świat żyjący we mnie...

" Możesz ucałować rodzinę i przyjaciół na pożegnanie 

i oddalić się na mile, 

ale jednocześnie zabierzesz ich w swoim sercu, 

umyśle i trzewiach, 

bo nie tylko ty żyjesz w świecie, 

ale świat żyje w tobie."

| Frederick Buechner, " Mówienie prawdy",

zaczytane w "Chacie"|

Więcej przepisałabym z "Chaty", bo nawet przypadła mi owa powieść do gustu... 

podarował mi ją Janek z intencją podania dalej ... i owszem

... już się książka szykuje do drogi... 

a ja z drogi wróciłam... 

i cóż...

świat żyje we mnie... 

dlatego zostawiam kilka chwil, które zamieszkały w moim sercu...

i biegnę w TERAZ...

nie ukrywam, że jakoś bez entuzjazmu... pierwsza RADA... 

z drugiej wyratuje mnie odprawa w wielkim mieście z tłumem takich jak ja...walczących z wiatrakami... może to i lepsze... 

zwijam stare gazety.. może będzie z tego napis na festynową scenę... o ile wizja nie przekroczy rzeczywistych możliwości...

maluję! frajda!... nie powiem :) ...tylko dlaczego nie wychodzi, tak jak mi się to w głowie układa??? 

ehh! tego uczucia rozczarowania uzyskanym efektem nie lubię...

ale dobrze, że maluję...że czuję jakiś poryw twórczy... 

bo to jakoś tak ożywia... 

coś z serca uwalnia...

wietrzy duszę ;)

 

... zakochani czasu nie liczą...

... taki tytuł...
bo chyba przydałoby mi się zakochać...
zakochać w tym, co przynosi NIEBO... prosząc o odrobinę szaleństwa i zawierzenia na całego, bo nic co daje nie jest bez znaczenia...
wracałam z domu... ile myśli tłukło się w mojej głowie - sam Pan Bóg wie...strachem podszyty oddech...wręcz wzdychanie, że niby jak to dalej będzie... jakby mało było dowodów na Boża troskę... wypatrywałam uporczywie nie wiadomo czego i nie wiadomo kogo...żeby mieć pewność, że będzie dobrze...
tylko po co???
to pytanie pojawiło się w drodze z autobusu miejskiego do twierdzy, kiedy dźwigając ciężki plecak uginały mi kolana przy schodzeniu z górki...ściągając różaniec z nadgarstka, żeby zacząć wołać: Jezusie Synu Dawida...spostrzegłam,że ja nie mam zegarka!!! ależ mnie to zbiło z tropu!...jakie to dziwaczne uczucie... droga bez czasu...i wtedy przyszła myśl...że za dużo wyliczam...że cedzę przez sito każdą sekundę...jakby moje własne były... że żałuję samej siebie dla tego TERAZ I TU... wybiegam poza czas...jeszcze dobrze nie wchodząc w podarowaną mi rzeczywistość...
taki policzek na pobudkę...żebym przestała... i zdobyła się na odrobinę szaleństwa... zapomnienia o sobie...
symboliczne cofnięcie się do punktu wyjścia do tej odległości na początku (3821 km) ;)... a gdy dotarłam w rodzinne strony, jak na ironię była wigilia św. Jakuba, w niedzielę, w jego święto otwierano kolejny fragment via regia - NYSKĄ DROGĘ ŚW. JAKUBA... uśmiechnęłam się...bo to jakby wyrastał przede mną znak wskazujący drogę i to o ile kilometrów bliżej !!! ;)

...nieubłagany powrót...coś jakby wstecz...żeby od początku... ale mimo wszystko już w przodzie ... w TERAZ - takim a nie innym... nie licząc sekund i nie żałują ani jednej chwili ...
jak to będzie zostawiając Najwyższemu!!!

...ps... oddałam krew... dowiedziałam się, że mieszka we mnie gronkowiec złocisty... a wczoraj Agata złamała rękę... no to tak w bonusie :)

...BÓG NIE MIESZKA NA POWIERZCHNI...

" WIARA NADZIEJA I MIŁOŚĆ SĄ TRZEMA ASPEKTAMI NASZEJ CIERPLIWOŚCI WOBEC BOGA; TRZEMA SPOSOBAMI RADZENIA SOBIE Z DOŚWIADCZENIEM BOŻEGO MILCZENIA. PROPONUJĄ DROGĘ CAŁKIEM ODMIENNĄ ZARÓWNO OD ATEIZMU, JAK I "ŁATWEJ WIARY". TO JEDNAK - W ODRÓŻNIENIU OD TAMTYCH DWU WIODĄCYCH CZĘSTO NA SKRÓTY- DROGA RZECZYWIŚCIE DŁUGA. TA DROGA - PODOBNIE JAK EXODUS IZRAELA BĘDĄCY JEJ NAJDOSKONALSZYM PIERWOWZOREM- PROWADZI RÓWNIEŻ PRZEZ PUSTYNIĘ I CIEMNOŚĆ. ISTOTNIE, CZASEM GUBIMY GDZIEŚ TĘ DROGĘ - JEJ CECHĄ JEST NIEUSTANNE POSZUKIWANIE, A NIEKIEDY TAKŻE BŁĄDZENIE; CZASEM MUSIMY ZEJŚĆ BARDZO GŁĘBOKO W PRZEPAŚĆ, W CIEMNĄ DOLINĘ, ŻEBY JĄ ZNOWU ODNALEŹĆ. GDYBY JEDNAK NIE WIODŁA TAMTĘDY, NIE BYŁA BY DROGĄ DO BOGA - BÓG NIE MIESZKA NA POWIERZCHNI"... |Cierpliwość wobec Boga, Tomasz Halik|

... długi cytat... ale jakoś nie dało się go skrócić...wydał mi się odpowiedni do ostatnio przeżywanej rzeczywistości...
czas jakby w zatrzymaniu... odpoczynek... mogę pomyśleć.. i zmierzyć się z wieloma w sobie potworami ;)
BÓG NIE MIESZKA NA POWIERZCHNI... to tytuł rozdziału jaki zapisały ostatnie dni ...a przypieczętowała wyprawa na ukochanego Pradziada... jestem zauroczona tym miejscem...
Pokonując wcale nie łatwą drogę słyszałam jak Bóg mówi..KŁADĘ DZIŚ PRZED TOBĄ ŻYCIE I ŚMIERĆ... WYBIERAJ ŻYCIE!
obraz połamanej doliny przywoływał we mnie tak wiele sytuacji z minionej codzienności... strome podejścia wołały o wydobycie z siebie resztek siły i odwagi...bo przecież tu nie można usiąść i zastygnąć w niemocy...droga ma swój początek i koniec.. ten szlak nie jest moim domem...jestem tam gościem... pielgrzymem oddychającym przestrzenią ciszy...zieleni... mocy Stwórcy... żeby się napełnić i ruszać dalej... tam gdzie nie ma czym pooddychać...
...BÓG NIE MIESZKA NA POWIERZCHNI...
spotkania...rozmowy... o bitwach i walkach...
tych wygranych i tych przegranych...
brak słów z zachwytu i z bezradności...
NIE!Bóg nie mieszka na powierzchni...
drogami wiary, nadziei i miłości tak ja,jak i moi przyjaciele uczymy się cierpliwości wobec Boga...
uczymy się chodzić Jego drogami drepcząc po naszych...takich bardzo ludzkich...dziurawych... błotnistych.. i krętych...