... w obliczu ostatnich wydarzeń oraz dzisiejszego dnia zostawiam litanię, prosząc dla siebie i wszystkich o mądrość w przeżywaniu tego, co nas spotyka... o umiejętność widzenia zamysłów Bożych w szarej codzienności... i zostawiam mojego ślubnego storczyka, który po ciężkich doświadczeniach... ostrych zakrętach i powodziach rozpoczął budzenie się do życia ku mojej wielkiej radości! symboliczne to dla mnie, bo niby roślina... a jakby wiedział o co chodzi...;)
Nie umiemy żyć, Nie umiemy myśleć, Nie umiemy patrzeć, Nie umiemy słyszeć, Nie umiemy niczego przewidzieć, Nie umiemy z nieszczęść Wyciągnąć zbawiennych nauk, I tak wspinamy się - Zgraja ludzi Opętanych żądzą zdobywania - Po stromej drabinie złudzeń, A jej szczeble pękają i łamią się Pod ciężarem naszych nierozważnych kroków.
Czyniąc wszystko na przekór zdrowemu rozsądkowi I przyrodzonej skłonności do trwania, Idziemy urojoną drogą Do urojonego celu, W klęskach naszych upatrujemy zwycięstwa, W zwycięstwach nie widzimy zarodków klęski, W nonsensie upatrujemy sens, A mowę, Ten przywilej i chlubę naszego wybraństwa Uczyniliśmy narzędziem pustej paplaniny I brzydoty, I jadowitego kłamstwa, Na którym usiłujemy zbudować Wielkość człowieka.
Boże nieskończonej mądrości, Stworzycielu doskonałego kosmosu I najpiękniejszej ziemi, Nieśmiertelnej duszy I mózgu, I szarych komórek, I pięciu zmysłów, I wolnej woli, Wyzwól nas z drapieżnych szponów głupoty Tej czarnookiej kusicielki, Wabiącej nas na wszystkich rogach historii Jak na rogach ulic, Od tej sprawczyni Naszych błazeńskich zamiarów i czynów, I upadków, I jałowego życia, I daj nam mądrość oczyszczenia, Nam, Synom ziemi, Soli zwietrzałej i bezużytecznej." |Roman Brandstaetter|
STRUMIEŃ Ruah Duch Boży unosił się nad wodami... 1. Zdumienie
Zatoka lasu zstępuje
w rytmie górskich potoków ten rytm objawia mi Ciebie,
Przedwieczne Słowo.
Jakże przedziwne jest Twoje milczenie we wszystkim, czym zewsząd przemawia stworzony świat... co razem z zatoką lasu
zstępuje w dół każdym zboczem...
to wszystko, co z sobą unosi
srebrzysta kaskada potoku, który spada z góry rytmicznie
niesiony swym własnym prądem... — niesiony dokąd?
Co mi mówisz górski strumieniu?
w którym miejscu ze mną się spotykasz? ze mną, który także przemijam — podobnie jak ty... Czy podobnie jak ty? (Pozwól mi się tutaj zatrzymać — pozwól mi się zatrzymać na progu, oto jedno z tych najprostszych zdumień.) Potok się nie zdumiewa, gdy spada w dół
i lasy milcząco zstępują w rytmie potoku — lecz zdumiewa się człowiek!
Próg, który świat w nim przekracza,
jest progiem zdumienia.
(Kiedyś temu właśnie zdumieniu nadano imię «Adam».)
Był samotny z tym swoim zdumieniem
pośród istot, które się nie zdumiewały — wystarczyło im istnieć i przemijać. Człowiek przemijał wraz z nimi
na fali zdumień.
Zdumiewając się, wciąż się wyłaniał z tej fali, która go unosiła, jakby mówiąc wszystkiemu wokoło: «zatrzymaj się! — masz we mnie przystań» «we mnie jest miejsce spotkania z Przedwiecznym Słowem» —
«zatrzymaj się, to przemijanie ma sens» «ma sens... ma sens... ma sens!»
| Jan Paweł II |
...czas dwa słowa zostawić, choć milczenie jest najbardziej wymowne...
i na tym etapie mojego wędrowania bardzo wskazane...
rozpoczęłam etap zatrzymania się, żeby usłyszeć...
i jak na ironię, robiąc pierwszy krok w tym kierunku zatrzymał się wraz ze mną kawał świata...nic dodać nic ująć...
jechałam na CZUWANIE RODZINY ARNOLDOWEJ...w pociągu dotarły do mnie wieści o strasznej tragedii... idąc ulicami mijałam ludzi komentujących z niedowierzaniem całą sytuację... byłam sama więc bez słów, za to z kłębiącymi się myślami patrzyłam, jak pojawia się coraz więcej żałobnych flag... a że od pewnego czasu towarzyszą mi słowa Tryptyku rzymskiego, to w zadziwiający sposób i teraz wplatały się w każdy krok...każde spojrzenie...
«zatrzymaj się! — masz we mnie przystań» «we mnie jest miejsce spotkania z Przedwiecznym Słowem» —
«zatrzymaj się, to przemijanie ma sens» «ma sens... ma sens... ma sens!»
...zatrzymaj się... najpierw zatrzymałam się przy bliskich mi ludziach... został mi podarowany czas spotkania... uśmiechy i gesty serdecznego przytulenia... słowa zatroskania...
...a potem noc... taka noc, co mnie miłosierdziem przykryła po uszy! i taki był początek...
wróciłam...żeby inaczej patrzeć...a to nie jest wcale łatwe...
... w poniedziałek był Kraków... przedreptałam go w przedziwnym spokoju serca!
to takie dreptanie z nadzieją pod pachą...
teraz... CISZA!!!! ;)
ONA NAJWAŻNIEJSZA!
1 A pierwszego dnia po szabacie, wczesnym rankiem, gdy jeszcze było ciemno, Maria Magdalena udała się do grobu i zobaczyła kamień odsunięty od grobu. 2Pobiegła więc i przybyła do Szymona Piotra i do drugiego ucznia, którego Jezus kochał*, i rzekła do nich: «Zabrano Pana z grobu i nie wiemy*, gdzie Go położono». 3 Wyszedł więc Piotr i ów drugi uczeń i szli do grobu. 4 Biegli oni obydwaj razem, lecz ów drugi uczeń wyprzedził Piotra i przybył pierwszy do grobu. 5 A kiedy się nachylił, zobaczył leżące płótna, jednakże nie wszedł do środka. 6 Nadszedł potem także Szymon Piotr, idący za nim. Wszedł on do wnętrza grobu i ujrzał leżące płótna 7 oraz chustę, która była na Jego głowie, leżącą nie razem z płótnami, ale oddzielnie zwiniętą na jednym miejscu*. 8 Wtedy wszedł do wnętrza także i ów drugi uczeń, który przybył pierwszy do grobu. Ujrzał i uwierzył. 9 Dotąd bowiem nie rozumieli jeszcze Pisma, [które mówi], że On ma powstać z martwych*. 10 Uczniowie zatem powrócili znowu do siebie. 11* Maria Magdalena natomiast stała przed grobem płacząc. A kiedy [tak] płakała, nachyliła się do grobu 12 i ujrzała dwóch aniołów w bieli, siedzących tam, gdzie leżało ciało Jezusa - jednego w miejscu głowy, drugiego w miejscu nóg. 13 I rzekli do niej: «Niewiasto, czemu płaczesz?» Odpowiedziała im: «Zabrano Pana mego i nie wiem, gdzie Go położono». 14 Gdy to powiedziała, odwróciła się i ujrzała stojącego Jezusa, ale nie wiedziała, że to Jezus. 15 Rzekł do niej Jezus: «Niewiasto, czemu płaczesz? Kogo szukasz?» Ona zaś sądząc, że to jest ogrodnik, powiedziała do Niego: «Panie, jeśli ty Go przeniosłeś, powiedz mi, gdzie Go położyłeś, a ja Go wezmę». 16 Jezus rzekł do niej: «Mario!» A ona obróciwszy się powiedziała do Niego po hebrajsku: «Rabbuni»*, to znaczy: Nauczycielu! 17 Rzekł do niej Jezus: «Nie zatrzymuj Mnie, jeszcze bowiem nie wstąpiłem do Ojca. Natomiast udaj się do moich braci i powiedz im: "Wstępuję do Ojca mego i Ojca waszego oraz do Boga mego i Boga waszego"»*. 18 Poszła Maria Magdalena oznajmiając uczniom: «Widziałam Pana i to mi* powiedział».
...wiem, że ZMARTWYCHWSTAŁ, bo co chwilkę dostaję od kogoś wiadomość o tym... słyszę na własne uszy... nawet wyśpiewuję radosne ALLELUJA... i na dodatek sama próbuję roznosić tę informację po świecie...ale jak to ktoś mądry odkrył, z rozumu do serca to podobno najdłuższa droga, jaka istnieje dokądkolwiek... więc ...gdzie jestem?o tutaj mniej więcej...
(...)«Niewiasto, czemu płaczesz?» Odpowiedziała im: «Zabrano Pana mego i nie wiem, gdzie Go położono». Gdy to powiedziała,odwróciła się i ujrzała stojącego Jezusa, ale nie wiedziała, że to Jezus.(...)
tu na zielono... jestem... " zielona"... już się odwróciłam...już widzę, ale nie rozpoznaję...ktoś życzył mi, abym usłyszała swoje imię, gdy przyjdę do Jezusowego grobu... więc wytężam słuch serca...i chcę bardzo usłyszeć... a to przeczytałam w dzisiejszym mailu od pewnego jegomościa :
"Chrystus zmartwychwstał: dlatego nasze świętowanie nie jest stypą ku czci Ukrzyżowanego."
więc ...czemu płaczesz, dlaczego nie świętujesz tego, co właściwe??? bo nie wiem tego i tamtego...bo się spodziewałam... i ciągle po swojemu spodziewam... i to... i tamto... jak zapora dymna nad moim światem... i niech by wreszcie zajaśniał poranek ZMARTWYCHWSTANIA w moim skamieniałym sercu...
