II niedziela Wielkiego Postu

"Bóg poleciwszy Abramowi wyjść z namiotu, rzekł:
Spójrz na niebo i policz gwiazdy, jeśli zdołasz to uczynić;
potem dodał:
Tak liczne będzie twoje potomstwo.
Abram uwierzył i Pan poczytał mu to za zasługę."

|Rdz 15, 5 nn|

... dziś pierwszy Abraham, jako, że postać ta zamieszkuje w moim sercu od dawna
i darzę Go ogromnym szacunkiem...
a Liturgia dała okazję, by przysiąść dzisiaj przy tym bogobojnym człowieku
i przemyśleć, jak wygląda moje liczenie gwiazd...
czy w ogóle wygląda?...
wiele razy zadzieram głowę w stronę granatowego nieba,
otwieram buzię,
rozkładam ręce...
ale mojemu wpatrywaniu się, brakuje Abrahamowej prostoty wiary...
... on jej tyle w sobie wzniecił, że poszedł w nieznane
i po ludzku niemożliwe...
uwierzył w rzeczy nieprawdopodobne...
i przekonał się jak wierny jest Bóg!

...Wkleiłam sobie kiedyś do Pisma Świętego, znalezioną myśl pewnego mądrego człowieka... chciałam by pragnienie, które wyraził stało się moją modlitwą ufności...
wyrazem wiary w to, że Ten , który od wieków czyni sensownymi
kroki ludzi przemierzających ziemię...
małych i wielkich... sprawi to samo z moim wędrowaniem...
a myśli brzmi tak:

" CHCIAŁBYM SPRÓBOWAĆ NIEMOŻLIWEGO
I POZWOLIĆ OTWORZYĆ SIĘ DROGOM W MOIM SERCU...
CHCIAŁBYM BYĆ DOBRĄ NOWINĄ,
ZNAKIEM,
ISTNIENIEM...
KTÓRE MÓWI NIEWYPOWIEDZIANE
I OTWIERA TAJEMNICZE...
CHCIAŁBYM..."

też tak chcę...
życie... jest takie różne...
i może czasem nawet nie dostrzegam, że też tak mam...
Nie mogę się oprzeć, żeby nie wkleić tu dosłownie kilku słów
przesłanych mi pośpiesznie przez pewną osóbkę,
która... jak ufam, nie pogniewa się jeśli to tu zamieszczę...
bo cenne dla mnie! radosne ;) i jakoś tak pasujące do tego, co chcę wyrazić...
UWAGA! ;)
oto wiadomość ;) :

"wiesz co... bo cos odkrylam... cos co Ty juz dawno wiedzialas a ja sie glupio klocilam SŁOWO Żyje! masakra po prostu... dzieje sie :-)"

i chwała Panu! za to że się dzieje!!!
niemożliwe staje się możliwe...
a ja wiedziałam od dawna..(???) hmm...
a jednak bywa dość często, że zapominam...
że SŁOWO ŻYJE!

"(...)Z obłoku świetlanego odezwał się głos Ojca:

"To jest mój Syn umiłowany, Tego słuchajcie"(...)"

|Mt 17,7|

...można być
tak blisko...
wpatrywać się
w świetlany obłok...
słyszeć głos....
a tak niewiele
z tego rozumieć...
mimo to
dziękuję Ci
dobry Boże,
że pozwalasz mi
wdrapywać się
na moje
góry przemienienia
i czynisz
wszystko innym...
nagle możliwym...

"Będę szukał
oblicza Twego, Panie.
Nie zakrywaj przede mną
swojej twarzy,
nie odtrącaj w gniewie
Twojego sługi.
Ty jesteś moją pomocą
więc mnie nie odrzucaj.
Wierzę,
że będę oglądał
dobra Pana
W krainie żyjących.
Oczekuj Pana,
bądź mężny,
nabierz odwagi
i oczekuj Pana."

| z Psalmu 27|

...PROŚCIE...

..."Proście, a będzie wam dane; szukajcie, a znajdziecie;
kołaczcie, a otworzą wam.
Albowiem każdy, kto prosi, otrzymuje; kto szuka, znajduje;
a kołaczącemu otworzą.(...)
Ojciec wasz, który jest w niebie, da to, co dobre, tym, którzy Go proszą."
|Mt 7,7-12|


... Dobry Boże...

w myśl, którą przyniosło dzisiejsze
Twoje Słowo:

...szukam...

choć mi ciemno...

bo nad moim dniem zapadła noc...

...kołatam,

choć brak mi wiary, że ktoś zechce otworzyć...

bo brak nadziei wsączył się niepostrzeżenie w moje serce

... proszę...

bo zapewniasz, że otrzymam...

a Ty wiesz czego najbardziej potrzebuję...

więc o to proszę, co dla mnie dobre...

niech promień Twojej łaski przeniknie moją codzienność

zamieniając noc w dzień...

... Boże sekrety... ;)

"To mówi Pan Bóg:
Podobnie jak ulewa i śnieg
spadają z nieba
i tam nie powracają,
dopóki nie nawodnią ziemi,
nie użyźnią jej
i nie zapewnią urodzaju,
tak iż wydaje nasienie dla siewcy i chleb dla jedzącego,
tak słowo, które wychodzi z ust moich,
nie wraca do Mnie bezowocne,
zanim wpierw nie dokona tego,
co chciałem,
i nie spełni pomyślnie swego posłannictwa."

|Iz 55,10-11|

... wtorkowa liturgia Słowa przypomniała mi obietnicę, którą Bóg wyszeptał kiedyś do mojego ucha... zachowałam w sercu i nie jeden już raz miałam okazję przypomnieć sobie te słowa... zwłaszcza że, codzienność w bardzo konkretny sposób pokazuje, jak wierny jest Bóg Swoim Słowom...nic nie dzieje się daremnie... a na dodatek:
On wie, czego mi potrzeba, zanim Go poproszę (parafrazując Ewangelię)...

wie doskonale...

...czy śpię, czy nie śpię - czuwa nad zasianym ziarnem...
jest cel... i z Bożą pomocą mogę go osiągnąć...
On da kromkę chleba, aby wystarczyło siły...
i chwała Mu za to!!!

...raz na wozie raz pod...ale tego jestem pewna...

"A wy za kogo Mnie uważacie?
Odpowiedział Szymon Piotr:
Ty jesteś Mesjasz, Syn Boga żywego.
Na to Jezus mu rzekł: Błogosławiony jesteś, Szymonie, synu Jony.
Albowiem nie objawiły ci tego ciało i krew,
lecz Ojciec mój,
który jest w niebie."
|Mt 16,13-19|

...poniedziałkowe zamyślenie skłoniło mnie do swego rodzaju rachunku sumienia...
jak to ze mną jest?
za kogo ja uważam Jezusa?
jaką dałabym odpowiedź zapytana nagle?...
...i tak zapytana nagle podczas wsłuchiwania się w Słowo Boże zrozumiałam, że odpowiedziałabym tak jak Szymon Piotr:
Ty jesteś Mesjasz, Syn Boga żywego.
Dlaczego?...
bo już wielokrotnie miałam okazję przekonać się,
że raz dotknąwszy Boga żywego nie da się zapomnieć kim On jest!
zuchwała pewność???... być może!
czy czuje się szczęściarą, że Ojciec, który jest w niebie posłał taką łaskę wiary?
...tak!!!! nawet bardzo!
i wczoraj Bogu za to bardzo, bardzo, bardzo dziękowałam, że oświeca moje serce... zwłaszcza wtedy, gdy czuje,że jestem pod przysłowiowym wozem...i wiara zdaje się być mroczną tajemnicą...
usilnie szukam światła... wracam do źródła...
do tej chwili kiedy , złociły się kłosy, pachniało żniwami, oddychały góry i szemrały strumyki w Gorcach...
a w moim sercu dokonywało się spotkanie z Mesjaszem, który przyniósł dla mnie nowe życie...
to wydarzenie mocno zapisało się w moim sercu...
pamiętam, jak dopadł mnie pierwszy kryzys wiary...
bo kiedy przyszedł czas na zejście z nieba na ziemię, wiara okazał się dość wymagająca...
w mojej głowie był bunt, po co mi to było???!!!
byłam nastolatką i zdawało mi się, że jedynym tupnięciem nogi przepędzę wszystko...zapomnę... a okazał się, że to nie takie proste... uśmiecham się, gdy to wspominam, bo przypominam sobie, jakie było moje zdziwienie, a później zawstydzenie...
myślę sobie, że Bóg też się wtedy uśmiechał...
i że teraz też się uśmiecha, cierpliwie czekając na moje wyłażenie spod wozu...
i jeszcze sobie taką rzecz uświadomiłam...
że zaszczepiłam w sobie taką profilaktyczną praktykę modlitwy Jezusowej...
kiedyś, po przeczytaniu "Opowieści pielgrzyma"
uznałam, że skoro bohater opowieści zmagając się w życiu duchowym, tak wielkiego doświadczał błogosławieństwa ucząc swoje serce oddychania w rytm tej modlitwy, to może i mnie to pomoże...
i pomaga...
kiedy zaczynam iść, samo się włącza...
w myślach powtarzam bez końca:
"Jezusie, Synu Boga żywego, ulituj się nade mną grzesznikiem..."
to moje odpowiadanie na pytanie:
"a ty za kogo Mnie uważasz?"
i czy pod, czy na wozie, tego jestem dziwnie pewna: Jezus jest moim Panem, Mesjaszem, Synem Boga żywego!

....tak się stało wczorajszego wieczoru...

"Słowo to jest blisko ciebie, na twoich ustach i w sercu
twoim". |Rz 10,8-13|

Noc ogarniała ziemię... a ja zastanawiałam się nad cienką granicą przebiegającą pomiędzy moją codziennością... a życiem zapisanym w Ewangelii...
dzień, który mijał stał się w jednej chwili tak uciążliwy, że nie potrafiłam sercem uwierzyć, a co dopiero ustami wyznać, że w Jezusie moja siła...
gdzie byłam???
...przyglądając się ciemności docierało do mnie, co to znaczy, że Słowo jest blisko mnie... jak znalazłam się w samym środku pustyni, w Jezusowym doświadczaniu próby...
On przeszedł ją doskonale... ja buntowałam się dość mocno... nie zauważając, że dał mi łaskę uczestniczenia w tym, czego sam doświadczał...
zasypiałam z myślą, że mimo, iż tak nieudacznie przeszłam, przez pustynię, którą przyniósł dzień, to jednak ciągle wierzę, a serce dotknięte przedziwną łaską chce wyznawać, że to On jest Panem...
a żaden, kto wierzy w Niego, nie będzie zawstydzony.
...czasem brakuje mi prostoty dziecka, które bez trudu przedostaje się do tajemniczego ogrodu serca... ale są takie chwile... ułamki sekund, które przynoszą nieopisaną odwagę, do przejścia na drugą stronę nocy i pozwalają odkryć, że tam mieszka dzień ...
tak się stało wczorajszego wieczoru...









"Nie samym chlebem żyje człowiek lecz każdym słowem, które pochodzi z ust
Bożych."|Mt 4,4b|

...na przyjęciu u Lewiego...

Sieger Köder

"Nie potrzebują lekarza zdrowi, ale ci, którzy się źle mają.
Nie przyszedłem wezwać do nawrócenia sprawiedliwych, lecz grzeszników."
(Łk 5,27-32)

... wyobraziłam sobie sytuacje z dzisiejszej Ewangelii...
gdzie się odnalazłam?
ano przy stole, na uczcie...ależ tam gwarno było i dobrze...
paradoksalnie piękne były twarze ludzi, którzy się w życiu pogubili...co się im drogi pokręciły...
co na co dzień odstraszali swym widokiem...
zajadłością,agresją,nieporadnością,grzesznością...
być może jedyną ich przyjaciółką była samotność...choć i ona dawała w kość, szydząc z ich połamanego życia...
dziś razem, przy jednym stole, mało tego zgromadził ich na uczcie MISTRZ, który ma w sobie COŚ, co kruszy wszelkie zlodowacenia,
bez słowa przemienia...
zaledwie kawałkiem chleba zaspokaja głód ich wygłodniałych serc... tak się czułam, jakbym miękła... zaciśnięta pięść otwierała się w geście przyjęcia pokoju... i wszystko stawało się inne...
bez strachu...nie było potrzeby się bronić... uznałam swoją małość, a to sprawiło, że na tej uczcie czułam się jak w domu...jak u sobie... co za radość wiedzieć, że można zaczynać od początku,
że nic nie jest stracone, że On ma lekarstwo na każdą ludzką biedę... i że też akurat mi przyszło siedzieć z Nim przy stole i na własne uszy słyszeć, jak wstawia się za tymi, co się źle mają...

... jak to właściwie ma być...

(...)"Jezus im rzekł:
Czy goście weselni mogą się smucić, dopóki pan młody jest z nimi?
Lecz przyjdzie czas, kiedy zabiorą im pana młodego,
a wtedy będą pościć." |Mt 9,14-15|

...

"(...)To mówi Pan Bóg: Krzycz na całe gardło, nie przestawaj!
Podnoś głos twój jak trąba!(...)
Czyż nie jest raczej ten post, który wybieram:
rozerwać kajdany zła,
rozwiązać więzy niewoli,
wypuścić wolno uciśnionych
i wszelkie jarzmo połamać;
dzielić swój chleb z głodnym,
wprowadzić w dom biednych tułaczy,
nagiego, którego ujrzysz, przyodziać
i nie odwrócić się od współziomków.
Wtedy twoje światło wzejdzie jak zorza
i szybko rozkwitnie twe zdrowie.
Sprawiedliwość twoja poprzedzać cię będzie,
chwała Pańska iść będzie za tobą.
Wtedy zawołasz, a Pan odpowie,
wezwiesz pomocy, a On [rzeknie]:
Oto jestem!" |Iz 58,1-9|

...
Słowa, które mnie dziś niosły przez dzień... jedne tak bardzo jasne...
a drugie..hmm??...
długo je rozgryzałam,zastanawiając się, jak się one mają do mojego życia...
w końcu skleiłam razem...i postanowiłam przyjrzeć się raz jeszcze temu,
o co mi chodzi... jaki mam cel... więc to jest tak:
...chcę się wpatrywać w Jezusowy krzyż...z myślą o tym, jak wielkiego cudu dokonał z miłości do mnie... tą prawdę chcę uczynić cieniem osłaniającym każde moje pragnienie służące przemianie serca... chodzi o to, że:

rozerwać kajdany zła,
rozwiązać więzy niewoli, wypuścić wolno uciśnionych i wszelkie jarzmo połamać; dzielić swój chleb z głodnym, wprowadzić w dom biednych tułaczy, nagiego,którego ujrzysz, przyodziać i nie odwrócić się od współziomków...

tego nie dokonam moją siłą...
chcę cieszyć się z Jego pomocy i przekonania, że jest bliżej mnie niż sobie mogę wyobrażać...
po to podejmuję wielkopostną drogę...
pod nosem nuciłam wiersz ks. Twardowskiego :
"Rozmaite zdjęcia z krzyża bywają,
na przykład:
zdjęcie z krzyża samotności
Ktoś cię nagle odnajdzie,
ugości,
mówi na ty,
jak w Kanie zatańczy,
doda miodu, ujmie szarańczy
Albo:
zdjęcie z krzyża choroby
Wstajesz z łoża jak Dawid młody-
I już jesteś do procy gotowy,
gotów guza nabić Goliatowi
Ale są takie krzyże ogromne,
gdy kochając-
za innych się kona-
To z nich spada się jak grona wyborne
- w Matki Bożej otwarte ramiona"

FIOLETOWO....

...Zrobiło się fioletowo... nadszedł czas na zatrzymanie się... od wczoraj tyle myśli... wzniosłych celów... nadzieje pokładane w zamiarach mają zapach ziarenka wrzuconego w ziemię... najzwyczajniej w świecie unosi się pragnienie życia...
Bóg wyraźnie chce to pragnienie pobłogosławić...


(...)"Ja dziś nakazuję ci miłować Pana, Boga twego, i chodzić Jego drogami,(...)Wybierajcie więc życie, abyście żyli"(...) itd... !!!!|Pwt 30,15-20|

...w kontekście wczorajszych postanowień usiadłam przed dzisiejszym SŁOWEM jak wryta!!! ... dzień był ciężki... i w swojej niemocy wyszarpałam dla SŁOWA bardzo mało czasu... ale wiem, że wyszarpałam bardzo świadomie... czytałam... ciężka głowa wpuszczała do serca przeczucie, że Bóg słyszał wczorajsze chcenie... słyszał wyraźnie i przejął się postanowieniami serwując w odpowiedzi proste, ale wymagające polecenia... NAKAZAŁ... ale... czuję w tym nakazie wielką przestrzeń wolności... albo albo... i czy chcesz?... i bardzo świadomie mówię CHCĘ...bardzo chcę ŻYĆ! i niech się tak stanie...a, że obiecał Swoje błogosławieństwo... to trzymam Go za SŁOWO i jestem ciekawa, co przyniosą kolejne dni...

"Błogosławiony człowiek,

który nie idzie za radą występnych,
nie wchodzi na drogę grzeszników
i nie zasiada w gronie szyderców,
lecz w prawie Pańskim upodobał sobie
i rozmyśla nad nim dniem i nocą.
On jest jak drzewo zasadzone nad płynącą wodą,
które wydaje owoc w swoim czasie,
liście jego nie więdną,
a wszystko, co czyni, jest udane.
Co innego grzesznicy: są jak plewa, którą wiatr rozmiata.
Albowiem znana jest Panu droga sprawiedliwych,
a droga występnych zaginie."
|Psalm1|

CHLEBOWY CZAS

...tak było od piątku do niedzieli... dość kolorowo... pachniało chlebem i przyjaźnią... była radość, niewyspanie... spacerowanie i bieganie po białym śniegu...

...karm nas Boże każdego dnia Twoim CHLEBEM...

...Z GŁOWY DO SERCA...

... po długim namyśle zostawiam kilka zdań...
(ufam, że ich będzie kilka...bo czego ja tu nie miałam ochoty powypisywać...)
Znowu taki czas, że niby NIC... a jednak... ani jeden krok nie pozostaje bez znaczenia... a stawiam ich wiele... pod górkę i z górki, takie różne, na nieodśnieżonych drogach chodzenie wygląda zabawnie ;) i te nieporadne kroki jakoś tak łatwiej się stawia...


... co to takiego??? ;) otóż wyrosło to na mojej drodze tak niespodziewanie, że nie mogłam powstrzymać śmiechu ;) hehe bo jak tu się nie zadziwić, nie ucieszyć i nie pomyśleć, że Boże poczucie humory jest genialne ?( dokładniej o tym drogowskazie następnym razem)... chodzę tym chodnikiem kilka razy w tygodniu... chodzę z pragnieniem serca o CAMINO...widzę jak codzienność jest taką pielgrzymką... czuję, że to mój szlak, który pokonuję z trudem... wyciągając dłoń, jak muszlę pielgrzyma za wodą...

...i co się dzieje?...pewnej nocy otrzymuję sen, o tym, że na plaży zbieram ogromne muszle, a potem morskie fale pozwalają się ujarzmić i mogę je ciągnąć za sobą jak zwiewny materiał i jestem zupełnie sucha... nie robią mi żadnej krzywdy... zostawiam tu obrazek, jest jaki jest...dla mnie ma wielką wartość, bo to moja modlitwa... moja próba zejścia do serca... Kiedy dotarłam na miejsce, żeby wygospodarować sobie czas na spotkanie... fakt, że tak na siłę trochę (bardzo!) uciekając przed hmm??... no właśnie... czasem to myślę, że uciekam przed samą sobą... że to, co wydaje się być nie do zniesienia, jest takie, tylko dlatego, że sama je takim czynię ... ale nic nie zadziało się bez sensu...wpisało się w tułaczkę idealnie... Przeczytałam w podarowanej mi pierwszego dnia książce:

"MUSICIE ZSTĄPIĆ Z GŁOWY DO SERCA(...)
W SERCU BOWIEM JEST ŻYCIE,
W SERCU WINNIŚCIE ŻYĆ."
| Teofan Pustelnik|

...a potem była "Zaczarowana polana"... herbata o zapachu przyjaźni... bo schodzenie do serca dokonało się ostatecznie na tyle łaskawie, że w zaśnieżone mroźne noce zostałam przygarnięta i ugoszczona życzliwością... ;)
... to natomiast dało siłę aby, gdy zapadł kolejny wieczór PRZEPRAWIĆ SIĘ NA DRUGĄ STRONĘ... była burza...
paradoks pewności w niepewności
zaistniał w GŁĘBOKIEJ CISZY ogarniającej potoki słów...
paradoks ufności podszytej nieufnością... słowa rozlały się z brzegów ludzkich przypuszczeń
ZAMILKŁY... zawstydzona pustym szemraniem otworzyłam oczy, a ciemność wypełniła się światłem ...
Przeprawa na drugą stronę okazała się sensowna jedynie w rzeczywistości ryzykownego, bezwzględnego ZAWIERZENIA zakładającego komfort snu dla Mistrza, także podczas sztormu szamoczącego łodzią...
kosztowna przygoda... warta przeżycia...