Communication by a smile

… Kto by pomyślał! Mamy prawie końcówkę września! 

Ucieka czas… nie gonię za nim, bo i tak nie dogonię… 

a to, co ma być, to jest... czy tego chcę, czy też nie… 

czasem mam wrażenie, że nawet to, co mogłoby zależeć ode mnie, to i tak wymyka się z moich rąk... 

a Bóg nie przestaje mnie zaskakiwać!

Końcówka wakacji była CHIŃSKA ;)... to pomogło mi nie myśleć o kolejnym rozpoczynającym się roku w „TWIERDZY”(bo tu odlicza się dni od wakacji do wakacji)

 Chińczycy mieli swoje spotkanie, ale były momenty, gdy można  było pouśmiechać się do nich . Dobrze, że Bóg coś takiego przewidział w człowieku, że nauczył go uśmiechu! To ułatwiało wiele sytuacji, gdy nie było słów...i okazywało się bardzo zrozumiałe dla obu stron ;)

Tak! Jak to nasze tajwańska współsiostra Felisa na koniec ładnie o nas powiedziała: „KOMUNIKUJECIE SIĘ UŚMIECHEM!”

I miał rację nasz chiński misjonarz św. O. Józef Freinademetz, że: „Jedynym językiem, który rozumieją wszyscy ludzie jest język miłości”. Uśmiech przecież ma dużo wspólnego z miłością! 

  Urzekli mnie chińscy przyjaciele, byłam wzruszona patrząc jak się modlą, słuchając ich śpiewów, w których wybrzmiewał smutek… choć oni sami mieli w sobie ogrom radości!

...No i jedzenie pyszne gotowali! Trafiło nawet na dzień moich urodzin i kolacja była po chińsku 

 …fakt skończyło się niestrawnością, ale kto mądry popija niedogotowane jarzyny wodą gazowaną???... tak! to tylko ja tak potrafię…
Byłam też z nimi w Oświęcimiu. Chciałam tam kiedyś wreszcie trafić… no i akurat była okazja, bo Chińczycy jechali i mieli miejsce. Słów nie ma na opisanie tego, co się w sercu dzieje, gdy się jest w FABRYCE ŚMIERCI…

… skoro o urodzinach wspomniałam, to wiadomo… wraz z nimi zaczęła się szkoła… I miły akcent na początek !

Dostałam konika! Był jakoś tam obiecany jeszcze przed wakacjami, gdy po spacerze z trzeciakami malowaliśmy kamyki z drogi… Ale myślałam, że Paweł zapomniał… no i zadziwiłam się, gdy drugiego dnia zajęć biegł za mną i już z daleka wołał: „Siostro! Siostro! To dla Siostry! Miałem ze sobą już na rozpoczęciu roku szkolnego, ale mi siostra uciekła…. Taka pamiątka ode mnie… żeby siostra miała…” ... więc mam konika! Ciekawie było, gdy zeszłam z nim do „zerówki” i mała Zuza zobaczyła… nagle podbiegała z zachwytem trzymając  małego plastikowego konika, przyłożyła do tego namalowanego przez Pawła i pokazała mi, że to ten sam! Faktycznie wyglądał podobnie… a Zuza uwielbia koniki!

Mam jeszcze ciekawą historię  w schowku, ale ona wymaga osobnej kartki… spokojnego zbioru myśli… zapatrzenia w siebie i odbicia tego samego zachwytu, który był w moich oczach, gdy mnie droga zaskoczyła cudem!

deserowo...

…

Gdy to piszę, za oknem przeraźliwy dźwięk kosiarki bezlitośnie przecina przy okazji moje myśli…

a chcę o filiżankach pisać(?), albo raczej o tym, czego są symbolem, więc rzecz jasna o spotkaniach…

o cennych chwilach, którymi zostałam hojnie obdarowana tego lata…

Było MŚM i był Ocypel, ludzie, ludzie, ludzie!..spotkania przy kawie i herbacie, podanej raczej w kubkach, ale to wcale nie miej jednoczące…

I był czas w rodzinnych stronach, a tam szafka pełna filiżanek! oj, jak ja to lubię...Wstawałam wcale nie wcześnie z rana… otwierałam szafkę z kolekcją  filiżanek i zaparzałam kawę, każdego dnia w innej… myślałam o podarowanych mi ludziach! A Bóg organizował kolejne spotkania…

Dlaczego poplątałam filiżanki z ludźmi i picie kawy ze spotkaniami????… trochę dlatego, bo tak się logicznie jakoś składa, a trochę dlatego, że dla mnie głębokiego znaczenia nabiera to zestawienie, gdy  zostaję sama, zamykam drzwi pokoju i pomyśle, że wychodząc z niego nie mam kogo zaprosić na herbatę, nie wspominając o kawie… po prostu okazało się, że są tacy ludzie i takie miejsca, w których to nie ma znaczenia… tu pije się ze szklanek postawionych na szklanych podstawkach (jakby czas się zatrzymał)… kiedy wypełnione są po brzegi czymś gorącym nie da się ich chwycić w palce… parzy i nie smakuje, tak jak z filiżanki, czy kubka… wlecze się przełykanie gorzkiej kawy w niechcianych chwilach przy akompaniamencie niechcianych słów lub karzącej ciszy… jak na scenie mega komediodramatu nieudolnie wyreżyserowanego ludzką nieporadnością, gdy strach depcze po piętach…  tu słowo „GOŚCINNOŚĆ” brzmi dziwacznie…  wiem… to nie do pomyślenia… dlatego, gdy są chwile, kiedy mogę zasiąść

”na drugim brzegu człowieka.

Na drugim brzegu brata

Na drugim brzegu myśli.

Na drugim brzegu serca,

przy stole pojednania, gdzie wszystko ma swój sens i  ład,

Gdzie nie ma żadnych sprzeczności  złudzeń… |R.B|”

doceniam!!! jestem wdzięczna! … wzruszona! …nawet jeżeli do filiżanki kapią mało radosne łzy i spotkania nie są łatwe… doceniam, gdy są po prostu szczere…

długi wstęp... ale widocznie potrzebny! Nie dałam się buczącej kosiarce! ;)

Przejście będzie łagodne od marudnego i  pobrzmiewającego żałością wstępu do radosnych i zdumiewających wspomnień…

 Niedługo po przyjeździe do domu wybrałam się na spacer z Żanetą, to spotkanie miało zrekompensować anonimowy czas w Chludowie… potrzebowałam wyjaśnienia, dlaczego owa niewiasta po przywitaniu ze mną wsiąkła w świąteczny tłum i w odróżnieniu od Michała,z którym przyjechała,nie pokazała się aż do ostatniej nocy. Wyjaśnienia były nazbyt wystarczające! Zdumiało mnie jak ważny okazał się czas MŚM dla Żanety. Nie spodziewałam się, że uczestnicy Święta od pierwszego dnia tak otworzą swoje serca dla nieznanej im osoby… i dobrze słuchało mi się zapewnień, że za rok to nie dwie osoby z mojego rodzinnego miasta przyjadą, ale o wiele więcej! Oby to się udało!

Uśmiechnięte  i proste spojrzenie Żanety towarzyszyło mi jeszcze kilka razy podczas pobytu w domu… miałam również okazję odwiedzić jej dom, poznać rodziców, spróbować wypieków…  i dużo mogłabym z tego zadziwienia tu zostawić, ale czuję, że tyle wystarczy…

Był też Michał, ale że w biegu między rekolekcjami a pielgrzymką, to zaledwie w drodze do Żanety wymieniliśmy kilka zdań… dobra Boża dusza! Dziwnie nie pasująca do tego świata…

Zaczerpnęłam też ze źródła, sercem wracając do korzeni mojej żywej wiary, co należy tłumaczyć  modliłam się ze wspólnotą Maranatha, w której są bliscy mi ludzie z dawnej wspólnoty Galilea. Wybrałam się z nimi do Opola na mszę z modlitwą o uzdrowienie. Istotne było to wydarzenie, bo w drodze miałam okazję bliżej poznać Leszka i Marysię,( albo oni mieli okazję  poznać mnie), co zaowocowało wzruszającymi słowami na pożegnanie: że, ”zostałam zaadoptowana”. A na Mszę przybyli również ludzie,z różnych wcześniejszych moich dreptań po świecie ;): był ks.Gienek i była Ela (zostałam nakarmiona drożdżówką ), podobno Marek siedział w konfesjonale… ale nie odważyłam się go szukać, bo wydawało mi się, że to nie na to czas… była też Halinka ;) a to już taka historia, że ojej!

… A! … i uścisnęłam dłoń nowego wikarego, który zastrzegł: że ”my sobie jeszcze porozmawiamy”. Postać owego wikarego miałam okazję poznać z opowiadań i to nie byle jakich!

Bo dalej byli:

(wspomniana wyżej) Halinka i Tomek...

Minęło naprawdę wiele lat… znajomość z galilejskich dróg spała… gdzieś tam na ulicach uśmiechaliśmy się do siebie raz w roku… albo i rzadziej… a tym razem zostałam zaproszona do domku na Różaną… iiiiiiiiii jeśli ktoś poszukuje Narnii, to oni ją schowali w swoim ogrodzie!!! 

W ogóle spacer po domu był dla mnie ucztą… nasycałam swoje oczy drobiazgami z charakterem i sensem… czułam się, jak w bajce… a podczas kolacji na tarasie zostałam  wprowadzona w tajemnicę cudów z życia wziętych… i żadna to nie była bajka… słowa Tomka: „dobrze, że nie przyszłaś nas odwiedzić wcześniej… bo nie mielibyśmy Ci co powiedzieć…” brzmią mi w uszach do teraz… i znaczą tyle, co: NA WSZYSTKO JEST CZAS POD NIEBEM…. BÓG MA SWOJE DROGI, KTÓRYMI DOPROWADZA CZŁOWIEKA DO PRAWDY… NIE CZYNI TEGO NA SIŁĘ, LECZ POZWALA DOŚWIADCZYĆ WOLNOŚCI… I TO JEST PIĘKNE!…

Płakałam… bo cóż miałam powiedzieć… byłam wzruszona i czułam, że podzielone ze mną świadectwo o mocy Boga było prezentem dla mnie… miało przesłanie dla moich zwątpień… było odpowiedzią na moje lęki przed kolejnym rokiem w „Twierdzy”…

Mam nadzieję wracać na Różaną bez wielkich zaproszeń…

Kacha… a i owszem… zdawało się, że przerwana przed rokiem tradycja odwiedzin Kachy na motorze i spacer zakończony wypiciem pepsi również tym razem nie będzie kontynuowana… aż tu samo się porobiło…

Biegłam na przystanek, a że zagadałam się z tatą, to bus zwiał mi przed nosem… kolejny miał być za chwilkę… ale trwała jakoś długo… a busa nie było… prażyłam się pod plastikową wiatą… i patrzyłam jak panowie na ławeczce tuż przede mną opróżniają butelkę z czerwonym trunkiem… szybko im to szło… a mnie się dłużył czas… aż tu nagle słyszę wołanie… i widzę idącą w moją stronę Kachę!!!

Wracała z pracy ze swoim szefem i normalnie wcale by do miasta nie wjechali, ale akurat tego dnia i o tej godzinie, przy moim przystanku mieli coś do załatwienia…

Niech mi nikt nie mówi, że to zbieg okoliczności…;) bo jeśli sama Kacha w tym momencie powiedziała, że dlatego lubi określenie ”palec Boży”, to i ja nie mam prawa w to wątpić ;).

Zabrali mnie ze sobą, załatwiłam, co załatwić miałam… zostałam zaproszona na pyszne naleśniki i nacieszyłam się spotkaniem z Kachą.

Grześ… dziękowaliśmy w parafii za jego śluby wieczyste złożone w tym roku w Zgromadzeniu Słowa Bożego. 

Przy okazji świętowania mogłam spotkać panią Danusię i jej męża oraz współbraci z „misyjnego serca Polski". A za kilka dni nadeszło przeznaczenie misyjne i była wielka, wielka radość!! Grześ  poleci do Angoli.

Na misyjny front wyprawiłam też Kasię i Basię tego lata. 

 

"lecę na skrzydle"- treść wiadomości od Kasi odlatującej do Chile ;)

I te spotkania dały wile do myślenia… Było za co dziękować i czym się wzruszać… Zadziwiało nas, że to JUŻ!!!...choć wydaje się, że tak niedawno w białych welonach biegałyśmy po sulejówkowym klasztorze i patrzyłyśmy z podziwem na przylatujące z dalekich krajów misjonarki… zdawało się, że nam daleko do "Ziemi Obiecanej". Faktem jest, że z biegiem czasu pojęcie krańców świata zupełnie się zmienia… I stają się one bliskie na wyciągnięcie dłoni… bezradność i szok kulturowy dopada między swymi… niesienie Chrystusa okazuje się być ogromnie trudne, a ”najtrudniej jest  wytrwać przed tabernakulum człowieka” i to tego obok…

Nagle świat - doskonała w kształcie kula o mieszaninie ślicznych kolorów: zieleni, granatu i bieli leży tuż pod moimi stopami… otwieram oczy i wiem, że to TERAZ Bóg mnie potrzebuje… może tylko po to, żeby być… i zwłaszcza wtedy, gdy trudno mi uwierzyć, że to TERAZ ma sens…

Deser*… słodka chwila… filiżanka pachnącej herbaty… uśmiechy, spojrzenia… słowa… uścisk dłoni i mały krzyżyk uczyniony na czole… bo droga daleka…  Błogosław Panie Boże te wszystkie cudne chwile, niech będą na Twoją chwałę!

Ps. To i tak nie są wszyscy spotkani ludzie… ale niech wystarczy, żeby się nie za słodzić tym deserem…

*"Deser (pochodzi od francuskiego desservir - "czyścić stół") – potrawa jadana zazwyczaj na zakończenie posiłku głównego lub na podwieczorek czy drugie śniadanie. Najczęściej potrawa słodka.

Deserem może być ciasto, owoce, budyń, kisiel, lody, krem, gofry, słodycze, mus, legumina, sałatka owocowa, galaretka, pianka, mleczko, chałwa, kompot, sorbet, zabajone, granita, suflet, pudding, racuchy etc.

Niekiedy za deser uważa się także ser, a nawet wypicie kawy."
|http://pl.wikipedia.org/wiki/Deser|