„Misje – świadectwo miłości i komunii”

 ... właśnie kończy się Tydzień Misyjny... 

i tak mi chodzi po głowie, żeby zostawić tu jakiś ślad, 

że się takowy odbył i tego roku...

...zastanawiał się, czy przyłożyłam rękę

...czy odczułam w sobie przynaglenie, żeby to był ważny czas... który poruszy moje serce.... a w konsekwencji zarazi ode mnie innych... 

da impuls, że nie tylko mój czubek nosa ważny...i moje utyskiwanie najdotkliwsze... ale, że są też inne krańce świata...

przeprowadziłam kilka katechez... 

dałam do pooglądania film o misjach...(no cóż największą reakcje wywołały zwierzątka żyjące w Ameryce Południowej...)

posłuchałam relacji z "akcji" misyjnej przeprowadzonej przez współbrata...

dostałam e-kartkę od Marzenia, mówiącą o tym, 

żeśmy cząstka tej "awangardy" (tak to misjonarzy i misjonarki nazwał Benedykt XVI)

...myślałam o tym... jaki jest mój udział w dziele misyjnym Kościoła...

no i jedno mi w głowie dzwoniło... to z moich początków... 

kiedy pierwszy raz na poważnie zapytałam: 

"co to znaczy być misjonarką?"

i od misjonarki usłyszałam:

że to obowiązek każdego ochrzczonego człowieka... a zwłaszcza takiego, który doświadczył Bożej miłości na własnej skórze...

i że misjonarzem można być wszędzie... wykonując najprostsze prace...niekoniecznie na drugim końcu ziemi...

być może to uproszczona wersja... 

co bardziej rasowy misjolog zaczął by uściślać...zawężać...

w ramy wkładać... i pewnie miałby rację...

mnie to przekonało...uwierzyłam w to i w tym się bardzo chciałam odnaleźć...

a w tych dniach odkryłam, że wyjątkowo jest przynależeć, do takiego zgromadzenia misyjnego...

że jakoś tak cieplej mi na sercu wiedząc, że po świecie "rozrzucone" są moje siostry, które niosą Dobrą Nowinę... 

i jakkolwiek im to wychodzi, to wiem, że w ich sercu płonie ten sam płomyk... to samo pragnienie... co i w moim...

...z Orędzia na Światowy Dzień Misyjny wycięłam taki kawałek:

(...)Tak jak greccy pielgrzymi sprzed dwóch tysięcy lat, również ludzie w naszych czasach, choć nie zawsze świadomie, proszą wierzących nie tylko o to, by «mówili» o Jezusie, lecz by «ukazali» Jezusa, ukazali jaśniejące Oblicze Odkupiciela w każdym zakątku ziemi pokoleniom nowego tysiąclecia, zwłaszcza młodym na wszystkich kontynentach, którzy są uprzywilejowanymi adresatami i podmiotami ewangelicznego orędzia. Powinni oni odczuć, że chrześcijanie niosą słowo Chrystusa, ponieważ On jest Prawdą, ponieważ odnaleźli w Nim sens, prawdę swego życia.

Podstawą powyższych rozważań jest misyjne zadanie, które otrzymali wszyscy ochrzczeni i cały Kościół, którego nie można jednak zrealizować w sposób wiarygodny bez głębokiego nawrócenia osobistego, wspólnotowego i pastoralnego. Świadomość powołania do głoszenia Ewangelii pobudza bowiem nie tylko każdego pojedynczego wiernego, ale wszystkie wspólnoty diecezjalne i parafialne do całkowitej odnowy i do coraz większego otwarcia się na współpracę misyjną między Kościołami, by orędzie Ewangelii dotarło do serca każdego człowieka, każdego ludu, kultury, rasy, narodowości, pod każdą szerokością geograficzną.(...)

|z Orędzia Benedykta XVI na Światowy Dzień Misyjny 2010|

...ojjj...  trafione w samo sedno...trudne...ale potrzebne... 

wiem o co chodzi...wiem, że to do mnie... 

wiem, jak wygląda codzienność...

i chciałabym zamknąć oczy, żeby nie widzieć przepaści... 

i dlatego ta końcówka z "awangardą" ... jakaś taka pełna nadziei... 

że przyjaciele pomogą w nawracaniu... 

popchną modlitwą i wiarą, że wszystko jest możliwe...

(...)" Oni to, jako awangarda głosicieli Ewangelii, powinni być otoczeni przyjaźnią, bliskością i wsparciem każdego wierzącego. Niech «Bóg, który miłuje radosnego dawcę» (por. 2 Kor 9, 7), da im duchowy zapał i głęboką radość." (...)

 ...dzięki wielkie za wszelkie wsparcie i westchnienia w stronę nieba za tą "awangardę" ;) zwłaszcza z Rodziny Arnoldowej !!
bo wiem, że zaglądają tu tacy, co nas kochają ;) a my ich!!! 

NOWY ROZDZIAŁ...

 ...od czego tu zacząć?...

jesień mamy piękną tego roku...i jak to już  dzieliłam z niektórymi czytaczami tych łapanych myśli- śmiem twierdzić, że Bóg pod odsłoną nocy wdrapuje się na drzewa i maluje liście...żeby rano podnosząc mleczną mgłę, jak kurtynę, ukazać Swoje dzieło w słonecznych promieniach...

nie mogę się napatrzeć!

idąc gapię się w górę... a każdego dnia widzę inne odcienie pomarańczy, czerwieni, żółci, zieleni, brązu...barw cała gama!

i ciepło robi się na duszy...

 

 

...A piątek był już krakowski...

stało się długo oczekiwane...

i zaskoczyło mnie bardziej niż się spodziewałam...zaskoczyło tak pozytywnie...że mi się zdawało, że to sen...

stąpałam po podłodze zachlapanej kolorowymi farbami...stałam sobie przy sztaludze i koślawo coś próbowałam nasmarować...dużo do nadrobienia mam... ale to nic...

to nawet ciekawe... otwierające pozamykane przestrzenie we mnie...

i aż mi się wierzyć nie chce, że jakieś takie strasznie dawne marzenia zaczynają się spełniać...

 czy to krzesło nie jest piękne??!!!

...kolacja...
...a siostry, u których nocujemy, są od Bożej Miłości..więc, dały z siebie wszystko, żebyśmy poczuły się u nich jak u Pana Boga za piecem  ;)

...Kraków rankiem w niedzielę ma niezapomniany klimat...

 ...i czekam na kolejną dawkę terapii przez sztukę ;)...