spacerownie...

"Moje wędrowanie
- Panie mój

Moje upadanie
- Panie mój

Moje powstawanie
-Panie mój

Twoje miłowanie...

Jesteś dla nas spragnionych
jak rosa poranna

Tobie śpiewamy
radosne "Hosanna"

Jesteś dla nas wędrowców
jak zdrój czystej wody

Duszy wytchnienie,
niebiańskie ogrody.

Nasze wędrowanie
- Panie nasz

Nasze upadanie
-Panie nasz

Nasze
powstawanie
- Panie nasz

Twoje miłowanie...

Jesteś dla nas żeglarzy
jak gwiazda
zaranna

Tobie śpiewamy
radosne "Hosanna"

Jesteś dla nas
pielgrzymów
jak burzy ustanie

Jesteś drogą
co nam
dziś przez Ojca jest dana."

...wczorajsze z jesienią tańcowanie...
miałam trochę czasu, bo na ustalone miejsce spotkania dotarłam wcześniej...
zupełnie nowy zakątek ziemi zaciekawił mnie wyjątkowo i pozwolił znaleźć się w przedziwnej duszy przestrzeni, gdzie nie istnieje nic wokół...
jest się sam na sam z Jego obecnością...
to takie chwile w których chciało by się na zawsze pozostać...
i nawet ogarniający mnie chłód nie przeszkadzał...
zapomniałam na chwilkę o wszystkim...
i patrzyłam...
szczęśliwie się oddychało pięknem kolorów...
drzewa tańczyły z jesienią zupełnie się nie martwiąc,
że okrada je z liści...
że mąci im w głowie...
a może to jej sposób na oswojenie świata z nadchodzącą zimą?...
niezwykłe to było...
jakby mi Ktoś zdradzał tajemnicę urządzania świata,
przemeblowywania zakamarków, niby mało znaczących a jednak tego dnia czekających na mnie...
ależ to było miłe...
zastanawiałam się, dlaczego nie ma liści pod butami , żeby je można było rozszurać szalenie jak za dawnych czasów,
aż pod niebo unieść piękności tęczowe...
no i się dowiedziałam...
zza zakrętu wyłonił się pan z zakłócającym ciszę urządzeniem...
wyglądał jak rycerz walczący z intruzami...
rozdmuchiwał liście na prawo i lewo...
myślałam, że i ja skończę na poboczu, bo patrzył pod swoje własne nogi...
może nie spodziewał się w tym opustoszałym parku nikogo?...
toczył samotną walkę z upartymi liśćmi i stawiał kroki na oczyszczonej drodze...
a ja wpakowałam się w cenny powiew wydobywający się z jego dmuchawy...
pozbawiona przyjemności szurania i tak miałam się czym cieszyć...
w końcu zostałam porwana na spacer z szeptaniem na ucho tajemnic...
takich też, co rumienią policzki i unoszą w niebo...
wieczorem musiałam zeskoczyć na ziemię...
i się trochę potłukłam...
ale ciepło spacerowych chwil zostało, więc już nic nie boli...

foto: liściowy pan zamiatacz

"Dzieci bzdurzą i - że tak powiem - chcą być bzdurzone. Potem im to przechodzi. Któremu nie przejdzie- zostaje poetą." |Julian Tuwim|

"KAŻDE DZIECKO JEST ARTYSTĄ.
PROBLEM JEST, JAK ZACHOWAĆ ARTYSTĘ KIEDY ONO WYRASTA".
Pablo Picasso

... usiadłam na miniaturowym krzesełku w klasie "0". Dzieciaki na dywanie wokół mnie i prawie na mnie... bezdech... a ja próbuje coś tam opowiadać... nawet już nie pamiętam co... ale na pewno nie trwało to długo, bo w tej społeczności o luksus skupienia nie łatwo... więc próbuję i próbuję... patrzą na mnie wielkimi oczkami...
niektórzy pootwierali buzie... widzę nagle, że mała Amelka jest czymś zaniepokojona... przygląda się mi uważnie... nagle podnosi się i kierując paluszek w moją stronę przykleja go do moich okularów, przeciąga po szkiełku i oznajmia z wielką troską:
"Siostra ma brudne okularki ! "
...myślałam, że pęknę ze śmiechu... ale musiałam zachować powagę...w końcu brudne okularki to dość poważna sprawa... to nic, że z opowiadania dla reszty grupy nici... bo uwaga maluchów przeniosła się na moje okularki ;)
a okularki ...hehe zamazały się zupełnie...i tak jak wcześniej nawet nie zauważyłam, że coś na nich jest tak teraz miałam zupełną pewność, że coś przysłania mi obraz rzeczywistości... ARTYŚCI!!!

camino...etap na progu...

"W sanktuarium św, Jakuba można się znaleźć nawet wtedy, gdy stoi się jeszcze na progu własnego domu-wystarczy decyzja o wyjściu na szlak. Tak właśnie ruszali pielgrzymi przed setkami lat i tak niektórzy z nich robią i dziś, jeśli tylko starcza im sił i wytrwałości (...) nie jest ważne, jak długą trasę uda się pokonać , ale czy wzbogaci ona duchowo pątników."
|z Przewodnika pielgrzyma, Bożeny Mazur|

... i niech mi nikt nie mówi, że skoro na progu, to łatwy do przejścia... sama decyzja otwarcia drzwi...wychylenia nosa z ciepłego komfortu gnieżdżenia się w swoim światku... rozczulania się nad tym i innym oswojonym z przyzwyczajenia punktem widzenia i siedzenia... doprowadza do wyczerpania skrzętnie uzbieranych sił... zrobiłam krok... w głowie zadzwoniło niemiłosiernie tysiącem gdybań... z nimi najciężej dyskutować... przynajmniej ja nie potrafię... umęczę się potwornie... usiadłam...
zwątpiłam... wzięłam głęboki oddech... i na nowo musiałam zdecydować się, czy idę... dobrze, że są cierpliwi towarzysze wędrowania, co się przysiądą czasem... albo sama ich do tego przymuszę... pchnięta do przodu zrobiłam kilka kroków i obleciał mnie taki strach, że zasłoniłam oczy... zawyło mi w uszach dzikim śmiechem... no tak... zadrżałam, gdy do mojej świadomości dotarło, że na takiej drodze ma się intruzów... bo niby jakby mogli spać spokojnie, kiedy rozpoczęła się wyprawa po większe dobro!!!! ?... raz po raz trzeba podstawić nogę... dobić zniechęceniem, przysłonić pole widzenia brakiem nadziei... śmiertelne ciało... słaby człowiek... upadanie... bezsilność...
i Bóg, który ciągle mówi... wręcz krzyczy!!! :

(...) "A jeżeli mieszka w was Duch Tego, który Jezusa wskrzesił z martwych, to Ten, co wskrzesił Chrystusa z martwych, przywróci do życia wasze śmiertelne ciała mocą mieszkającego w was swego Ducha." (Rz 8,11)

... mam takie zapisane kiedyś identyczne chwile, jak te doświadczane dziś...


A BYŁA NOC...

pod grubą warstwą chmur
mieszanina nocy z dniem
w puszystym kożuchu
migotanie złudzeń
zbyt duszno
żeby przeżyć dwie sekundy dreptania dokądkolwiek
bez słów
CISZA
zamieszkała
pod konarem ułamanego wietrznym szarpaniem drzewa...
w skamieniałym sercu
odbiło się echo
w roztargnieniu rozkrzyczanego Boga
poszukiwał człowieka
krwiobiegiem miłosierdzia
posyłając westchnienia tęsknoty
aż niecierpliwie wydobył z siebie głos
zbyt głośny
na szczęście
bo głuchy zagubieniec przymrużył oczy
ze zdziwienia
że na szarym końcu świata
KTOŚ zawołał go po imieniu...
rozpadało się na dobre
aby umyć brudną twarz
czym prędzej
SZALENIEC z radości niósł w pośpiechu
na Swej dłoni pocałunek...

nie ma końca moich zadziwień... ruszamy dalej!!! szkoda czasu ;)

foto. wspominane kiedyś tabernakulum w tutejszym kościele z symbolem Ruchu Światło- Życie

" ABY MIELI ŻYCIE"...- Tydzień Misyjny 2009

...misyjnie ... więc niech dziś będzie coś o moim świecie:

"Jesteśmy misjonarkami, a powołaniem siostry misyjnej jest ofiarowanie siebie dla chwały Bożej i zbawienia dusz nieśmiertelnych".

"Słowa te bł. Maria Helena Stollenwerk napisała w liście do sióstr 02.02.1896 roku. 100 lat temu... Chyba jednak nikogo nie dziwi ich aktualność. To, w czym jest miłość, nigdy nie przeminie"...

Dziś Zgromadzenie Misyjne Służebnic Ducha Świętego posiada swoje placówki w 44 krajach świata na wszystkich kontynentach.

Pierwsze misjonarki, żegnane jeszcze przez swoją pierwszą przełożoną - Matkę Marię, wyruszyły do Argentyny 6 lat po założeniu Zgromadzenia, już w roku 1895. Niebawem nastąpiło podjęcie pracy w Togo, na Nowej Gwinei, w USA, w Brazylii, Chinach, Japonii, Mozambiku i na Filipinach.

Siostry na równi z pierwszymi misjonarzami doświadczały trudów, które towarzyszyły początkom pracy misyjnej, uczestniczyły w zakładaniu wspólnot chrześcijańskich. Wypracowały podstawy, na których opiera się nowoczesna praca duszpasterska w krajach rozwijających się. Działalność sióstr była od samego początku tak różnorodna jak życie. Obejmowała szkolnictwo na wszystkich szczeblach- od przedszkoli do uniwersytetów; służbę zdrowia: przychodnie, kliniki, szpitale, ośrodki zdrowia w buszu; przyuczanie do prowadzenia domu, pielęgnacja dzieci... Dzisiaj doszła praca we wspólnotach pozbawionych kapłana, rekolekcje, dzielenie życia z najbiedniejszymi, leprozoria, chorzy na AIDS, narkomani, obozy dla uchodźców.

Czas I i II wojny światowej był dla Zgromadzenia czasem próby. Misjonarki zostały wydalone z Afryki, wiele zginęło na Nowej Gwinei, Indonezji. W latach 50-tych, w wyniku decyzji komunistycznego rządu Chin ponad 200 misjonarek musiało opuścić ten kraj. Modlimy się za wstawiennictwem bł. Marii Heleny o łaskę powrotu na tą udręczoną ziemię.

Oprócz wspomnianych już krajów Służebnice Ducha Świętego żyją swym charyzmatem:

- w Europie, oprócz Holandii, gdzie znajduje się Dom Macierzysty, powstały dzięki inicjatywie św. Arnolda Janssena (Założyciela Zgromadzenia Słowa Bożego - Księży Werbistów): we Włoszech, Austrii, Niemczech, Anglii, Irlandii, Szwajcarii, Hiszpanii, Portugalii, Ukrainie, Rosji, Słowacji, Republice Czeskiej, Rumunii, Mołdawii i oczywiście w Polsce (od roku 1921),

- w Afryce: powróciłyśmy w ostatnich latach do Togo, Mozambiku; pracujemy ponadto w Botswanie, Ghanie, Angoli, Zambii, Etiopii, Beninie i Republice Południowej Afryce;

- w Ameryce Łacińskiej służymy w Argentynie, Boliwii, Brazylii, Chile, Paragwaju, Meksyku i na Kubie, w USA, a także w małych wyspiarskich krajach jak Antigua i Barbuda oraz St. Kitts.

- w Azji: siostry są obecne w takich krajach jak: Indie, Indonezja, Timor Loro Sae, Japonia, Korea, Filipiny, Tajwan;

- w Oceanii: Australia; Papua Nowa Gwinea;

W sumie ok. 4000 sióstr pragnie w bardzo konkretny sposób pomagać ludziom, zwłaszcza tym biednym i nieewangelizowanym. By Święty, Trójjedyny Bóg był znany, miłowany i uwielbiany...

"Każda siostra musi być gotowa do takiej pracy misyjnej, do jakiej zostanie przeznaczona, mimo że wymaga to rezygnacji z ojczyzny, ojczystego języka i rodzimej kultury. Ta gotowość jest istotną cechą naszego misyjnego powołania" (Konst 104). (...)"

...kilka niedawnych dreptań...

...wyruszyłam tydzień temu w drogę...
dotarłam ciemna nocą do Częstochowy na szkolenie dla katechetek... zimno było straszliwie, ale schronienia użyczyły mi wielkoduszne siostry zawierzenia...
więc zawierzyłam, że nie zmarznę...
no i ogrzałam swoje serce nowym zapałem...
ciekawe treści a jeszcze ciekawsi ludkowie napotkani na drodze!!!
ależ niespodzianka!
poznałam Bożenkę pochodzącą z moich rodzinnych stron ... i choć potwornie bałam się nierównych chodników... bo od razu przypominał mi się krakowski wiosenny upadek...
to jakoś tak...
snułam refleksje nad pięknem w życiu ukrytym...
i w ludzkich twarzach mijanych po drodze...
i w wietrze ciągle zaczepiającym się o moje policzki...
było ciepło...
zwłaszcza pomysł powrotu do Błonia przez Otmuchów rozgrzewał do czerwoności...
tak, tak... obie napotkane kompanki nie dały za wygraną i tym sposobem znalazłam się w domu...
a tam cudna jesień i niespodziewani goście...
choć ja byłam bardziej niespodziewaną niespodzianką ;) radość...
i taki bardzo refleksyjny powrót w poniedziałkowe popołudnie...
lubię przyglądać się ludziom...
w ich oczach palą się iskierki, które można sobie tak różnie nazywać...
uśmiechy Pana Boga... ich najwięcej ;)
dziś nic więcej...
choć dużo jest do pozbierania...

Paul, który mieszkał kiedyś w naszym domu.

Zuzana i Klara

Barnard, Zuzana, Klara i ja...
język miłości znowu okazał się

najbardziej zrozumiałym językiem świata...

...chcę być natrętem!

(...)" z powodu jego natręctwa wstanie i da mu, ile potrzebuje.(...)

I Ja wam powiadam: Proście, a będzie wam dane;



szukajcie, a znajdziecie;


kołaczcie, a otworzą wam.
Każdy bowiem, kto prosi, otrzymuje; kto szuka, znajduje; a kołaczącemu otworzą.
(...)Ojciec z nieba da Ducha Świętego tym, którzy Go proszą. "

(Łk 11, 8b-10,13)

...rozłożyło mnie na łopatki, odkryłam, że jeśli mam o coś prosić, to chcę prosić o bycie takim "natrętem"...
bo to takie wcale nie łatwe... szybciej przychodzi zwątpienie w sens proszenia... brak cierpliwości w czekaniu na jakiś znak... i wzrok serca często słaby...
słyszałam te Słowa tak wiele razy i natręctwo nie robiło na mnie większego wrażenia... a dziś, kiedy tłucze się we mnie tak wiele pytań o codzienność, a czekanie na odpowiedzi staje się męczące... łaskawy Bóg mówi wprost: "Magda... proś, wytrwale... stukaj, szukaj, wołaj!... a Ja dam!... i to KOGO!!!! DUCHA ŚWIĘTEGO, tym którzy proszą... najbardziej konkretną odpowiedź na wszystko, co cię trapi i zastanawia...! "... to zmienia postać rzeczy...to daje nieograniczone możliwości postrzegania świata...rzeczywistości choćby najbardziej zamglonej jest wstanie nadać takiej jasności, że się w głowie nie mieści... DUCH ŚWIĘTY!
ehhh... wzniosłam ręce i pomyślałam... że to takie wielkie szczęście mieć TAKIEGO OJCA!

... BO CZASEM NIE WIADOMO CO POWIEDZIEĆ...

...OPADAJĄCA RÓŻA

PŁATEK

ZA PŁATKIEM

JAK ŁZA

ZA ŁZĄ

NA OPUSZCZONYM POLICZKU

ŁAP

UKRYJ W DŁONIE

ZACHOWAJ NA TAKI CZAS

KIEDY JUŻ NIC NIE ZOSTANIE

ZNIERUCHOMIAŁY CZŁOWIEK

WTOPI SIĘ W CIEBIE

I OŻYJE

...A DZIŚ

TYLKO ŁAP...

PRZYJMIJ MNIE

TAKĄ
A NIE INNĄ...

W NIEŁASKAWYM TERAZ

JAKBY OKOLICZNOŚCI ŁAGODZĄCEJ

DLA MOJEJ NIEDOSKONAŁOŚCI...

" Trzeba mieć do życia twórcze podejście"

... nie mogłam się powstrzymać,żeby tego tu nie przykleić ;)...
wiem, wiem mam odcięty kawał głowy :)...ale
widzę moje serce...
dziś tak mi w nim ciepło się zrobiło...
już dawno nie miałam w dłoni pędzelka...
a przy okazji wyprawy z dziećmi próbowaliśmy zrobić flagę koła misyjnego...
i miałam z tego taaaaaaaaaakąąąąąąąą radochę...
ostatnio jakoś okazji i czasu brakowało na ten rodzaj doświadczania radości...
a przez ostatni rok na drzwiach mojego pokoju wisiała kartka z napisem: "Trzeba mieć do życia twórcze podejście"
... na ile chciałam takie podejście mieć, a na ile je takim miałam....trudno powiedzieć...
dziś poczułam, że to ważne dla mnie...
że troszkę farbki i pędzelek otwiera w moim sercu drzwi do takiego świata, w którym mieszka ogromny kawałek mnie... taki bardzo szczęśliwy kawałek...
wyprawa, którą urządziłam okazała się wyprawą bardzo misyjną, do krainy gdzie zakurzyło się trochę i stęskniło za takim niby niczym wielkim...za życiem pchanym lekkim powiewem, szumem z wysoka... i tak nie wiele było trzeba...
lekko uchylić okno...
rozniosło się po sercu ciepło, mimo, że już jesień ;)




...zostawiam ślad...żeby znowu nie zapomnieć gdzie mieszkam...

...idźcie...

... dzisiejsza kartka niebieskiego świata dedykowana jest Asi... za kilka chwil Asia wylatuje do Boliwii plan podróży wygląda nastepująco:

piatek 2 październik
Warszawa 14.40 - Madryd 18.15
Madryd 00.45- Buenos Aires 8.00 (ich czasu - u nas + 6 godzin czyli 14.00)
Buenos Aires 16.00 - La Paz 20.00 Aerosur (sobota 3 paźdz.)
U nas bedzie 2 w nocy w niedziele gdy doleci.
...jestem blisko niej ;)

foto. Nysa zimową porą, na poddaszu gościnnie, sałatka z zostanych ;) owoców jedzona z jednej miski ;) dlatego też taka radość ;)... bo tak nie wiele trzeba do radości... ;)

...Asia zostawiła mi kiedyś słowa mądrego człowieka Samuela Taylor Coleridge:
"Przyjaźń jest jak drzewo, pod którym szukamy wytchnienia"
...dane nam było przeżyć razem pod tym drzewem wiele chwil wytchnienia, za co jestem Panu Bogu ogromnie wdzięczna. Myślę sobie, że odległość dla przyjaźni to nic takiego... serce ma się zawsze przy sobie, a w nim mieści się przecież cały świat!


... a to wspomnienie chwil z 5 lutego, kiedy to nadeszły nasze pierwsze przeznaczenia misyjne

"Spośród swoich uczniów wyznaczył Pan jeszcze innych siedemdziesięciu dwóch i wysłał ich po dwóch przed sobą do każdego miasta i miejscowości, dokąd sam przyjść zamierzał. Powiedział też do nich: żniwo wprawdzie wielkie,ale robotników mało; proście więc Pana żniwa, żeby wyprawił robotników na swoje żniwo. Idźcie, oto was posyłam jak owce między wilki. Nie noście z sobą trzosa ani torby, ani sandałów; i nikogo w drodze nie pozdrawiajcie! Gdy do jakiego domu wejdziecie, najpierw mówcie: Pokój temu domowi! Jeśli tam mieszka człowiek godny pokoju, wasz pokój spocznie na nim; jeśli nie,powróci do was. "...
(Łk 10,1-6)

...wczorajsze Słowo przypomniało o tym, na jaką drogę dałyśmy się porwać ...

...a tak wygląda świeża radość połączona ze wzruszeniem po otrzymaniu przeznaczenia misyjnego do Boliwii ;)

foto. wzruszona, ucieszona Asia oraz solniczka, cukierniczka, a przede wszystkim kanapki jako terapia na przeznaczeniową niepewność ;)

"Tak mówi Pan: Oto Ja posyłam anioła przed tobą, aby cię strzegł w czasie twojej drogi i doprowadził cię do miejsca, które ci wyznaczyłem.
Szanuj go i bądź uważny na jego słowa."
(Wj 23,20-21)

• ...słów kilka o Boliwii

Boliwia, Wielonarodowe Państwo Boliwi (hiszp. Bolivia, Estado Plurinacional de Bolivia) – państwo na kontynencie południowoamerykańskim. Graniczy z Brazylią na północy i wschodzie, Paragwajem i Argentyną na południu oraz z Chile i Peru na zachodzie.

Kościół Katolicki w Boliwii:

www.bolivia.pl

http://www.bolivia.pl/katolicyzm.html

foto. śnieg i Asia nad jeziorem otmuchowskim. zima 2009

Asiu! dobrej drogi!
Adiós!!