zabrane z drogi....

...mały przerywnik ...
sen na własnej poduszce...pranko...leczenie ukąszeń...chwila wytchnienia...
a czas - jak wiatr...przebiegł przez życie rozsypując pełne garści wspaniałości...
piękni ludzie, łezki wzruszenia nad niepojętym działaniem Boga! przepiękny krajobraz polskiej ziemi... zatłoczone pociągi...ciężki plecak...
krople deszczu niespodziewane i upał nieposkromiony...strugi potu... bułki z dżemem podane z miłością!! herbata gorzka jak piołun...żeby nie zmarnować młodości...bo najfajniej jest robić coś z niczego!!! uwaga farba akrylowa na ceracie nie za bardzo wysycha!! ale!!! można jej pomóc suszarką do włosów...sandały da się zrobić z kartonu, ale potrzebny jest ktoś do pomocy...bo po ciężkiej pracy jest się głodnym i dobrze jest zjeść zapiekanki ;)
Karolciowy uśmiech i biedronkowe kolczyki...zielona sukienka...
i taki śmiech, że ojej... nocne spacery...ślimaki, które potrafią biegać i żurawie, które wyglądają nocą jak sarny...ehhh z ciężkim serce ruszałam dalej...
dom Gosi i jej rodzina...piec kaflowy i tato pszczelarz... Kozieniec... szkoła animacji...
radomscy przyjaciele... poprzestawiane meble...powiązane buty...plama na habicie...św. Świerad... nudne wykłady... ale dobry czas!
przeprowadzka piętro niżej... grzyby na ścianie...bałagan!!! dzieciaki genialne... ciężka ekipa...
odebrany głos...katar...wypalony parapet, picie soku nocą...ćmy w tysiącu wydań...Ewa co bez końca opowiada historie z życia wzięte... Simon anglo- polak, który zaskoczył nas na maksa!!!
... warkoczyki, warkoczyki, warkoczyki...nocne patrole i kupa śmiechu... iii... "czy przyjdą siostry do nas jutro???"...Król lew... pszczoły...krwotoki z nosa...i inne takie stukania do drzwi... bo...JAKA SIŁA JEST W SPLECIONYCH MOCNO DŁONIACH... i JEŚLI NIE MY... TO KTO???
a powrót do twierdzy imieninowy... i ojej... miły! ;)...była msza w mojej intencji... i dzieciaki czytały...i śpiewały...i były lody i Gosia została... a dziś jeszcze pyszny placek!

no to w drogę...

... kiedy w sobie trudno wyzbierać myśli
łapę cudze natchnienia

i siebie w nie ubieram...

na drogę...

w drogę...

zabieram...

i wszystko pasuje...

jak na wymiar...

ślad

dla bosej stopy

w gliniastej nawierzchni...

...


W drodze


"Niepokój płodny, jak twórczy dreszcz ziemi,
Codziennie nowej szuka we mnie zmiany.
Idąc gościńcem o kiju pątniczym,
Tłukę dni przeszłe, jak gliniane dzbany.

Po drodze źródła omijam ochłody,
Płonąc wiecznego pragnienia zarzewiem.
Czuję jedynie, że stawać się muszę.
Bóg chce uczynić coś ze mną? Co? Nie wiem.

Wszystkim pozoru złudom towarzyszę.
Którymi wabi słoneczna godzina.
Zbyt szybko minie dzień. Sowa Minerwy
Lot swój dopiero o zmierzchu zaczyna."

|Staff Leopold|

...rok temu o tej porze... i dziś... w niepojęciu...

...

PRZECZUCIEM CHWILI

JESTEŚ
MOMENTEM WIARY
W NIEWIERZE
TAKIM TCHNIENIEM
ŻE NIEWYPOWIEDZIANE
KRZYCZY
A NIERUCHOME
ZACZYNA BIEC
STWARZASZ
A TO NIEPOJĘTE...

...
« Przechowujemy zaś
ten skarb
w naczyniach glinianych,
aby z Boga była
owa przeogromna moc,
a nie z nas »
|2 Kor 4, 7|

;) udało się !!

... wspomniany projekt... i dzieło dokonane ;)

...nie mieściło się w pokoju...
poskładane w kostkę dotarło do wykonawców
i oto efekt ich pracy:

...ponieważ moje refleksje na temat ostatniego czasu niewypowiadalne wciąż...
dziwaczne....
to niech inni mówią...

***
"Naucz się dziwić w kościele,
że Hostia Najświętsza tak mała,
że w dłonie by ją schowała
najniższa dziewczynka w bieli,

a rzesza przed nią upada,
rozpłacze się, spowiada---

że chłopcy z językami czarnymi od jagód---
na złość babciom wlatują półnago---
w kościoła drzwiach uchylonych
milkną jak gawrony,
bo ich kościół zadziwia powagą

I pomyśl--- jakie to dziwne,
że Bóg miał lata dziecinne,
matkę, osiołka, Betlejem

Tyle tajemnic, dogmatów,
Judaszów, męczennic, kwiatów
i nowe wciąż nawrócenia

Że można nie mówiąc pacierzy
po prostu w Niego uwierzyć
z tego wielkiego zdziwienia"

|Jan Twardowski|

Uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Pańskiej

... Jutro uroczystość, którą przez ostatnie lata przeżywałam w miejscu, gdzie na chodnikach i ulicach usypywało się dywany z kwiatów po których przenoszony był Pan Jezus... przygotowania trwały dobrych kilka dni wcześniej, aby ta jedna chwila była jak najbardziej uroczysta!
wzięło mnie na wspomnienia...bo tego roku, już nie usypię dywanu... ale miałam okazję narysować projekt i przesłać siostrom, które, wykonają dzieło..jutro wczesnym rankiem usypią obraz...
zostawiam ślady zeszłorocznej akcji ;)od początku do końca ;)
...ooo! tak to wyglądało ;)