zabrakło mi słów...

Za każdym razem, gdy mnie życie zaskoczy mówię sobie, że pewnie już nic nie zaskoczy mnie bardziej niż to, co mnie zaskoczyło… i nigdy nie mam racji… zamarłam pod natłokiem zaskakujących wiadomości… zaniemówiłam… może i zbladłam…. Rozbolała mnie głowa… ogarnął mnie smutek… co to znaczy, że coś ma sens… i nagle przestaje go mieć?... albo zamienia się na inny sens… co to znaczy, że dziś ktoś jest, a jutro tego kogoś nie ma? Albo jest gdzieś zupełnie w innym miejscu?… 

to może nawet  łatwe do wytłumaczenia… życie płynie…. To dynamizm… ruch … inaczej nie byłoby życiem… życie takie różne jest w tym spiralnym ruchu… i ludzie tak złożeni… i ani trochę prości…. Raczej niepojęci…. Usiłuję nie próbować zrozumieć… bo im bardziej staram się tłumaczyć sobie to i owo…. Tym bardziej nie wiem nic… jak potężna jest przestrzeń ludzkiej wolności... wyborów bez granic... jak daleko można dojść po tafli lodu na zamarzniętej rzece? ile piruetów wykonać w tańcu dowolnym... bez łyżew... z samymi sobą, albo bez siebie... gdzieś tam, albo gdzieś indziej... ????????????

Trudne to !!!!!!!!!!!!!! 

Ciszo

w której zamieszkuje sens…

Ciszo nie mów nic….

I uciszaj mnie…

Ciszo

Potoku spokoju

Ogarniaj niepokoje moje…

 ... zimne pióra aniołów...znalazłam... jak na ironię losu...

...zakwitnie!!!

„Zawsze
gdzieś czeka
jakaś mała radość.
Istnieją kwiaty,
które kwitną
nawet w zimie.” 

                          /Phil Bosmans/

Szukałam myśli o kwiatach i o życiu, żeby przygotować drobiazg na urodziny mojej współsiostry… wszechwiedzący Google znalazł mi taki oto cytat Phila Bosmansa… 
uśmiechnęłam się sama do siebie, bo dziś rano zobaczyłam, że moja ślubna orchidea ma pąki!!!! Zakwitnie w środku zimy, po prawie trzech latach!
Tak! Ostatnie jej kwitnienie było właśnie w czerwcu, kiedy ją dostałam z okazji moich wieczystych ślubów… przyjechała tu ze mną boleśnie znosząc ostatni zakręt…
Była symbolem mojego zapadania się w twierdzowe klimaty i nie ukrywam, że czekałam na jej znak życia dopatrując się w nim nadziei dla mnie samej…
Wydaje się, że został ostatni odcinek przed nowym początkiem…i nawet czas jest łaskawy, bo upływa szybko i sprawnie… a przy tym- tyle się wydarza cudów… małych radości… 
kleiłam dziś słowa, które okazały się mi bardzo bliskie… kleiłam uśmiechając się do Boga, jakbym pływała w Jego łaskawym spojrzeniu na mnie!
Orchidea stanęła na honorowym miejscu w jadalni… gdzie łykana herbata staje w gardle…
Czy wytrzyma taki klimat... czy nie będzie jej za zimno…? 
Hmmm... chyba to pytanie nie na miejscu… skoro "istnieją takie kwiaty, które kwitną nawet w zimie"…

szufladki pamieci

 ...to zaledwie skrawki łask, które były moim udziałem w tym kończącym się roku 2011... długo dziś przeglądałam moje albumy ze zdjęciami i szufladki pamięci, ukrywające zapach, dźwięk, smak i uczucie... kto by pomyślał, że tak łatwo pominąć wiele szczegółów, które wydawały się takie ważne i nie do zapomnienia w momencie zaistnienia...to co udało mi się tu umieścić, to naprawdę mało!!! o ileż więcej mam teraz przed oczami serca!!!
są też chwile, których nie chciałabym pamiętać... a przecież i one cenne... wpisane w drogę... może trochę przypominające szare polne kamienie, na których da się przysiąść i odpocząć...nie łatwo uwierzyć, że mogą okazać się potrzebne, a już na pewno są częścią całości... bo, wszystko ma swój czas i miejsce na ziemi ;)
chciałam znaleźć piosenkę parafrazującą słowa z Pisma Świętego a znalazłam takie ciekawe myśli na temat umierania... i medytowania o odchodzeniu z tego świata... w sumie łączy się to z moim zatrzymaniem się nad kawałkiem przebytej drogi:

wszytsko ma swój czas ;)

i niech będzie WDZIĘCZNOŚĆ!

 NIECH MNIE UNOSI KU NIEBU

 

 ...Boże Narodzenie i Nowy Rok spędziłam w Otmuchowie ;) to przywilej powiązany z niebieską karteczką.

"Gaudete in Domino semper: iterum dico, gaudete. "

”SAM BÓG POKOJU 

NIECH WAS CAŁKOWICIE UŚWIĘCA, 

ABY NIENARUSZONY DUCH WASZ, 

DUSZA I CIAŁO 

BEZ ZARZUTU ZACHOWAŁY SIĘ NA PRZYJŚCIE 

PANA NASZEGO JEZUSA CHRYSTUSA. 

WIERNY JEST TEN, 

KTÓRY WAS WZYWA: 

ON TEŻ TEGO DOKONA. 

/ 1Tes 5,23-24/

III NIEDZIELA ADWENTU

RADUJCIE SIĘ!

Z miodem w nosie, pachnąca czosnkiem i sosną syberyjską, zaplątana w ciepły zielony koc zabrałam się za zbieranie myśli…

Trochę zapchały się moje zatoki… wybierając mało odpowiedni czas, no ale cóż… 

widocznie w procesie prostowania dróg i równania pagórków ma to sens… 

chyba poczułam się dziś Janem Chrzcicielem, który żywił się miodem leśnym i szarańczą… fakt, że do tak zawziętego i pełnego przekonania Janowego nawoływania brakuje mi chyba wszystkiego… posiadam zaledwie szczątki tęsknoty tlące się w głębi duszy, aby zaświadczyć o Światłości… 

szczątki, bo ciemno we mnie… mam mały lampionik… zapalam go z nadzieją, że dostrzeże mnie Mały Bóg i schodząc na ziemię dmuchnie w moje ogarki… rozpali ogień i pchnie…

Spełniam dziecięce marzenia w sobie… i cieszę się tym świętym czasem oczekiwania, bo ma ona zapach nadziei, smak wiary i dotyka delikatnie miłością moją ciemność ….

SAM BÓG POKOJU  uświęca, On jest WIERNY I DOKONUJE CUDÓW!

Od dawna, zacytowane z dzisiaj słowa św. Pawła wywoływały uśmiech na mojej twarzy i to samo jest teraz, gdy się nad nimi pochylam… zresztą adwentowe dni pełne są słów obiecujących życie, wybaczających grzech i niszczących ciemność… 

wzrusza mnie Bóg w Swojej łaskawości, bywa, że płaczę z radości… ból i trud pokonywanej drogi nagle ginie i czuję się mocno przytulona przez Boga, który nie przestaje czekać na takie chwile… na moje złamania… na otwierające się ze zgrzytem zaciśnięte dłonie i oddech wyrównujący się w rytm bicia Jego serca…

 

moja jesień

 

  ... upomina mnie taki jeden, że NIEBIESKI ŚWIAT  zaniedbany... to obiecałam przeczesać jesień i ją z dedykacją pokazać... bo ładna jest, co tu ukrywać... wręcz piękna i ciepła i pachnąca i dająca zadowolenie... jakby palcem po ramieniu trąca i budzi wspomnienia... takie dobre... herbaciane... przyjazne... w ociężałe kroki dające nadzieję... 
w kolejce czeka wiele słów, ale obiecałam zacząć od jesieni więc oto ona:

kilka nut

 

Jesień
"Zanurzać zanurzać się
w ogrody rudej jesieni
i liście zrywać kolejno
jakby godziny istnienia
Chodzić od drzewa do drzewa
od bólu i znowu do bólu
cichutko krokiem cierpienia
by wiatru nie zbudzić ze snu
I liście zrywać bez żalu
z uśmiechem ciepłym i smutnym
a mały listek ostatni
zostawić komuś i umrzeć"
|Edward Stachura|