...dzwonek o imieniu PARADOKS

 ... od jakiegoś czasu... w sumie kilka już lat mieszka u mnie dzwonek Paradoks... 

dostałam go na Boże Narodzenie od jednej siostry w ramach wymiany prezentów własnoręcznie wykonanych

i do tej pory pamiętam mój zachwyt nad nim... 

jest zrobiony z włóczki więc niestety  nie wydaje z siebie dźwięku...a jednocześnie jest pięknym dzwonkiem!!!

uruchomiłam wodze fantazji i udawałam, że mimo wszystko słyszę jak dzwoni....

miałam tu pisać o Krakowie...o dzieciach ze szkoły... i innych takich.... 

ale ostatecznie moja uwaga zatrzymała się na wełnianym PARADOKSIE... 

bo coraz więcej takich dostrzegam w sobie i wokół siebie... możności i nie możności zarazem...

denerwuję się, że nie jestem jakaś tam... i ciągle tak ciężko wchodzi się pod górkę...

a z górki wcale nie schodzi się lżej...a przecież powinno...

ludzie obok nie są tacy jakbym chciała....

ktoś uparcie brnie w przepaść i nie słucha, że można zawrócić...

nie on jeden... 

wizji o świecie z jednym wyjściem jest cała masa... sama mam takich stos...

tak więc dzwonek Paradoks nie jest jedynym PARADOKSEM... 

z nim rozpoczynam prostowanie ścieżek dla Pana... 

tak bym chciała wybiegać co rano z lampionem w ręku 

w poszukiwaniu możliwości innych niż mi się wydaje...

za oknem spadł dziś śnieg... było jakoś tak świątecznie... jakby się coś niezwykłego szykowało... 

trochę tęsknot zapukało w przyprószone szyby...

 ...zrobiłam adwentowy wyznacznik czekania...bo wieniec to nie jest... 

zapaliłam pierwszą świeczkę... i sobie myślę , że w sercu też coś mi zajaśniało... 

są pragnienia, żeby to i tamto pozmieniać...

... i chęć czekania dość spora...

bo i Słowo na dziś znaczące! i jakoś tak zapadło mi w duszę jak ziarenko w ziemię.... 

zobaczymy co z niego wyrośnie...

"Czuwajcie i módlcie się w każdym czasie, 

abyście mogli stanąć przed Synem

Człowieczym."

|Łk 21,36|

...takie tam skrawki ostatnich radości...

 ... niespodziewane oczekiwania doczekały się jeszcze bardziej  nieoczekiwanego spełnienia ...

bezwzględnie z zaskoczenia...

i takie to miłe!

...pan MANEKIN zamieszkał w niebieskim świecie...

przybył w kopercie od Mamy Zosi, którą widziałam tylko na zdjęciu...

będzie mi pomagał w nauce rysowania...

...a stempelki przyjechały ze mną z Krakowa, tylko dlatego, że jest wśród nich muszla, taka jak z drogi 

św. Jakuba...

...są też kolorowe domki na ręcznie malowanej spince do włosów, bo podobno artystyczna...

też krakowska... (zapowiada się, że przez najbliższy czas wszystko będzie się kręciło wokół Krakowa)

a "NAJWAŻNIEJSZA MĄDROŚĆ - TO CZUĆ SIĘ DZIECKIEM BOGA" 

...ta myśl z dedykacją dlllllaaaa.... no wiadomo dla kogo ;)

... co jeszcze?...a dużo spałam, bo mi się zachorowało... listy dłuuuuugie pisałam... ;)

 udało mi się uporządkować spoko szpargałów...dzięki temu znalazłam różne drobiazgi, którymi się wzruszyłam...

...i niektórzy uszczęśliwili mnie kolejnymi szpargałami ;) ...o tych mowa, co się mają czuć dziećmi Boga!

...zadzwoniła panna A., a ja już sobie postanowiłam, że powrócę do zwyczaju z dawniej 

i nie będę ukrywała mojej radości tym Bożym darem! bo to dobrze, że takie panny A. są! i zacięcie zdobywają Królestwo Boże! 

panno A.! będzie dobrze, a nawet jeszcze lepiej niż sobie myślisz...niż się spodziewasz....

i żadne potwory typu G tego nie pokrzyżują! ...a niech sobie straszą w zamczyskach skoro lubią...

...chmury to dziś powariowały na niebie! w zawrotnym tempie gdzieś pędzą odsłaniając niebieskie niebo...

a myślałam, że dziś wzniośle nie będzie... ;)

... zielony balonik, trawa, drzewa... i NIEBO...

"Dni człowieka są jak trawa;

kwitnie jak kwiat na polu.

ledwie muśnie go wiatr, a już go nie ma.

Wszelki ślad po nim zaginie." (...)

|Ps 103|

...czekało w schowku na dokończenie...myśli kilka o...
..no właśnie... o czym?... 
czy o duszy?...
czy o niebie...?
czy o jednym i drugim wplecionym nieuchronnie w ludzkie życie...
w poplątane ziemskie drogi...
idę... ciągle gdzieś idę...
wiem, gdzie chciałabym dojść..i za czym tęskni moje serce...

i wiem, jak jestem od TEGO daleko...

w minionym tygodniu chodziłam do szkoły z zielonym balonikiem...

"pokazywałam" jak przypuszczalnie wygląda dusza i co się z nią dzieje, gdy człowiek umiera... temat wzniosły jakby nie było...

i balonik wcale tego nie umniejszył...

bo przecież o NIEBO chodziło... o WIECZNOŚĆ...

ale w jednej klasie jest chłopiec, któremu całkiem niedawno umarła mama... ryzykowałam... nie wiedziałam jak on zareaguje...miałam przygotowane wersje awaryjne... a tu się okazało, że gdy tylko delikatnie naświetliłam temat NIEBA, ów chłopiec z wdzięcznym uśmiechem na twarzy podniósł rączkę i powiedział: "MOJA MAMA JEST W NIEBIE!"  

oniemiałam... i tak bardzo się ucieszyłam! 

dalej to już poszło genialnie... bo mama pomogła...

można było przez resztę lekcji wspominać o mamie a chłopiec dopowiadał i tłumaczył jak to ciągle mamę spotyka...

...świętych obcowanie w praktyce...

a balonik i uciekające z niego powietrze zrobiły furorę,

każdy nadstawiał policzek, żeby poczuć podmuch powietrza 

i z ogromną powagą myślał...jak to jest z duszą...

jak pragnie NIEBA...

"Jak łania 

pragnie wody ze strumienia,

tak dusza moja 

pragnie Ciebie, Boże.

Dusza moja Boga pragnie,

Boga żywego,

kiedyż więc przyjdę

i ujrzę oblicze Boże?

Rozpływa się we mnie moja dusza,

gdy wspominam, jak z tłumem kroczyłem do Bożego domu.

W świątecznym orszaku,

wśród radości i chwały.

Ześlij światłość 

i wierność swoją,

niech one mnie wiodą.

Niech mnie zaprowadzą

na Twą górę świętą

i do Twoich przybytków.

I przystąpię do ołtarza Bożego,

do Boga, 

który jest moim weselem i radością.

I będę Cię chwalił przy dźwiękach lutni,

Boże mój, Boże."

|Ps. 42|

(...) "choć nas zasmuca nieunikniona konieczność śmierci, znajdujemy pociechę w obietnicy przyszłej nieśmiertelności. Albowiem życie Twoich wiernych, o Panie, zmienia się, ale się nie kończy."

(z prefacji pogrzebowej)

 ...to tylko...(albo aż?) drzewa...i moje myśli gdy na nie patrzę...

kiedy zaczepiają mnie opadającymi liśćmi...

i słyszę jak poddane podmuchom wiatru szeleszczą...

coś mówią?...

mnie powtarzają jak refren, że życie przemija...ale się nie kończy... 

że ludzkie drogi prowadzą do wieczności... o ile przez mgły uda mam się przedostać do świtu...

i nie stracimy nadziei, że na końcu drogi jest cel wędrówki...

nowy początek... 

o ile na rozdrożach wybierzemy odpowiedni kierunek...

bo to okazuje się być nie takie proste... 

i dziwnie się składa, że z wielką łatwością można się znaleźć na bezdrożach...

a powroty bywają takie trudne...