..."ale powiedz tylko słowo"...

..."ale powiedz tylko słowo"...|por. Mt 8,5-17| 

... ile jest SŁÓW  pachnących nadzieją...

ile takich 

wschodzących słońcem...

 bez cienia ułudy

oplatającej moje dłonie...

z potęgą MIŁOŚCI

nie znającej śmierci... (???)

... czy ja pytam?...czy odpowiadam?...

sama nie wiem....

czy ja idę...czy ja stoję w miejscu?...

to też trudne do określenia między pięcioliniami wypełnionymi po brzegi nutami... dźwięk skomplikowany...

i wiatr... i deszcz..i świergot ptaków...

symfonia...

chciałoby mi się zniknąć...przepaść... zrobić się niewidzialną...

a droga woła do wędrowania...

jakie to pełne nieprzewidzianych chwil...jakie dziwne...

jeszcze pusta walizka...rzeczy suszą się na sznurze...

bałagan... 

a jutro ma być wszystko inaczej... w kostkę...

zapięte na ostatni guzik... 

jakie będzie?  

opowiem, gdy  zatrzymam się w bezpiecznym porcie ;)

VENI !

 

 

...widziałam jak słońce przenikało ten witraż...widziałam, jak promień dotykał posadzki...widziałam unoszący się w górę kurz...parowało łaską...a pachniało świętością...wiec proszę!  przyjdź dziś, aby  kruszyć kamienie serc...więc przyjdź i dotykaj niedotykalnego...więc przyjdź i unieś plewy z ziaren gotowych do zmielenia...uczyń nas pachnącym chlebem na dłoni zgłodniałego wędrowca...

 

 

...Jak ożywczy deszcz Duchu Święty przyjdź!!!!

 

...Albowiem wydawało mi się...

depresja na 4 z plusem ;)

"Albowiem wydawało mi się, że człowiek jest taki właśnie jak twierdza. Kruszy mury, żeby zapewnić sobie wolność, ale wtedy staje się fortecą zburzoną i wydaną gwiazdom. Wtedy rodzi się lęk nieistnienia."

|Antoine de Saint-Exupéry — Twierdza|

 ...w archiwum śpią inne myśli... ta się przyplątała z rana...a po wczorajszej psychopatologii i odwiedzinach w ponurym miejscu...gdzie nawet pracowania terapii zajęciowej wyglądała jak składowisko rzeczy zbędnych a nie miejsce wytchnienia i kolorowej satysfakcji, że COŚ wyszło... zapatrzyłam się w NOC... zasłuchałam się w CISZĘ... zamyśliłam się nad tym, co widzę i co mówią mi inni o walce...o zdobywaniu życiowych celów... o tym, jakie to ważne aby się czuć szczęśliwcem...

na to wszystko zaskakująca, tajemnicza pani T. przejęta moim stanem podesłała "Cyrk motyli"... pozbierałam łzy... a potem dostałam w łeb...nie wiedzieć za co... 

do nie wiedzy: skąd, po co, na co...dlaczego... to tak jakby już przywykłam...jednak ciągle odwracam się na pięcie i siadam na skraju bezradności z założonymi rekami i naburmuszoną miną... no bo to nie jest wcale takie łatwe do przyjęcia...a tym bardziej do pojęcia...

no i tyle...chociaż o wiele więcej w sercu... 

...lubię dmuchawce... bo dużo mówią...

" CYRK MOTYL" I

"CYRK MOTYLI" II