pomarańczowa torebka...

 ...ile się zmieści w pomarańczowej, papierowej torebce na prezent...

...
czyli - jak to jest gdy ktoś nawkłada do takiej torebki całą swoją troskę i życzliwość, aby drugiemu sprawić radość...
Dobry Boże... moja mina musiała być przekomiczna, bo czułam, jak oczy coraz mocniej wychodzą mi na wierzch po wyciągnięciu kolejnego zadziwiającego szczegółu mieszczącego się we wspomnianym wyżej papierowym CUDZIE! 
nie duża... ale śmiem twierdzić, bez ważenia na wadze, 
że zmieściła w sobie TONĘ...ALBO I SETKI TYSIĘCY RAZY WIĘCEJ... dobroci, serdeczności, oznak przywiązania i tęsknoty... 
i zdawało by się, że to tak nie wiele trzeba, żeby kogoś ucieszyć... (w tym wypadku mnie), a jednocześnie mam świadomość, że to jednak wcale nie takie proste uczynić to "nie wiele"...
że to się tak normalnie, (albo właśnie nie normalnie) okazuje ogromne i trudne do zrobienia...
a moim trzem siostrom się to udało!
dziś tylko zdjęcia tego, co się wysypało z Torebki, żeby już dłużej nie czekać z zostawieniem tu tego, co mnie ostatnio ucieszyło...
ale są tu rzeczy, które wymagają przedstawienia i wyjaśnienia, 
co mam zamiar zrobić...

(...)że nie pojmie człowiek dzieł, jakich Bóg dokonuje od początku aż do końca...

Wczoraj mądry Kohelet wtrącił się w moje przeżywanie czasu.... tego, w którym zawiera się człowiecze życie...

Bóg uczynił wszystko sensownym...dobrym... 

ale nijak się to ma do mojego pojmowania napotykanych rzeczywistości...

i daleko mi do zrozumienia...

ale  skoro "nie pojmie człowiek dzieł,
    jakich Bóg dokonuje od początku aż do końca"

to chyba moja nienormalność... moje zmagania... mieszczą się w ramach jakiejś normalności...
i co chciałam rzec?...
tyle, że w ciągu zaledwie kilku dni przebiegłam po początkach i  końcach świata mojego wydawało by się małego serca...biegłam jak oszalała potrącając przy tym tłumy emocji...czucia i nie czucia...
napotykając ludzi przyjaznych i złowrogich...
mój sen nie spokojny nie dawał wytchnienia...
a krzyk roznosił się po ciemnych dolinach...
listy pisały się w głowie jeden za drugim...
wysypały się ze mnie lawiny słów...
rzeczy układały w kartonach i walizkach...
a ostatecznie usiadłam struchlała... 
i usłyszałam...że "wszystko ma swój czas... pod niebem..." 
i że tego nie pojmę...
nie pojmując poprosiłam tylko o to, żebym potrafiła zgadzać się  na to czego nie pojmuję...
i miała cierpliwość przyjmowania TEGO z otwartymi ramionami...co daj Boże...
i dzięki za TO, co w tym zadziwiającym czasie podarowałeś... oczywiście całkiem inne niż się spodziewałam...
a to mądry Kohelet: 

 ...z Księgi Koheleta

3,1-11

1 Wszystko ma swój czas,
    i jest wyznaczona godzina
    na wszystkie sprawy pod niebem*:
2 Jest czas rodzenia i czas umierania,
    czas sadzenia i czas wyrywania tego, co zasadzono,
3 czas zabijania i czas leczenia,
    czas burzenia i czas budowania,
4 czas płaczu i czas śmiechu,
    czas zawodzenia i czas pląsów,
5 czas rzucania kamieni i czas ich zbierania,
    czas pieszczot cielesnych i czas wstrzymywania się od nich,
6 czas szukania i czas tracenia,
    czas zachowania i czas wyrzucania,
7 czas rozdzierania i czas zszywania,
    czas milczenia i czas mówienia,
8 czas miłowania i czas nienawiści,
    czas wojny i czas pokoju.
9 Cóż przyjdzie pracującemu
    z trudu, jaki sobie zadaje?
10 Przyjrzałem się pracy, jaką Bóg obarczył ludzi,
    by się nią trudzili.
11 Uczynił wszystko pięknie w swoim czasie,
    dał im nawet wyobrażenie o dziejach świata*,
    tak jednak, że nie pojmie człowiek dzieł,
    jakich Bóg dokonuje od początku aż do końca.

teraz ;) ...droga kawa ;)

Kawa, która będzie mnie kosztowała spacer po Kazimierzu... kto by pomyślał???...
...no ale ratująca przed głupotą panosząca się w głowie...gdyby owa miała skrzydła, to ja bym się dziś unosiła wysoko, wysoko...
po tej kawie powinnam mieć oczy szeroko otwarte i w świetle księżyca dokończyć co pisać zaczęłam... i nie w stylu zrozpaczonym...ale bardziej normalnym...chyba...   
  
...dla Karolci
...nie moje, bo na szybko ... ale tak w przypływie radości...
jak to było??..."ważne, żeby smakowało w oddalonym towarzystwie"
uff...że też nas na ta kawę tak wzięło...


Dziękuję

"Dziękuję Ci za miłość prędką bez namysłu
za to że nie jest całym człowiek pojedynczy
za oczy nagle bliskie i nie bezimienne
za głos niedawno obcy a teraz znajomy

za to że nie ma czasu by pisać list krótki
więc dlatego się pisze same tylko długie
choć pisanie jest po to by szkodzić piszącym
a miłość wciąż niezręcznym mijaniem się ludzi
że nie można Cię zabić w obronie człowieka

Dziękuję Ci za tyle bólu żeby sprawdzać siebie
za wszystko co nieważne najważniejsze
za pytania tak wielkie że już nieruchome"

|ks. Jan Twardowski|

...KTÓŻ ON JEST?...

 ...wiara, która ocala pozwalając iść w pokoju... 
i JA...
spojrzenie pełne miłosierdzia... takie inne od ludzkich spojrzeń...
słowa zupełnie różne od tych, szemranych w kątach ciasnych wyobrażeń, wyłażących szczelinami człowieczych nieporadności...
i moje małe pojęcie o dokonującym się cudzie,
gdy kropla po kropli rozlewam pachnidło skrywanych, nieśmiałych dobrych chęci...
łza za łzą...ani jedna daremna...
skrzętnie wtarta w stopy znające ciepło ziemi... 
tej samej,na której moje koślawie stawiane kroki chcą odnaleźć drogę...
mogę iść... 
wyprostować się i spojrzeć w oczy słońcu...
w pokoju...czyli inaczej niż jeszcze przed wejściem w gąszcz powątpiewań i mieszaniny niepewności...
a ten konik ubrał się paradnie ... spotkałam go wczoraj na drodze do... domu???

KAŻDY WSCHÓD SŁOŃCA CIEBIE ZAPOWIADA...

(widać pachołek ;)... jak się okazuje bardzo symboliczny element( ja go nie widziałam ;) panna A. wytknęła placem!...), który z jednej strony burzy harmonię urokliwego, piątkowego wschodu słońca, a z drugiej- nadaje tej fotografii charakteru autorki ;))

 ...Idąc wczesnym rankiem na autobus nie spodziewałam się ...ani takiego słonecznego przywitania...ani tego co, owo przywitanie zapowiadało...   

...szłam i zbierałam słowa, żeby ponazywać to, 
co już nie mieściło się w moim sercu...

cała zbieranina, którą przyniosłam wydawała się być nie do wypowiedzenia.... podszyta strachem...  

zbyt trudna...

wysypałam ile się dało na stół...
zamknęłam oczy...
popłynęły łzy...pasowały do deszczowej pogody, która pokonała ślicznie wschodzące słońce późnym popołudniem... 
dobre były... 
dopowiadały to, czego nie dało się wypowiedzieć...
ale nie wracałam z pustym sercem! 
jakoś tak dużo dostałam w zamian nowych wątków do przemyślenia, 
że byłam jak zaczarowana...
straciłam rachubę czasu...

a na przejściu dla pieszych światło, nie chciało się zrobić zielone i przed nosem odjechał mi tramwaj, 
to oznaczało, że zaplanowanym pociągiem nie zdążę wrócić...

wsiadłam do następnego tramwaju i o mały włos, 
a zapomniałabym, że mam wysiąść...
potem to samo powtórzyło się w pociągu...jakbym zapomniała o Bożym świecie... 
oj...żeby tylko wystarczyło mi mądrości do ogarnięcia nowej rzeczywistości wyłaniającej się zza drzew...
chciałam, żeby tu ktoś zaśpiewał...
bo w duszy też mi śpiewa ;)
można kliknąć i posłuchać :):

...daj nam oddychać wiecznością...

i jeszcze to:

...niech mnie unosi....

a dziś jest niedziela... całe popołudnie parzyłam kawę i herbatę... ślubne buty okazały się złowrogie...nie można w nich chodzić tyle godzin..bo straszliwie bolą nogi!!

pani B. wciąż łypała okiem...ale tym razem nie miała się o co przyczepić..."zakonnica", (jak to zwykła się do mnie zwracać) pilnie wykonywała wskazany obowiązek...może aż nadto gorliwie...

planowałam pójść sobie wcześniej...ale ostatecznie zmiękło mi serce...

niespodziewanie nawiązałam kontakt z panem S. i jeszcze trochę a poznałabym całą historie jego życia, a przynajmniej takie jej wątki, o których wszyscy za jego plecami opowiadają...

jednak, czy  wiedzą to od niego , czy też dokonuje się na moich oczach  historyczny przekaz ustny?...tego nie wiem...

owy pan, jakby nie było mój kolega z pracy, był skłonny do opowiedzenia mi tego i tamtego, gdybym zadała ze dwa pomocnicze pytania... jednak zaskoczona samym faktem tak długiej konwersacji z miłym jegomościem, nie ośmieliłam się pytać...

wracałam piechotą...pierwszy raz od tej strony, ciemną nocą,

w towarzystwie przepięknych lampionów szczęścia unoszących się na granatowym niebie!!! cudo!!

doszłam cała i zdrowa, choć straszyło z każdej strony...

" Zatrzymajcie się, i we Mnie uznajcie Boga" |Ps 46,11|

... w drodze czytałam "90 minut w niebie, Niezwykłe świadectwo człowieka, który stanął u bram nieba" ...chyba pasowało... fragment psalmu tam znalazłam... był ważny dla bohatera książki... 
i myślę, że od chwili, gdy go tam wyczytałam, 
stał się ważnym również dla mnie...
sytuacje niezrozumiałe kryją w sobie zdolność upokorniania kamieni...
z chwilą nagłego wrzucenia kamienia w wodę, zdaje się jakby miękł... a przynajmniej w momencie zanurzenia w zimnej wodzie poddaje się on i chcąc nie chcąc bywa mokry...
żadne odkrycie w sumie...
tyle tylko, że zmuliły mnie nieoczekiwane sytuacje przyniesione przez życie...
zatrzymałam się...
i próbowałam uznać, że Bóg jest ponad tym wszystkim i w tym wszystkim...
po lawinie słów nie potrzebnych, dmuchaniu balonów,
na festyn, który z powodu deszczu i tak się nie odbył... pojechałam na pogrzeb s. Marii.. 
cierpiała przed śmiercią bardzo... 
a w mojej pamięci została taka, jak sprzed roku... uśmiechnięta...
sądzę, że miłosierny Bóg przyjął ją do Swojego Królestwa ;)
myślałam, jak to będzie ze mną...
i czy można coś na dzień pogrzebu, już teraz sobie w niebie zamówić, żeby działo się wtedy na ziemi...
taka niespodzianka, dla smucących się przy grobie, 
żeby się mniej smucili...
zamówiłam!... więc jak będzie, to znaczy, że można zamawiać ;)
w razie czego proszę zabrać parasolkę... ale bez obaw... 
tylko na chwilkę ;) i szybko ją potem złożyć...
reszty nie zdardzam ;)
...wracały też myśli o bezdomności, czyli takim czymś, kiedy zaczyna się wydawać, że poddasze uchodzące za kąt własny, 
nie chroni przed zimnem i ciężko jest zasnąć... 
no fakt, lato chyba uciekło do cieplejszych krajów, 
a za oknem deszczowe chmury i wiatr...ciągnące za sobą leniwie niezadowolenie... 
napotykam je co krok i ciągle zapraszam na spacer...
no a DOM ma się w sercu...
wracałam do niego zatrzymując się przy ludziach bliskich i dalszych...serdecznych raczej, bo stęsknionych... 
czasu brakowało na powiedzenie wszystkiego...
była herbatka na szybko, ale za to słowacko - polska ;) 
ciepło się zrobiło ;)
potem kolejna rumuńsko - wodzisławska ;) i ptasie mleczko, 
sok z kaktusa... iiii???????... hmmm... urodzinowy prezent na dwóch nogach z fajnymi pokręconymi włosami ;)
i dowiedziałam się, że:

"NAJLEPSZY PREZENT, JAKI MOŻNA DOSTAĆ NA URODZINY, TO UŚCISK CZYJEJŚ DŁONI- ZNAK, ŻE NIE JESTEŚ SAM."

a przecież w przypadku panny A., to nabiera istotnego znaczenia!

...i były ploteczki... a Marzenie siedziało i siedziało... 

trzeba było jeszcze popisać nocą kilka słów, które dostarczone za ocean ucieszą misjonarkę ;)

i tak... jakoś smutno było odjeżdżać... 

pewnie dlatego zatrzymywali się przy mnie tacy różni ludzie... ktoś chciał pić...ktoś cieszył się, że wraca po długim czasie do domu, ktoś cudnie śpiewał w nie cudnym przejściu na perony... a na końcu, ktoś... płakał tęskniąc za Bogiem... 

mogłam więc zapomnieć, że mi smutno...

  Kartka należąca do Marzenia, ale ilustrująca rzeczywistość zatrzymania się... 

...było by więcej ilustracji, no ale nie zabrałam sprzętu do fotografowania...

CIĄGLE PADA...

 ...dzisiejsza Liturgia Słowa min. o sianiu podlewaniu i wzrastaniu...

"(...)Ja siałem, Apollos podlewał, lecz Bóg dał wzrost.

Otóż nic nie znaczy ten, który sieje, 

ani ten, który podlewa, 

 tylko Ten, który daje wzrost - Bóg.

Ten, który sieje, i ten, który podlewa, stanowią jedno;
każdy według własnego trudu otrzyma należną mu zapłatę. 

My bowiem jesteśmy pomocnikami Boga, 

wy zaś jesteście uprawną rolą Bożą i Bożą budowlą."

| z 1 listu do Koryntian |

 

...te kwiaty znalazłam rano przed drzwiami... a myślałam, 

że mieszkańcy TWIERDZY zapomnieli... i że w ciszy poddasza pomyślę o przemijaniu...

do uśmiechu miałam spory kawałek drogi, ale nawet nie wiem kiedy i jak się to stało, że roześmiałam się całkiem szczerze! 

takie moje małe zwycięstwo z samego rana...

jakby się Duch Święty, dawca radości otarł o moje ramię...

miłe...

i teraz już uwolniło się z serca wzruszenie... wiele dobrych słów i życzeń zagrało na strunach mojej duszy...pomocnicy Boga, którzy sieją i podlewają mój ogród...wielki dar i skarb!

otrzymają należną zapłatę...a moje serce wdzięczne wzdycha dziś do NIEBA, żeby hojne było...

 

 ... to coś znalazłam będąc w domu... 

stare, więc mało widać...

 

 ... a tych kilka słów znalazło się w nadesłanych elektronicznie Puchaczowych życzeniach: 

 "Jakby ktoś zapytał, ktoś kto zna mnie:
"Dlaczego jeszcze idziesz tą drogą?
Masz przecież wątpliwości,
wiele dni oczekiwania..."

Mógłby pomyśleć, że z przyzwyczajenia.
Ale jak opowiedzieć o najskrytszych pragnieniach,
o skarbie, którego inni dotykali?"

 

"sam nic nie czyniłem dobrego
ani mniej ani więcej
to to anioł rozdawał
czasami przez moje ręce
kochać też nie umiałem
wiernie ani niewiernie
ktoś inny lepszy
kochał przeze mnie
dogmatów nie rozumiałem
rano w południe w nocy

ufam że wytłumaczysz
kiedy mi zamkniesz oczy"
J.T.

jak zwykle- trafiony zatopiony! 

ma kobieta nosa...albo dziób, jak na Puchacza przystało! ;)

och jak mi się tęskni!... za filiżanką "leśnej polany"!...

wypiłam kubek herbaty z sokiem malinowym, ale nie smakował tak samo...

...z przyjacielem ostatnio, kilka słów o ziarnie, co umiera wymieniłam... tak jakoś na ziarno zeszło, bo się na swój los żaliłam...może przez to, że tak pada??... 

zresztą do żali, o zgrozo! każdy powód dobry... 

ale!... wniosek banalny na koniec z tego słów wymieniania... 

bo na dzisiejszy dzień, ku podsumowaniu - w sam raz:...

ŻEBY ŻYĆ - TRZEBA UMIERAĆ!