wiatr i teraz, gdy już ciemność przykryła ziemię zadaje się on być dziwnie groźny!!!wyje w konarach starych drzew i uderza z wielką siłą w dom.
Wielka potęga Boga objawia się tu na każdym kroku w drobiazgach… genialne są takie momenty w moim życiu, gdy niespodziewanie doświadczam, jaki On jest bliski!!! Patrzyłam dziś na Jezusa, który przez WCIELENIE stał się jednym z nas. Związał się ludzkimi relacjami z ziemią i dokładnie poznał nasze bóle
i radości…
Gdy zaczęliśmy się przyglądać podstępnemu działaniu zła było się od czego odbić! Bliskość i miłość Boga jest motywacją, aby żyć w PRAWDZIE… zmieniać swoje życie na lepsze… porzucać każdego dnia starego człowieka i przyoblekać się w nowego…
dla mnie tak wiele rzeczy nagle jest nowych… nowy smak dzisiejszej zupy na przykład ;) … piwo na stole do obiadu… spokój z jakim ten obiad jest podany… poczucie, że jestem kimś ważnym… ładnie obsłużonym przy stole… nowe są słowa którymi nazywana jest rzeczywistość i sposób przekazu nagle taki inny… wpada to we mnie jak lawina… czasem zdaje mi się, że nie nadążam  z zachwytem i odpowiednim ustosunkowaniem się… mam w sobie tysiące myśli… patrzę na siostry wokół mnie… nic o nich nie wiem… nie potrafię nawet rozróżnić z jakich są zgromadzeń… podgryza mnie ciekawość kim są, jaka jest historia ich życia… przecież większość żyła w tych tajemniczych i trudnych do wyobrażenia sobie czasach  prześladowań… jakie jest przez to teraz ich spojrzenie na Boga, wiarę, kościół… ludzi

6.3.12
…”KRZYŻ NIE JEST JEDYNIE MISTERIUM CIERPIENIA… ALE PRZEDE WSZYSTKIM MISTERIUM MIŁOSCI”…. I tego by się trzeba dzisiaj trzymać… tego dzisiaj tu na Hostynskiej górze… i tego dzisiaj ogólnie rzecz biorąc… potem z lawiny słów próbowałam wyciągnąć ciąg dalszy tej myśli… łapałam pojedyncze zdania… że życie jest dynamiczne tym, co w nim jest raz ciężkie… a raz radosne… zmaganiem się z samym sobą mogę osiągnąć najwięcej… bo to co, przychodzi łatwo nie jest nic warte… a to co ciężkie potrafi być piękne… że ofiara jest przejawem miłości… a jakże ciężko o nią w dzisiejszych czasach… i że miłosierdzie potrafi tańczyć… skradać się na palcach, aby delikatnie przynieść ulgę cierpiącemu… w takt miłości wirować wokół człowieka…
i że bez wiary ciężko jest ponosić ofiarę… a umocnienie jej… przylgnięcie do KRZYŻA pomaga… czyni wszelkie działania bardziej skutecznymi… i że ku temu nie są potrzebne wielkie mądrości tego świata…
„Z Chrystusem przybita do krzyża… nie żyję już dla siebie, ale Chrystus żyje we mnie…” (Gal 2,20)
przypomniało mi się, co to dla mnie znaczyło na początku… a co znaczy teraz????????????????????? poszukuję odpowiedzi w gąszczu plątaniny własnej….

7.3.12
no i nie obudziło mnie słońce… dziś poranek witał zachmurzonym niebem…
miałam się wrócić do korzeni Bożego wołania… raz jeszcze zrozumieć czym ono dla mnie jest..jaki ma wpływ na moje codzienne wybory… bałam się spojrzeć sobie w oczy… a Bóg mówił o drzewie zasadzonym nad brzegiem rzeki… które niczego się nie boi… jego liście nie więdną i nie przestaje przynosić owoców… bo swą nadzieję pokłada w Bogu… i że zna moje serce… wie jakie potrafi być niezrozumiałe dla mnie samej... oceni sprawiedliwie moje starania…(Jer 17, 7-10) dobry był dzień … bogaty w Boże miłosierdzie… z nową perspektywą na przyszłość…

8.3.12
Dziś zdecydowanie w chmurach! Góra okryta mgłą… dotykaliśmy tajemnicy EUCHARYSTII- tego misterium zbawienia w które zanurzone jest całe chrześcijaństwo!
Plątanina słów zacnego biskupa była chyba dość symboliczna… bo mówić… tłumaczyć… wnikać w TĄ tajemnicę wiary przerasta! Sądzę, że żadne ludzki słowa nie są wstanie wyjaśnić… wypowiedzieć co TEN CUD MIŁOŚCI w sobie zawiera… kręciłam się
i niecierpliwiłam kiedy dokładał kolejny wątek… cytował jakąś kolejna mądrość… zdało mi się, że to jest tajemnica ziarna, które wzrasta w zupełnej CISZY… i nie trzeba chcieć widzieć… dotykać… nazywać… że należy WIERZĆ… a to już inna sprawa… tu zaczyna się problem…
zrobiłam sobie prezent… kupiłam książkę ks. Halika : „Teatr dla aniołów” o ile dobrze to tłumaczę…
już na drugiej stronie przeczytałam o prawdzie, która się lubi chować… i że nie należy się zatrzymywać
w szukaniu, na granicy swojego domu… że może warto udać się także na teren nieznany a wręcz nieprzyjacielski…
wiem, co dla mnie to oznacza… wiem, że spotkanie z TAJEMNICĄ we mnie samej wymaga zderzenia się z ciężkimi prawdami… które nie powinnam układać spać… a o pobudkę ze snu.... jakoś mi ciężko…
rozbolały ząb i dziwne zakłócenia w żołądku dochmurzyły ten dzień… pasowała do temat… przemagałam siebie… i zdaje mi się, że ból jest częścią misterium umierającego ziarna… jest etapem, który dość porządnie oczyszcza…
chyba mi szkoda, że jutro przyjdzie mi zejść z góry…

orzechowo

Ku mojej wielkiej radości doszło do skutku długo planowane spotkanie na Słowacji!

Najpierw samotna podróż pociągiem, mały sprawdzian na orientację i wielkiśmiech, że nie tyle mogę nie zrozumieć obcego języka, ale ku mojej rozpaczy nie rozpoznać obrazków!!! Małe lokomotywki i autobusiki na planie podróży pokazała mi dopiero pani na stacji, gdzie miałam przesiadkę… jak się okazało na autobus, a nie jak myślałam na pociąg!!! Całe szczęście udało się znaleźć dodatkowe połączenie, aby kupiony wcześniej bilet tylko na pociąg nie był kupiony na darmo…
Na miejscu była radość! Radość ze spotkania, radość z tego, że odnalazł sięsens w tym, co było nie zrozumiałe u tych, których noszę w sercu… radość z podzielonych doświadczeń… radość z picia herbaty i smakowania herbatników... taka prosta radość, której nie przeszkadzało niewyspanie ;) bo szkoda było czasu na sen…
a potem była radość ze spotkania z romskimi dziećmi na „Orzechowym dworze”.
Ufam, że to, co tam zawiozłam wyda owoc ;) w końcu zasialiśmy ziarna i wyrastało nam przez trzy dni orzechowe drzewo J … to było widać… a to czego zobaczyć się nie da, niech rozkwitnie w zakamarkach małego serca…
wracałyśmy we trzy… można by rzec po polsku! Miłe to było i taka byłam przejęta, że mogę moim siostrom pokazać kawałek mojego nowego świata!
Piękny czas!
a teraz rozbielił się świat na dobre!!!

 

zimową porą...

Bieluteńko!!! A dziś jeszcze mroźnie wieje…
a gdy zbiegam z górki w stronę fary i do stacjonarza wybierając bajkowe uliczki Kelcy, to mam wrażenie, że jestem w jakieś zaczarowanej krainie…
Ostatnio mieliśmy święto. Pochyliłam się nad Słowem, które na ten dzień jest dla naszego zgromadzenia. Oniemiałam! Jak bardzo czuję się w Nim swojsko!
Była to jedna z tych chwil, gdy ogarnia Cię pewność, że to jest TA ZIEMIA, na której miały stanąć Twoje stopy i to jest TEN CZAS, w którym masz żyć mimo wszelkich przeciwności… a może właśnie dlatego, że one są!
Dziękowałam zbiegając z górki bajkowymi uliczkami zaczarowanej krainy…
„O JAK SĄ PEŁNE WDZIĘKU
NA GÓRACH
NOGI ZWIASTUNA RADOSNEJ NOWINY,
KTÓRY OGŁASZA POKÓJ,
ZWIASTUJE SZCZĘŚCIE,
KTÓRY OBWIESZCZA ZBAWIENIE,
KTÓRY MÓWI DO SYJONU:
TWÓJ BÓG ZACZĄŁ KRÓLOWAĆ.(…) Iz 52,7
… być… uśmiechać się… słuchać… patrzeć… wypełniać się tajemnicą… ofiarować bezradność i być częścią wielkiego dzieła, którego ideą jest czynienie z ludzkich serc Bożego Królestwa…
jak?

…Zwijam papierowe rurki, z których powstaną koszyki. Lepię figurki z masy solnej. Śmieję się do bólu brzucha siedząc miedzy moimi nowymi przyjaciółmi aniołami… Słucham o kłopotach niezwykłej Marty!
Gotuję!!! I da się to zjeść! J
Martwię się, że nie potrafię opanować sztuki komunikacji domyślnej…
Zjadam ze smakiem królika… co zdawało się nie do przeskoczenia dla mnie…
Wymiguję się od każdo – niedzielnych obiadów u państwa Tabulkóv… oni mogli by opowiadać bez końca o cudach, jakie Pan Bóg działa w ich życiu, gdy Mu skrzętnie powierzą codzienne utrapienia! Oto co potrafi WIARA!
U Marii mam prywatne modlitwy dwa razy w tygodniu, z czeskimi rozmówkami na poważne tematy… i już coraz mniej mam spleciony język!
… chyba właśnie TAK
ps... zdjęcia nie chcą się przesłać...więc będą później...