orzechowo

Ku mojej wielkiej radości doszło do skutku długo planowane spotkanie na Słowacji!

Najpierw samotna podróż pociągiem, mały sprawdzian na orientację i wielkiśmiech, że nie tyle mogę nie zrozumieć obcego języka, ale ku mojej rozpaczy nie rozpoznać obrazków!!! Małe lokomotywki i autobusiki na planie podróży pokazała mi dopiero pani na stacji, gdzie miałam przesiadkę… jak się okazało na autobus, a nie jak myślałam na pociąg!!! Całe szczęście udało się znaleźć dodatkowe połączenie, aby kupiony wcześniej bilet tylko na pociąg nie był kupiony na darmo…
Na miejscu była radość! Radość ze spotkania, radość z tego, że odnalazł sięsens w tym, co było nie zrozumiałe u tych, których noszę w sercu… radość z podzielonych doświadczeń… radość z picia herbaty i smakowania herbatników... taka prosta radość, której nie przeszkadzało niewyspanie ;) bo szkoda było czasu na sen…
a potem była radość ze spotkania z romskimi dziećmi na „Orzechowym dworze”.
Ufam, że to, co tam zawiozłam wyda owoc ;) w końcu zasialiśmy ziarna i wyrastało nam przez trzy dni orzechowe drzewo J … to było widać… a to czego zobaczyć się nie da, niech rozkwitnie w zakamarkach małego serca…
wracałyśmy we trzy… można by rzec po polsku! Miłe to było i taka byłam przejęta, że mogę moim siostrom pokazać kawałek mojego nowego świata!
Piękny czas!
a teraz rozbielił się świat na dobre!!!

 

„ Przebywał tam wśród dzikich zwierząt, a aniołowie Mu służyli.”…

…

Nie był sam…

Próbowałam to zobaczyć… przedzierałam się przez gąszcz myśli: wspomnień tego, co było i wyobrażeń tego, co mnie czeka…

Przenikali pustynną przestrzeń prawie niedostrzegalnie… czasem byli wiatrem, a czasem promieniem słońca… szelestem… skrzypnięciem piasku przesuwającego się pod umęczoną stopą… niczym takim, co by przynosiło ulgę, odbierało smak samotności, zaspokajało głód i pragnienie…

tak służyli, że dziwnie nadawali sens zmaganiu... zmierzaniu się z samym sobą... docieraniu do PRAWDY…

 W podobny sposób  nie jeden raz widziałam ich w mojej codzienności…

Przenikali twierdzowe klimaty… muśnięciem przypominali, że wszystko ma sens…

I pomyśleć, że już na palcach u jednej dłoni mogę policzyć miesiące, które pozostały do czegoś nowego…

Przedwczoraj dowiedziałam się, jak wstępnie ma wyglądać mój najbliższy czas…

 Ale o tym na bieżąco…

Teraz jeszcze o warsztatach, których już miałam nie przeprowadzać… bo nie bardzo było gdzie… wszelkie moje próby poszukiwań ludzi i miejsca kończyły się rozczarowaniem…  wygrywała papierologia… człowiek był gdzieś na końcu wydreptanej drogi prowadzącej  od telefonu do telefonu, od biura do biura… od pieczątki do pieczątki… żeby ostatecznie usłyszeć… „nie, bo nie mamy umowy z uczelnią” itd…

Praca się pisała… nie było to proste, ale układało się w całość, więc się aż tak bardzo nie zniechęcałam…  

Aż  tu niespodzianka… miłe odwiedziny naszych sióstr i moje przez zęby wyszeptane… że warsztatu raczej nie będzie… nagle jeden telefon… za chwile kolejny i w ciągu pięciu minut rozmawiałam z człowiekiem, którego głos brzmiał z nadzieją… nie dowierzałam! bo za dwa dni byłam umówiona na spotkanie z ludźmi!!!!

A zadziwień nie było końca… 

 

Usługiwali mi aniołowie… o tak! Byli blisko! To pachniało ich obecnością i tyle!

Okazało się, że mój wytwór jest przydatny, że spełnia wyznaczone przeze mnie cele…

Ciągle jestem poruszona spotkaniem z grupą „Nadzieja” …

arte!!!! Arte!!! Arte... moja przygodo ;)!!!!

A Wielki Post rozpoczęłam od „Czekolady”…

Filmu delikatnie ustawiającego w tory autentyzmu… w końcu  wypatruję za sobą prawdziwą… chciałabym, żeby wielkopostne nawracanie się tam mnie prowadziło, gdzie JESTEM, i gdzie potrafię z odwagą ręce z tłumu wyciągnąć, żeby otrzeć jego twarz… a potem w oczy spojrzeć szczerze… zapłakać i łzę słoną połączyć z jego potem… żeby to nie na darmo było, co jest MIŁOŚCIĄ… tego szukam...