... oto droga...

…A SŁOWO STAŁO się CIAŁEM…

*******

„Człowieczeństwo jest mostem, po którym kroczy Bóg

– mówi wieść bożonarodzeniowa.

Przyjąć swój ludzki los jako dar i posłannictwo,

troszczyć się o swoje człowieczeństwo i rozwijać je

 – oto droga, którą człowiek zmierza ku Bogu,

 i to nawet wtedy,

gdy o Nim nie wie albo sądzi,

 że nie może w Niego wierzyć.“

|Ks. Tomáš Halík|

... oto droga... 

moje ludzkie życie, w które wkracza Bóg z nowiną 

i to taką najlepszą, 

że góry mogą ustąpić i pagórki się zachwiać, 

ale  nie jego wielka miłość do mnie!!!

kochanie boga powala mnie z nóg...  

milknę...

w całym krzyku na to co mnie dręczy, 

co ciągle nie takie po mojej myśli, 

ta prawda przebija się ciszą... 

łagodną, ale silną... 

taką nie do wyjaśnienia...

pewnością, 

że jest głębia za którą tęskni moje serce...

i przypomniał się wczoraj bóg z prawdą o sensowności każdego kroku stawianego na drodze mojej codzienności... 

a jak to zrobił??

ano przez telefon...

i to z miejsca, gdzie dawno temu pewien szalony a ostatecznie święty człowiek powołał do istnienia zgromadzenie odpowiedzialne za rozgłaszanie światu wieści, 

że słowo stało się ciałem i zamieszkało wśród nas...

kto by pomyślał,że impuls, iż to już we mnie stało się boże narodzenie tego roku, nadejdzie właśnie z holandii...

długa była rozmowa i dobra...

a podsumowaniem była opowieść o pielgrzymie wracającym z santiago de compostella, który odwiedził naszą macierz, 

zdawałoby się przypadkowo... 

zostawił tam swoje przemyślenia dotyczące życia, które zaskakuje niepewnością i uczy przy tym cierpliwości i zaufania...

godzenia się na to, co przynosi chwila...

poruszył mnie fakt, że jego świadectwo zostało przekazane dalej, przez telefon i to mnie...

droga, upomina się o szukanie... 

o kolejne kroki przed siebie, a nie cofanie się wstecz...

prawda, zadziwia, ale oczyszcza... 

nie jest łatwa do przyjęcia, ale przekonuje, że warta jest pokonania tysiąca murów i niepewności

bo życie, chce mieszkać w moim sercu...

betlejem... 

szczęśliwa kraino, 

domu boga, 

dziś i ja zatrzymuję się w twoim progu, 

żeby pooddychać światłem... 

 

OCZEKIWANIE

"Gdy wysłannicy Jana odeszli, 

Jezus zaczął mówić do tłumów o Janie:  

Coście wyszli oglądać na pustyni? 

Trzcinę kołyszącą się na wietrze?  

Ale coście wyszli zobaczyć? 

Człowieka w miękkie szaty ubranego? 

Oto w pałacach królewskich przebywają ci, 

którzy noszą okazałe stroje i żyją w zbytkach. 

Ale coście wyszli zobaczyć? 

Proroka?  

Tak, mówię wam, nawet więcej niż proroka. 

On jest tym, o którym napisano: 

Oto posyłam mego wysłańca przed Tobą, aby Ci przygotował drogę. Powiadam wam: 

Między narodzonymi z niewiast nie ma większego od Jana. 

Lecz  

najmniejszy w królestwie Bożym 

większy jest niż on. 

I cały lud, który Go słuchał, 

nawet celnicy przyznawali słuszność Bogu, 

przyjmując chrzest Janowy. 

Faryzeusze zaś i uczeni w Prawie udaremnili zamiar Boży względem siebie, nie przyjmując chrztu od niego."

|Łk 7,24-30|

... te pytania zaznaczone na czerwono mam w sercu od kilku dni... przeplatają się z codziennością w której pełno oczekiwań... 
to ja na coś czekam...czegoś się spodziewam...od życia...
i od innych...

to ktoś się czegoś po mnie spodziewa...i oczekuje, że tak a nie inaczej się zachowam... 
a już w ogóle wszyscy mamy tysiące pomysłów jak świat urządzić, żeby wreszcie było lepiej...
no bo jest tak strasznie i tragicznie!!!!...
ironią powiało... ;) 
resztki zaciętych konwersacji... zakonne biadolenie...i nie zakonne też... 
adwentowe drogi wyścielone śniegiem i słowami... 
ciszą tylko na przymus... złowrogą...

na mojej pustyni widać piasek...  
i na mojej pustyni widać zarysowany horyzont...
niebieskie niebo... błękitne w dzień i granatowe w nocy...
a co wychodzę każdego dnia zobaczyć?... 
chyba chciałabym, żeby to zakwitło ... żeby się w łąkę zamieniło... żeby zapachniało... 
w proroctwach mowa jest o tym,że tak będzie!
słucham adwentowego Słowa pełna zachwytu! 
wierzę!...

 

 

 

 

  

...w Krakowie było intensywnie... wesoło...wzruszająco... kolorowo...
na szybko mieliśmy zorganizować w trzy osobowych grupach warsztaty
na temat drogi albo domu...ja tworzyłam z chłopakami i okazało się,że wzbudziliśmy naszym pomysłem kontrowersję ;) 
ślady naszej pracy to zdjęcia ze śladami ;)
uważam, że jak na tak nie wielką ilość czasu i ograniczone możliwości techniczne, to bardzo udane przedsięwzięcie... 
w szczegóły nie będę wnikała...
wcześniejsze zdjęcia z kredą na parkiecie, to pomysł innej ekipy, równie twórczej! 
a co przed nami to wielka niespodzianka, więc znów jest na co czekać i czego się spodziewać...
chyba życie to jedno wielkie oczekiwanie... ;) hehe 
puenta iście filozoficzna... i niech tak zostanie ;)

...tak sobie śpiewaliśmy "Oto nasz Pan przyjdzie z mocą i oświeci oczy sług swoich."

... a potem było o cudzie...

"(...)Ulituj się nad nami, Synu Dawida! 

Gdy wszedł do domu, niewidomi
przystąpili do Niego, a Jezus ich zapytał: 

Wierzycie, że mogę to uczynić?
Oni odpowiedzieli Mu: 

Tak, Panie! 

Wtedy dotknął ich oczu, mówiąc: 

Według wiary waszej niech wam się stanie!(...)

|Mt 9,27-31|

...dzisiaj o nie widzeniu...o ulitowaniu i o wierze... 

klepię idąc owe słowa o ulitowaniu... wydaje mi się, że wtedy bliżej Niego jestem... teraz zaśnieżonymi i oblodzonymi drogami przemierzam mój świat...

"według wiary waszej"

... ojej!...ona taka mała...

czy będę widziała...?

mroczno...i zimno...

zlodowaciało w sercu smutkiem...

myślę o mocy słów... jak bardzo łatwo wysypują się te bezmyślne...

albo takie ze świętym przekonaniem, że będą dobre, jednak pchnięte emocjami okazujące się niszczycielskimi...

no i dlaczego tak trudno odkręcić coś zakręconego?...

no ciemno i tyle...

i jak tak się przyglądam tym niewidomym z dzisiaj, to im zazdroszczę, że ich wiara była na tyle wielka, że przejrzeli...

dalej będę szeptała modlitwę serca... 

i dalej będę dreptała... może dojdę do takich pokładów wiary w sobie, że i moją noc rozświetli gwiazda

i chlebem zapachnie w duszy...

...ładna ta zima ...

...dzwonek o imieniu PARADOKS

 ... od jakiegoś czasu... w sumie kilka już lat mieszka u mnie dzwonek Paradoks... 

dostałam go na Boże Narodzenie od jednej siostry w ramach wymiany prezentów własnoręcznie wykonanych

i do tej pory pamiętam mój zachwyt nad nim... 

jest zrobiony z włóczki więc niestety  nie wydaje z siebie dźwięku...a jednocześnie jest pięknym dzwonkiem!!!

uruchomiłam wodze fantazji i udawałam, że mimo wszystko słyszę jak dzwoni....

miałam tu pisać o Krakowie...o dzieciach ze szkoły... i innych takich.... 

ale ostatecznie moja uwaga zatrzymała się na wełnianym PARADOKSIE... 

bo coraz więcej takich dostrzegam w sobie i wokół siebie... możności i nie możności zarazem...

denerwuję się, że nie jestem jakaś tam... i ciągle tak ciężko wchodzi się pod górkę...

a z górki wcale nie schodzi się lżej...a przecież powinno...

ludzie obok nie są tacy jakbym chciała....

ktoś uparcie brnie w przepaść i nie słucha, że można zawrócić...

nie on jeden... 

wizji o świecie z jednym wyjściem jest cała masa... sama mam takich stos...

tak więc dzwonek Paradoks nie jest jedynym PARADOKSEM... 

z nim rozpoczynam prostowanie ścieżek dla Pana... 

tak bym chciała wybiegać co rano z lampionem w ręku 

w poszukiwaniu możliwości innych niż mi się wydaje...

za oknem spadł dziś śnieg... było jakoś tak świątecznie... jakby się coś niezwykłego szykowało... 

trochę tęsknot zapukało w przyprószone szyby...

 ...zrobiłam adwentowy wyznacznik czekania...bo wieniec to nie jest... 

zapaliłam pierwszą świeczkę... i sobie myślę , że w sercu też coś mi zajaśniało... 

są pragnienia, żeby to i tamto pozmieniać...

... i chęć czekania dość spora...

bo i Słowo na dziś znaczące! i jakoś tak zapadło mi w duszę jak ziarenko w ziemię.... 

zobaczymy co z niego wyrośnie...

"Czuwajcie i módlcie się w każdym czasie, 

abyście mogli stanąć przed Synem

Człowieczym."

|Łk 21,36|

...takie tam skrawki ostatnich radości...

 ... niespodziewane oczekiwania doczekały się jeszcze bardziej  nieoczekiwanego spełnienia ...

bezwzględnie z zaskoczenia...

i takie to miłe!

...pan MANEKIN zamieszkał w niebieskim świecie...

przybył w kopercie od Mamy Zosi, którą widziałam tylko na zdjęciu...

będzie mi pomagał w nauce rysowania...

...a stempelki przyjechały ze mną z Krakowa, tylko dlatego, że jest wśród nich muszla, taka jak z drogi 

św. Jakuba...

...są też kolorowe domki na ręcznie malowanej spince do włosów, bo podobno artystyczna...

też krakowska... (zapowiada się, że przez najbliższy czas wszystko będzie się kręciło wokół Krakowa)

a "NAJWAŻNIEJSZA MĄDROŚĆ - TO CZUĆ SIĘ DZIECKIEM BOGA" 

...ta myśl z dedykacją dlllllaaaa.... no wiadomo dla kogo ;)

... co jeszcze?...a dużo spałam, bo mi się zachorowało... listy dłuuuuugie pisałam... ;)

 udało mi się uporządkować spoko szpargałów...dzięki temu znalazłam różne drobiazgi, którymi się wzruszyłam...

...i niektórzy uszczęśliwili mnie kolejnymi szpargałami ;) ...o tych mowa, co się mają czuć dziećmi Boga!

...zadzwoniła panna A., a ja już sobie postanowiłam, że powrócę do zwyczaju z dawniej 

i nie będę ukrywała mojej radości tym Bożym darem! bo to dobrze, że takie panny A. są! i zacięcie zdobywają Królestwo Boże! 

panno A.! będzie dobrze, a nawet jeszcze lepiej niż sobie myślisz...niż się spodziewasz....

i żadne potwory typu G tego nie pokrzyżują! ...a niech sobie straszą w zamczyskach skoro lubią...

...chmury to dziś powariowały na niebie! w zawrotnym tempie gdzieś pędzą odsłaniając niebieskie niebo...

a myślałam, że dziś wzniośle nie będzie... ;)

... zielony balonik, trawa, drzewa... i NIEBO...

"Dni człowieka są jak trawa;

kwitnie jak kwiat na polu.

ledwie muśnie go wiatr, a już go nie ma.

Wszelki ślad po nim zaginie." (...)

|Ps 103|

...czekało w schowku na dokończenie...myśli kilka o...
..no właśnie... o czym?... 
czy o duszy?...
czy o niebie...?
czy o jednym i drugim wplecionym nieuchronnie w ludzkie życie...
w poplątane ziemskie drogi...
idę... ciągle gdzieś idę...
wiem, gdzie chciałabym dojść..i za czym tęskni moje serce...

i wiem, jak jestem od TEGO daleko...

w minionym tygodniu chodziłam do szkoły z zielonym balonikiem...

"pokazywałam" jak przypuszczalnie wygląda dusza i co się z nią dzieje, gdy człowiek umiera... temat wzniosły jakby nie było...

i balonik wcale tego nie umniejszył...

bo przecież o NIEBO chodziło... o WIECZNOŚĆ...

ale w jednej klasie jest chłopiec, któremu całkiem niedawno umarła mama... ryzykowałam... nie wiedziałam jak on zareaguje...miałam przygotowane wersje awaryjne... a tu się okazało, że gdy tylko delikatnie naświetliłam temat NIEBA, ów chłopiec z wdzięcznym uśmiechem na twarzy podniósł rączkę i powiedział: "MOJA MAMA JEST W NIEBIE!"  

oniemiałam... i tak bardzo się ucieszyłam! 

dalej to już poszło genialnie... bo mama pomogła...

można było przez resztę lekcji wspominać o mamie a chłopiec dopowiadał i tłumaczył jak to ciągle mamę spotyka...

...świętych obcowanie w praktyce...

a balonik i uciekające z niego powietrze zrobiły furorę,

każdy nadstawiał policzek, żeby poczuć podmuch powietrza 

i z ogromną powagą myślał...jak to jest z duszą...

jak pragnie NIEBA...

"Jak łania 

pragnie wody ze strumienia,

tak dusza moja 

pragnie Ciebie, Boże.

Dusza moja Boga pragnie,

Boga żywego,

kiedyż więc przyjdę

i ujrzę oblicze Boże?

Rozpływa się we mnie moja dusza,

gdy wspominam, jak z tłumem kroczyłem do Bożego domu.

W świątecznym orszaku,

wśród radości i chwały.

Ześlij światłość 

i wierność swoją,

niech one mnie wiodą.

Niech mnie zaprowadzą

na Twą górę świętą

i do Twoich przybytków.

I przystąpię do ołtarza Bożego,

do Boga, 

który jest moim weselem i radością.

I będę Cię chwalił przy dźwiękach lutni,

Boże mój, Boże."

|Ps. 42|

(...) "choć nas zasmuca nieunikniona konieczność śmierci, znajdujemy pociechę w obietnicy przyszłej nieśmiertelności. Albowiem życie Twoich wiernych, o Panie, zmienia się, ale się nie kończy."

(z prefacji pogrzebowej)

 ...to tylko...(albo aż?) drzewa...i moje myśli gdy na nie patrzę...

kiedy zaczepiają mnie opadającymi liśćmi...

i słyszę jak poddane podmuchom wiatru szeleszczą...

coś mówią?...

mnie powtarzają jak refren, że życie przemija...ale się nie kończy... 

że ludzkie drogi prowadzą do wieczności... o ile przez mgły uda mam się przedostać do świtu...

i nie stracimy nadziei, że na końcu drogi jest cel wędrówki...

nowy początek... 

o ile na rozdrożach wybierzemy odpowiedni kierunek...

bo to okazuje się być nie takie proste... 

i dziwnie się składa, że z wielką łatwością można się znaleźć na bezdrożach...

a powroty bywają takie trudne...

„Misje – świadectwo miłości i komunii”

 ... właśnie kończy się Tydzień Misyjny... 

i tak mi chodzi po głowie, żeby zostawić tu jakiś ślad, 

że się takowy odbył i tego roku...

...zastanawiał się, czy przyłożyłam rękę

...czy odczułam w sobie przynaglenie, żeby to był ważny czas... który poruszy moje serce.... a w konsekwencji zarazi ode mnie innych... 

da impuls, że nie tylko mój czubek nosa ważny...i moje utyskiwanie najdotkliwsze... ale, że są też inne krańce świata...

przeprowadziłam kilka katechez... 

dałam do pooglądania film o misjach...(no cóż największą reakcje wywołały zwierzątka żyjące w Ameryce Południowej...)

posłuchałam relacji z "akcji" misyjnej przeprowadzonej przez współbrata...

dostałam e-kartkę od Marzenia, mówiącą o tym, 

żeśmy cząstka tej "awangardy" (tak to misjonarzy i misjonarki nazwał Benedykt XVI)

...myślałam o tym... jaki jest mój udział w dziele misyjnym Kościoła...

no i jedno mi w głowie dzwoniło... to z moich początków... 

kiedy pierwszy raz na poważnie zapytałam: 

"co to znaczy być misjonarką?"

i od misjonarki usłyszałam:

że to obowiązek każdego ochrzczonego człowieka... a zwłaszcza takiego, który doświadczył Bożej miłości na własnej skórze...

i że misjonarzem można być wszędzie... wykonując najprostsze prace...niekoniecznie na drugim końcu ziemi...

być może to uproszczona wersja... 

co bardziej rasowy misjolog zaczął by uściślać...zawężać...

w ramy wkładać... i pewnie miałby rację...

mnie to przekonało...uwierzyłam w to i w tym się bardzo chciałam odnaleźć...

a w tych dniach odkryłam, że wyjątkowo jest przynależeć, do takiego zgromadzenia misyjnego...

że jakoś tak cieplej mi na sercu wiedząc, że po świecie "rozrzucone" są moje siostry, które niosą Dobrą Nowinę... 

i jakkolwiek im to wychodzi, to wiem, że w ich sercu płonie ten sam płomyk... to samo pragnienie... co i w moim...

...z Orędzia na Światowy Dzień Misyjny wycięłam taki kawałek:

(...)Tak jak greccy pielgrzymi sprzed dwóch tysięcy lat, również ludzie w naszych czasach, choć nie zawsze świadomie, proszą wierzących nie tylko o to, by «mówili» o Jezusie, lecz by «ukazali» Jezusa, ukazali jaśniejące Oblicze Odkupiciela w każdym zakątku ziemi pokoleniom nowego tysiąclecia, zwłaszcza młodym na wszystkich kontynentach, którzy są uprzywilejowanymi adresatami i podmiotami ewangelicznego orędzia. Powinni oni odczuć, że chrześcijanie niosą słowo Chrystusa, ponieważ On jest Prawdą, ponieważ odnaleźli w Nim sens, prawdę swego życia.

Podstawą powyższych rozważań jest misyjne zadanie, które otrzymali wszyscy ochrzczeni i cały Kościół, którego nie można jednak zrealizować w sposób wiarygodny bez głębokiego nawrócenia osobistego, wspólnotowego i pastoralnego. Świadomość powołania do głoszenia Ewangelii pobudza bowiem nie tylko każdego pojedynczego wiernego, ale wszystkie wspólnoty diecezjalne i parafialne do całkowitej odnowy i do coraz większego otwarcia się na współpracę misyjną między Kościołami, by orędzie Ewangelii dotarło do serca każdego człowieka, każdego ludu, kultury, rasy, narodowości, pod każdą szerokością geograficzną.(...)

|z Orędzia Benedykta XVI na Światowy Dzień Misyjny 2010|

...ojjj...  trafione w samo sedno...trudne...ale potrzebne... 

wiem o co chodzi...wiem, że to do mnie... 

wiem, jak wygląda codzienność...

i chciałabym zamknąć oczy, żeby nie widzieć przepaści... 

i dlatego ta końcówka z "awangardą" ... jakaś taka pełna nadziei... 

że przyjaciele pomogą w nawracaniu... 

popchną modlitwą i wiarą, że wszystko jest możliwe...

(...)" Oni to, jako awangarda głosicieli Ewangelii, powinni być otoczeni przyjaźnią, bliskością i wsparciem każdego wierzącego. Niech «Bóg, który miłuje radosnego dawcę» (por. 2 Kor 9, 7), da im duchowy zapał i głęboką radość." (...)

 ...dzięki wielkie za wszelkie wsparcie i westchnienia w stronę nieba za tą "awangardę" ;) zwłaszcza z Rodziny Arnoldowej !!
bo wiem, że zaglądają tu tacy, co nas kochają ;) a my ich!!! 

NOWY ROZDZIAŁ...

 ...od czego tu zacząć?...

jesień mamy piękną tego roku...i jak to już  dzieliłam z niektórymi czytaczami tych łapanych myśli- śmiem twierdzić, że Bóg pod odsłoną nocy wdrapuje się na drzewa i maluje liście...żeby rano podnosząc mleczną mgłę, jak kurtynę, ukazać Swoje dzieło w słonecznych promieniach...

nie mogę się napatrzeć!

idąc gapię się w górę... a każdego dnia widzę inne odcienie pomarańczy, czerwieni, żółci, zieleni, brązu...barw cała gama!

i ciepło robi się na duszy...

 

 

...A piątek był już krakowski...

stało się długo oczekiwane...

i zaskoczyło mnie bardziej niż się spodziewałam...zaskoczyło tak pozytywnie...że mi się zdawało, że to sen...

stąpałam po podłodze zachlapanej kolorowymi farbami...stałam sobie przy sztaludze i koślawo coś próbowałam nasmarować...dużo do nadrobienia mam... ale to nic...

to nawet ciekawe... otwierające pozamykane przestrzenie we mnie...

i aż mi się wierzyć nie chce, że jakieś takie strasznie dawne marzenia zaczynają się spełniać...

 czy to krzesło nie jest piękne??!!!

...kolacja...
...a siostry, u których nocujemy, są od Bożej Miłości..więc, dały z siebie wszystko, żebyśmy poczuły się u nich jak u Pana Boga za piecem  ;)

...Kraków rankiem w niedzielę ma niezapomniany klimat...

 ...i czekam na kolejną dawkę terapii przez sztukę ;)...

pomarańczowa torebka...

 ...ile się zmieści w pomarańczowej, papierowej torebce na prezent...

...
czyli - jak to jest gdy ktoś nawkłada do takiej torebki całą swoją troskę i życzliwość, aby drugiemu sprawić radość...
Dobry Boże... moja mina musiała być przekomiczna, bo czułam, jak oczy coraz mocniej wychodzą mi na wierzch po wyciągnięciu kolejnego zadziwiającego szczegółu mieszczącego się we wspomnianym wyżej papierowym CUDZIE! 
nie duża... ale śmiem twierdzić, bez ważenia na wadze, 
że zmieściła w sobie TONĘ...ALBO I SETKI TYSIĘCY RAZY WIĘCEJ... dobroci, serdeczności, oznak przywiązania i tęsknoty... 
i zdawało by się, że to tak nie wiele trzeba, żeby kogoś ucieszyć... (w tym wypadku mnie), a jednocześnie mam świadomość, że to jednak wcale nie takie proste uczynić to "nie wiele"...
że to się tak normalnie, (albo właśnie nie normalnie) okazuje ogromne i trudne do zrobienia...
a moim trzem siostrom się to udało!
dziś tylko zdjęcia tego, co się wysypało z Torebki, żeby już dłużej nie czekać z zostawieniem tu tego, co mnie ostatnio ucieszyło...
ale są tu rzeczy, które wymagają przedstawienia i wyjaśnienia, 
co mam zamiar zrobić...