zabieram się i zabieram, ostatnimi czasy z wielkim trudem do zbierania myśli... tkwię w ciągłym czekaniu na nie wiem sama co... a wchłaniam w siebie ogrom codziennych cudów i powinno tu się zacząć roić od tego, co widzę, co wiem, co słyszę, co przynosi nadzieję, co już dawno zmartwychwstało i co jest na zmartwychwstanie gotowe... w starociach znalazłam gnieciuchy, które istniały zaledwie chwile i skończyły wraz z innymi gnieciuchami w wielkiej wannie z gliną... może dziś ktoś ugniótł z nich coś mniej gnieciuchowego?... i może to takie nagle znaczące się zrobiło, że wybrałam te a nie inne zdjęcia dla zilustrowania obecnych chwil... tyle prób powstawiania... tyle sił zbierania i powroty za mury ograniczeń bardzo własnych, tylko swoich...wydających się nie do przeskoczenia...tyle chwil bezruchu z własnego wyboru... chwil, które pozostają nagle tak daleko za mną... otwieram oczy i najpierw dobiega mnie z dnia na dzień głośniejszy świergot szczęśliwych ptaków, potem dotyka mnie słońce przez szczeliny niedosuniętej zasłonki i w końcu ku mojemu zdumieniu jeszcze niedawno biały od śniegu sad zielenieje za oknem... paleta zielonej barwy zatacza jakiś niezwykły krąg i rozkwieca się przede mną... nieomalże krzycząc ŻYJ!!CZAS NA ZMARTWYCHWSTANIE!... chcę... przecieram oczy i robię krok ku TEJ ŁASCE, dzięki której oddycham... wyciągam dłonie do Pasterza owiec pogubionych, wystraszonych, nieporadnych... szuka! wiec się odnajduję... szuka! więc nieustannie nieistnienie staje się istnieniem...szuka! wiec niczego mi nie braknie!
PSALM 23
(...)"dzięki litości serdecznej Boga naszego. Przez nią z wysoka Wschodzące
Słońce nas nawiedzi, by zajaśnieć tym, co w mroku i cieniu śmierci
mieszkają, aby nasze kroki zwrócić na drogę pokoju." /(Łk 1,67-79)/
