szufladki pamieci

 ...to zaledwie skrawki łask, które były moim udziałem w tym kończącym się roku 2011... długo dziś przeglądałam moje albumy ze zdjęciami i szufladki pamięci, ukrywające zapach, dźwięk, smak i uczucie... kto by pomyślał, że tak łatwo pominąć wiele szczegółów, które wydawały się takie ważne i nie do zapomnienia w momencie zaistnienia...to co udało mi się tu umieścić, to naprawdę mało!!! o ileż więcej mam teraz przed oczami serca!!!
są też chwile, których nie chciałabym pamiętać... a przecież i one cenne... wpisane w drogę... może trochę przypominające szare polne kamienie, na których da się przysiąść i odpocząć...nie łatwo uwierzyć, że mogą okazać się potrzebne, a już na pewno są częścią całości... bo, wszystko ma swój czas i miejsce na ziemi ;)
chciałam znaleźć piosenkę parafrazującą słowa z Pisma Świętego a znalazłam takie ciekawe myśli na temat umierania... i medytowania o odchodzeniu z tego świata... w sumie łączy się to z moim zatrzymaniem się nad kawałkiem przebytej drogi:

wszytsko ma swój czas ;)

i niech będzie WDZIĘCZNOŚĆ!

 NIECH MNIE UNOSI KU NIEBU

 

 ...Boże Narodzenie i Nowy Rok spędziłam w Otmuchowie ;) to przywilej powiązany z niebieską karteczką.

"Gaudete in Domino semper: iterum dico, gaudete. "

”SAM BÓG POKOJU 

NIECH WAS CAŁKOWICIE UŚWIĘCA, 

ABY NIENARUSZONY DUCH WASZ, 

DUSZA I CIAŁO 

BEZ ZARZUTU ZACHOWAŁY SIĘ NA PRZYJŚCIE 

PANA NASZEGO JEZUSA CHRYSTUSA. 

WIERNY JEST TEN, 

KTÓRY WAS WZYWA: 

ON TEŻ TEGO DOKONA. 

/ 1Tes 5,23-24/

III NIEDZIELA ADWENTU

RADUJCIE SIĘ!

Z miodem w nosie, pachnąca czosnkiem i sosną syberyjską, zaplątana w ciepły zielony koc zabrałam się za zbieranie myśli…

Trochę zapchały się moje zatoki… wybierając mało odpowiedni czas, no ale cóż… 

widocznie w procesie prostowania dróg i równania pagórków ma to sens… 

chyba poczułam się dziś Janem Chrzcicielem, który żywił się miodem leśnym i szarańczą… fakt, że do tak zawziętego i pełnego przekonania Janowego nawoływania brakuje mi chyba wszystkiego… posiadam zaledwie szczątki tęsknoty tlące się w głębi duszy, aby zaświadczyć o Światłości… 

szczątki, bo ciemno we mnie… mam mały lampionik… zapalam go z nadzieją, że dostrzeże mnie Mały Bóg i schodząc na ziemię dmuchnie w moje ogarki… rozpali ogień i pchnie…

Spełniam dziecięce marzenia w sobie… i cieszę się tym świętym czasem oczekiwania, bo ma ona zapach nadziei, smak wiary i dotyka delikatnie miłością moją ciemność ….

SAM BÓG POKOJU  uświęca, On jest WIERNY I DOKONUJE CUDÓW!

Od dawna, zacytowane z dzisiaj słowa św. Pawła wywoływały uśmiech na mojej twarzy i to samo jest teraz, gdy się nad nimi pochylam… zresztą adwentowe dni pełne są słów obiecujących życie, wybaczających grzech i niszczących ciemność… 

wzrusza mnie Bóg w Swojej łaskawości, bywa, że płaczę z radości… ból i trud pokonywanej drogi nagle ginie i czuję się mocno przytulona przez Boga, który nie przestaje czekać na takie chwile… na moje złamania… na otwierające się ze zgrzytem zaciśnięte dłonie i oddech wyrównujący się w rytm bicia Jego serca…