...maj się pomału kończy...

 

 ...obiecanki cacanki...
a życie płynie...dzień za dniem... 
i słów brak...
słowa te, miały opisać przede wszystkim wyprawę do Rzymu z okazji beatyfikacji Jana Pawła II... i opisały by również inne sytuacje zaistniałe w burzliwym maju...
bo tak, jak za oknem, każdego rana zieleń była gęściejsza 
i zieleńsza, tak też codzienność wirowała zdarzeniami nie bez znaczenia...
np.Kraków odwiedzałam częściej niż to mam w zwyczaju, 
a to jak wiadomo wiąże się z nasiąkaniem kolorami...barwy łączą się i mieszają i wreszcie powstaje jakiś obraz...JAKIŚ... i to właśnie nierzadko wprawia mnie w zakłopotanie...budzę się w szarościach...a one jakoś nie zachęcają do życia...
dlatego nie silę się na natchnione i pełne zachwytu wspomnienia...i wcale nie oznacza to, że jestem owych pozbawiona... jedynie ciągle to nie ten czas... dziwne to uczucie czekania... może takie jak w ziarnie złożonym w ziemi?...może to zapach podobny?... o ile nie identyczny...
może tak pachnie nadzieja?... niczego pewna nie jestem... na wyczucie dotykam tajemnicy...potykam się o kamienie, których nie chcę... siadam...śpię... nie myślę wiele... 

 

...Nie umiem...

 ...

"Nie umiem być srebrnym aniołem –
ni gorejącym krzakiem –
tyle Zmartwychwstań już przeszło –
a serce mam byle jakie.

Tyle procesji z dzwonami –
tyle już Alleluja –
a moja świętość dziurawa
na ćwiartce włoska się buja.

Wiatr gra mi na kościach mych psalmy
jak na koślawej fujarce -
żeby choć papież spojrzał
na mnie - przez białe swe palce.

  Żeby choć Matka Boska
przez chmur zabite wciąż deski –
uśmiech mi Swój zesłała
jak ptaszka we mgle niebieskiej.

I wiem, gdy łzę swoją trzymam
jak złoty kamyk z procy –
zrozumie mnie mały Baranek
z najcichszej Wielkiej Nocy.

Pyszczek położy na ręku
sumienia wywróci podszewkę –
serca mojego ocali
czerwoną chorągiewkę."

 |ks. Jan Twardowski|

 

paschalnie...

...a była NOC

w taką NOC

nie ujdziesz ani pół kroku

nie pojmiesz w mroku

dokąd prowadzi TA droga...

zastygniesz

zapłaczesz

struchlejesz

drzwi zatrzaśniesz

...OTO NOC

niepojęcia 

taka jak TAMTA

*****

...w zgryźliwym półcieniu

zemdlony 

zamarł

w lichym swiergocie ptaków

zgubił słowa

wiec nie tłumaczył 

wcale

zapłakał

a łzy nie wyschły

bo słońce

uciekło

za krzaki...

*****

.... kolorowo? w fioletowym tygodniu...

takie były początki... a jaki będzie koniec?...

...i trochę śpiewająco...na przekór sobie i moim przygnębieniom...

 ...więc niech się zarumieni...niech wzejdzie słońce... 

 

 

" Piszesz mi w liście, że kiedy pada,
kiedy nasturcje na deszczu mokną,
Siadasz przy stole, wyjmujesz farby
i kolorowe otwierasz okno.
Trawy i drzewa są takie szare,
barwę popiołu przybrały nieba.
W ciszy tak smutno, szepce zegarek
o czasie, co mi go nie potrzeba.

Więc chodź, pomaluj mój świat
na żółto i na niebiesko,
Niech na niebie stanie tęcza
malowana twoją kredką.
Więc chodź, pomaluj mi życie,
niech świat mój się zarumieni,
Niech mi zalśni w pełnym słońcu,
kolorami całej ziemi.

Za siódmą górą, za siódmą rzeką,
twoje sny zamieniasz na pejzaże.
Niebem się wlecze wyblakłe słońce,
oświetla ludzkie wyblakłe twarze.

Więc chodź, pomaluj mój świat
na żółto i na niebiesko,
Niech na niebie stanie tęcza
malowana twoją kredką.
Więc chodź, pomaluj mi życie,
niech świat mój się zarumieni,
Niech mi zalśni w pełnym słońcu,
kolorami całej ziemi." 

 

z widokiem na wczoraj...

kilka ostatnich chwil... 

 stąd i z stamtąd... 

w drodze...

przy herbacie...

nieprzespane noce...

i dużo emocji... 

spotkania zupełnie niespodziewane... 

wzruszenia...

zachody słońca...

i nadzieja, że poranek rozkwitnie zmianami...

może coś się wykluje...wysiedzi... wymaluje...