...to skrawki Antoniowa...

i tęsknota za czasem, gdy się wszystko układa w całość... 

a nie rozsypuje w drobny mak...

bo znowu pełne mam garście odłamków, 

z których nie wiele rozumiem... nie wiem, jak je posklejać... 

i jakbym zapomniała przed KIM można takie COŚ  wysypać...

budzenie jutrzenki z zamkniętymi oczyma jest niewyobrażalnie trudne... bezwład i bezsilność doprowadzają do spotkania z NICOŚCIĄ....

i nawet CISZA wydaje się wtedy taka bardzo obca....

a ON przecież JEST... I NIE PRZESTAJE BYĆ...

skoro tak.... 
to może cienie dziwnych złudzeń straszą tylko z ukrycia??? ...

 

... był sobie Kraków

..." WIARA POTRZEBNA JEST WŁAŚNIE W CHWILACH ŚWIATŁOCIENIA, WIELOZNACZNOŚCI ŻYCIA I ŚWIATA, 

A TAKŻE NA CZAS NOCY I ZIMY BOŻEGO MILCZENIA.

JEJ ZADANIE NIE POLEGA NA TYM, 

BY UGASIŁA NASZE PRAGNIENIA PEWNOŚCI I BEZPIECZEŃSTWA, 

LECZ BY NAUCZYŁA NAS ŻYĆ TAJEMNICĄ."

| T. Halik, "Cierpliwość wobec Boga" |

 

... był sobie Kraków i były sobie spotkania...

jakie? 

w sumie różnorakie...

zaczęło się od tego z "siostrą z nieba",

przedreptałyśmy kawałek czasu, wypiłyśmy kawkę za "takie pieniądze" ;)

(...dziękuję Luki, za przystanek w Krakowie)

 

...potem były zajęcia pełne kolejnych spotkań... tych z innymi  ludźmi 

i tych z samą sobą...

...światłocienie...i wieloznaczność życia...

to dobre określenie smaku, który pozostał mi po minionych dniach...

uczę się żyć TAJEMNICĄ...

słowa, które wsączały się we mnie i które ze mnie wyciekały odnalazły się w rozlewisku, dla którego istnienia szukam sensu...

próbuję wydostać się ze studni moich dylematów...

...czy słońce da sobie radę ze wschodzącym ziarnem??? 

czy nie spali delikatnej rośliny... a samo nie popęka z gorąca???

... bo wygląda, że NIC...

...a przecież dzieje się tak bardzo dużo...

jak widać odkładanie na później sprawiło, 

że teraz to nie bardzo wiem gdzie początek...i co najważniejsze...

będzie więc tak bardzo lakonicznie, jak chyba jeszcze tu nie było...

i ta oszczędność w treści wcale nie oznacza, że nie warte podzielenia jest to, co mnie spotyka...na co patrzą moje oczy przemierzając ten świat... 

jakoś tak to się we mnie układa... kształtuje mnie i daje do myślenia... 

a te myśli od dawna nie były aż takie trudne do zapisania...

wiem dziwne zjawisko...

sama nadziwić się nie mogę...

więc postanowiłam przykleić coś z ostatniego tygodnia na pustyni...

swego rodzaju KONIEC  ŚWIATA na jaki udało mi się trafić za sprawą Bożej łaski ( tak wierzę...)dał okazję do otwarcia serca na CISZĘ...i do zawierzania na nowo...

teraz powrót do codzienności pokaże...właściwie już pokazuje...od pierwszych chwil w pociągu jak zawierzyłam...

aha...co ważne spotkałam się z WIARĄ, KTÓRA OCALA! 

i karmiłam zgłodniałe tłumy usadzone na zielonej trawie rozmnożonym chlebem...

znalazłam też miejsce, do którego prowadzą schody, które nie prowadziły nigdzie... 

a słysząc: "WSTAŃCIE! CHODŹMY!"  dochodziłam do takich rozwiązań, które, jak śmiem twierdzić przez swą banalną prostotę są takie nie widoczne i niepojęte...

i sobie przypomniałam, że "NASZA OJCZYZNA JEST W NIEBIE!"

a to wiele zmienia...

nie obiecuję, że naświetlę w czym rzecz...

jeśli to uczynię,  niech to będzie z zaskoczenia...