zabrakło mi słów...

Za każdym razem, gdy mnie życie zaskoczy mówię sobie, że pewnie już nic nie zaskoczy mnie bardziej niż to, co mnie zaskoczyło… i nigdy nie mam racji… zamarłam pod natłokiem zaskakujących wiadomości… zaniemówiłam… może i zbladłam…. Rozbolała mnie głowa… ogarnął mnie smutek… co to znaczy, że coś ma sens… i nagle przestaje go mieć?... albo zamienia się na inny sens… co to znaczy, że dziś ktoś jest, a jutro tego kogoś nie ma? Albo jest gdzieś zupełnie w innym miejscu?… 

to może nawet  łatwe do wytłumaczenia… życie płynie…. To dynamizm… ruch … inaczej nie byłoby życiem… życie takie różne jest w tym spiralnym ruchu… i ludzie tak złożeni… i ani trochę prości…. Raczej niepojęci…. Usiłuję nie próbować zrozumieć… bo im bardziej staram się tłumaczyć sobie to i owo…. Tym bardziej nie wiem nic… jak potężna jest przestrzeń ludzkiej wolności... wyborów bez granic... jak daleko można dojść po tafli lodu na zamarzniętej rzece? ile piruetów wykonać w tańcu dowolnym... bez łyżew... z samymi sobą, albo bez siebie... gdzieś tam, albo gdzieś indziej... ????????????

Trudne to !!!!!!!!!!!!!! 

Ciszo

w której zamieszkuje sens…

Ciszo nie mów nic….

I uciszaj mnie…

Ciszo

Potoku spokoju

Ogarniaj niepokoje moje…

 ... zimne pióra aniołów...znalazłam... jak na ironię losu...

paschalnie...

...a była NOC

w taką NOC

nie ujdziesz ani pół kroku

nie pojmiesz w mroku

dokąd prowadzi TA droga...

zastygniesz

zapłaczesz

struchlejesz

drzwi zatrzaśniesz

...OTO NOC

niepojęcia 

taka jak TAMTA

*****

...w zgryźliwym półcieniu

zemdlony 

zamarł

w lichym swiergocie ptaków

zgubił słowa

wiec nie tłumaczył 

wcale

zapłakał

a łzy nie wyschły

bo słońce

uciekło

za krzaki...

*****

bezsłowie....

bezsłowie
w kajucie myśli własnych
we śnie
na dnie duszy
i ani
kółko
ani
krzyżyk
pusta kratka
w kalendarzu
odliczanych dni
te niczyje
przybłędy
byle jakie
przesypane
przez palce
pomiędzy jedną
i drugą
chwilą
wielkie nic

...bezsłowie

wciekające szczelinami
w nieszczelności
szczępiastej duszy
dźwięki
dźwięczne
w niewdzięcznym
uchu
przebłysk
w niejasności
pod zaciśniętą powieką
jakby jutrzenka
w niepokornym
skulonym cieniu
koniec odrętwienia
bez słowa
...a jednak dotarłeś
do skarbu
ukrytego
w morskiej otchłani...

... nieeeee... no ja nie wiem, jak się to dzieje...
dreptam i myślę, że nic się nie dzieje...
a wszystko by się chciało porozsypywać i układać...
z tego nic jakieś coś...
dużo słów... lawina... spotkania przemiłe... mimo spraw trudnych ani trochę miłych, to zawsze dla mnie świetna okazja, żeby się przejrzeć jak w lustrze, żeby coś, co nie nazwane ponazywać...
i tak dobija do brzegu kolejny tydzień życia...
bezsłowie, bo czasem takie przychodzi... a potem odkrycie, że przebyta droga doprowadziła do takiej głębi SŁOWA, że dech zapiera...
obrazek... no tak...MIEJSCE NAJŚWIĘTSZE ozdobione moją nie świętością... pragnieniem wzrastania, jak ziarno w ziemi w mocy i Ducha, Jego ogniem i Jego łaską, źródłem dającym życie...
bo mi się dobrze czasem wraca do takich miejsc, okazało się, że na dziś uśpionych... bo dom o nazwie Nazaret, w którym przemieszkałam ostatni rok zamknięto na klucz, nikt tam nie mieszka...
no ale mieszka we mnie to, co wymieszkałam w świętym dla mnie czasie oczekiwania... i do tego wracam... z tego jest siła...

... BO CZASEM NIE WIADOMO CO POWIEDZIEĆ...

...OPADAJĄCA RÓŻA

PŁATEK

ZA PŁATKIEM

JAK ŁZA

ZA ŁZĄ

NA OPUSZCZONYM POLICZKU

ŁAP

UKRYJ W DŁONIE

ZACHOWAJ NA TAKI CZAS

KIEDY JUŻ NIC NIE ZOSTANIE

ZNIERUCHOMIAŁY CZŁOWIEK

WTOPI SIĘ W CIEBIE

I OŻYJE

...A DZIŚ

TYLKO ŁAP...

PRZYJMIJ MNIE

TAKĄ
A NIE INNĄ...

W NIEŁASKAWYM TERAZ

JAKBY OKOLICZNOŚCI ŁAGODZĄCEJ

DLA MOJEJ NIEDOSKONAŁOŚCI...

... dialog z Ciszą

CISZO... ZAMIERAJĄCA W MOIM KRZYKU
WYBACZ!
...WYBACZ NIEPOKORNOŚĆ MOICH LUDZKICH STRACHÓW
BRONIĄCYCH SIĘ PRZED WSPINACZKĄ POD KOLEJNĄ GÓRĘ
...WYBACZ SKLEROTYCZNOŚĆ SERCA
KTÓRE DOBRZE WIE GDZIE ŹRÓDŁO MIESZKA
I JAK SMAKUJE WODA DŁONIĄ ZACZERPNIĘTA
Z WŁASNEGO POCHYLENIA NAD BŁĘKITNĄ TAFLĄ
...CISZO KOJĄCA ROZTARGNIONYCH
I MNIE UCISZ
W SZAMOTANINIE NIEPEWNOŚCI...