dojrzałe słowa ... bez obrazow na dzis dzien...

Zdaje się, że słowa potrzebują czasu, żeby dojrzeć do wypowiedzenia kryjących się w sercu doświadczeń… każda przymiarka aby dać sygnał, co ze mną kończyła się na stwierdzeniu:


”jeszcze nie teraz…”

I tak zastał mnie prawie wrzesień…

Od 30 czerwca jestem poza TWIERDZĄ… rozpoczął się zupełnie nowy etap mojej drogi.

Pożegnałam się ze szkołą i z Krakowem… podziękowałam ludziom danym mi na ten, a właściwie już tamten czas… wdzięczność była szczera a moje serce z wolna oddychało wyzwoleniem… nie wynikało ono wcale z łaski zewnętrznej ale własnego chcenia… do którego przebyłam daleką drogę… nie sądziłam, że tak naprawdę zależy ono tylko ode mnie… pozwoliłam sobie na ten luksus i nie pożałowałam! Dziś mogę patrzeć na świat wolna od jakichkolwiek żali, czy rozgoryczenia!

Przyznaję, że nie tęsknię… pozostało mi kilka obrazów z twierdzowej przestrzeni, takich które ciepło wspominam… i to niech wystarczy…

Na koniec odwiedził mnie Bart! Brat, co jak z nieba spadł w dobrej chwil! Poszliśmy razem wypuścić w toń Dunajca popiół z modlitwy odliczanych dni… oddałam mocy Bożej wszystko, co potrzebowało uzdrowienia i wolności… potrzebowałam znaku, chciałam widzieć, bo trudno było mi nazywać… bo uciekałam, a ucieczka nie dawała żadnego rezultatu… coś wiązało mi nogi… kroki stawiane bardzo powoli nie cieszyły… raczej wgniatały do ziemi…

Czekałam na te dni, które pozwolą zobaczyć wszystko z daleka. Już jadąc wiele godzin w rodzinne strony z jedną walizką, plecakiem i podarowaną przez koleżanki z pracy torebką patrzyłam na świat inaczej… nakupiłam w Krakowie obwarzanek bojąc się, że mogłabym zapomnieć jak smakują… wypiłam z Magdą kawę

i dotarłam do domu z głową pełną myśli… wypełniał mnie zadziwiający pokój!! Pobyt w domu pozwolił mi go utrzymać i mam go do teraz!!! Ahhh co to za łaska! Rozkoszuję się nią przez całe lato…

W trakcie nic nie robienia… hmm no dobrze nie tak całkiem nic… bo zawsze było jednak coś a przede wszystkim udało mi się po wielu latach wyrzucić sporo szpargałów, które wydawały się być nietykalne!

… wracając do tego „w trakcie”… byłam w Zakopanem na Ćwiczeniach Duchowych.

Bez wątpienia od pierwszych chwil ogarniało mnie zadziwienie Bożym działaniem! Jakże On to wszystko doskonale zaplanował! Zdawało mi się, że pojechałam tam, bo już nigdzie nie było miejsca… teraz wiem, że nigdzie nie było dla mnie miejsca, bo moje miejsce było właśnie tam a nie gdzie indziej… ;)

8 dni w milczeniu pomiędzy wersetami Słowa Bożego i ludźmi błogosławieństw!!! Oni tacy nagle bliscy, jakbyśmy się doskonale znali z codzienności… odnalazłam samą siebie, zrobiłam rachunek z minionych trzech lat i zobaczyłam, że nie byłam sama… chociaż tak wiele na to wskazywało…

Odetchnęłam z ulgą, bo okazało się, że nic nie było na darmo… żaden trud! Że udało mi się tak naprawdę wiele zbudować w samej sobie…

A potem był znowu dom i przyjechała Asia z Boliwii! Towarzyszyła mi w pożegnaniu z siostrami… szarobure było… ukwiecone lwią paszczą i podskakującą przy bramie Kasią… chyba był to taniec wywołujący łzy… bo rozpłakałam się jak bóbr… ogarniała mnie wdzięczność, bo dał mi Bóg tak wiele do tego momentu przy bramie!!! Dał mi tylu ludzi, że się w sercu nie mieszczą! Dał tyle spotkań i chwil pachnących przyjaźnią… i dał takie rozstania, które przyprawione słoną złą utrwalają się na wieczność… nie ważne, że istnieją końce świata! może nawet lepiej, że istnieją, bo dzięki temu życie ludzi idących za Jezusem ma sens!

(W niedzielę 26.08.12 Kasia poleciała na Tajwan! )

A ja coraz częściej przekonuję się, że można być blisko mimo dzielących nas odległości… Jedna MIŁOŚĆ… ludzie, tak samo tej miłości spragnieni… ta sama misja… jak most zarzucony między sercami…

Zanim ruszyłam dalej nie obyło się bez miłych rodzinnych spotkań… do takowych zaliczam również ofiarę całopalną Adasia, który z jednego końca Polski na drugi przebył szmat drogi dla zaledwie chwili spotkania! A już myślałam, że tego roku nie uda nam się już zobaczyć!... fajnie! Dziękuję bracie ;)

Droga na Słowację była dziwnie długa!!! Przez góry i lasy i przez Kelc, gdzie już niedługo zamieszkam. Zostawiłam graciarstwo i zobaczyłam nowe kąty. Zostałam serdecznie przywitana!

A już następnego dnia, jeszcze z rodzicami mogłam zobaczyć piękną Nitre - „słowackie Betlejem” – miejsce gdzie rodziła się wiara tego narodu, który został mi dany, jako nowy dom, tu będę wracała z czeskiej misji, tu mieszkają moje nowe siostry… darem dla mnie jest czas teraz, mam go właśnie po to, żeby poznać wspólnoty i miejsca gdzie pracują moje siostry. Byłam w Budapeszcie, Bratysławie, Kezmaroku i Złotych Morawcach. A pierwsze dni spędziłam na nitrzańskiej Kalwarii z młodzieżą!

Przybyło mi znajomych ;) znowu świat się dziwnie skurczył. Tu łaską jest również to, że języki są podobne i dogadujemy się bez większych problemów… poza tym Bóg stworzył uśmiech , który łamie wiele barier i ośmiela do wyciągnięcia przyjaznej dłoni … jak to dobrze, że bez żadnych oporów mogę przyznać się do tego , że w moim sercu jest łaska pokoju!!! Nie ma obaw, ani lęków… jest zaufanie, że Bóg wie co robi! Przypominam dziecko, to uczucie też ciągle jest we mnie żywe… nie wiele jeszcze mogę… ale wiem, że Boże dłonie pełne są ziaren gotowych do wysiewu… czekających na dobrą glebę aby wzrosnąć i wydać owoc… wcześniej jeszcze obumrzeć! Dziś już doskonale wiem, jaki to ważny etap… trudny, ale bez tego nie ma niczego… dlatego w doświadczanym pokoju jest też zgoda na to , że nie wszystko co nowe będzie wywoływało euforię i zachwyt… i dobrze!

20.06.

W poniedziałek wróciłam z uroczystości ślubów wieczystych, na które zostałam zaproszona przez Kasię . Udało mi się pojechać dzięki poręczy ;) zahaczyłam o nią któregoś dnia i wydarłam wraz z kieszenią pół habitu pracownego… znalazł się zatem dobry powód, aby owo zaproszenie uskutecznić dając się jednocześnie zmierzyć do uszycia nowego habitu…
Odżyły wspomnienia, zakręciła się w oczach łza… pomogłam dekorować stoły… okazało się, że na stryszku wciąż leży pudełko z łososiową flizeliną po nas! Nikt jej
od trzech lat nie używał … siostry zgodziły się ją wykorzystać i miałam namiastkę naszego wielkiego dnia.
Rano obudziła nas piosenka: „wybudujmy most” …

 Dziś rocznica moich ślubów...
To był przecież szczęśliwy dzień i powroty do tego „na zawsze” niech będą, jak powroty do źródła… Bóg przecież buduje mosty do Siebie choć wydaje się, że nie ma możliwości dotarcia do codziennych małych czy większych celów… do serc tych, którzy na ten czas najbliżej nas, ale nie koniecznie najbliżsi… i wreszcie do nas samych, tu często najtrudniej się przedostać przez gąszcz zawikłanych myśli, buntów i rozczarowań…
Jestem dziś blisko tych, za którymi trochę mi tęskno...
 a to zamiast zdjęć:

wybuduję most ;)  

TEN KTÓRY JEST

 

CHLEB Z NIEBA

pokarm dla mojej duszy i siła do podejmowania kolejnych kroków... dom w sercu Boga i moje serce domem dla Boga...

tajemnica naszej wiary!

siadam i wpatruję się w mały biały kawałek CHLEBA i wiem, że blisko JEST TEN KTÓRY JEST ...

mówię o Nim dzieciom i widzę, że najwięcej rozumieją te najmniejsze... nie wiele trzeba tłumaczyć... dopowiadają same... a moje serce dawno przestało być takie proste w pojmowaniu tajemnicy... ale wciąż wiem jedno: że ON JEST TYM KTÓRY JEST! 
i tego faktu nie zmienią moje codzienne zwątpienia, odchodzenia... uciekania... zamykanie oczu, odwracanie głowy, wylewanie potoków gorzkich słów...

padał ostatnio deszcz... stukał o parapet miarowo, szeleścił w cudownie zielonych liściach drzew... wtórowały mu ptaki szczęśliwymi melodiami... rozkwitły nowe kwiaty...
spotkało mnie sporo po drodze do samej siebie... jedno pomagało zrozumieć świeżo odkryte pokłady moich zawiłości a inne zaplątywało na nowo supły i upychało głęboko w serce... niewątpliwie czas bogaty i obym potrafiła za niego dziękować TEMU KTÓRY JEST!     

zostało już nie wiele dni nad Dunajcem i pachnie już latem... zapowiadają się wytęsknione spotkania pełne wzruszeń...

 

GNIECIUCHOWO

zabieram się i zabieram, ostatnimi czasy z wielkim trudem do zbierania myśli... tkwię w ciągłym czekaniu na nie wiem sama co... a wchłaniam w siebie ogrom codziennych cudów i powinno tu się zacząć roić od tego, co widzę, co wiem, co słyszę, co przynosi nadzieję, co już dawno zmartwychwstało i co jest na zmartwychwstanie gotowe... w starociach znalazłam gnieciuchy, które istniały zaledwie chwile i skończyły wraz z innymi gnieciuchami w wielkiej wannie z gliną... może dziś ktoś ugniótł z nich coś mniej gnieciuchowego?... i może to takie nagle znaczące się zrobiło, że wybrałam te a nie inne zdjęcia dla zilustrowania obecnych chwil... tyle prób powstawiania... tyle sił zbierania i powroty za mury ograniczeń bardzo własnych, tylko swoich...wydających się nie do przeskoczenia...tyle chwil  bezruchu z własnego wyboru... chwil, które pozostają nagle tak daleko za mną... otwieram oczy i najpierw dobiega mnie z dnia na dzień głośniejszy świergot  szczęśliwych ptaków, potem dotyka mnie słońce przez szczeliny niedosuniętej zasłonki i w końcu ku mojemu zdumieniu jeszcze niedawno biały od śniegu sad zielenieje za oknem... paleta zielonej barwy zatacza jakiś niezwykły krąg i rozkwieca się przede mną... nieomalże krzycząc ŻYJ!!CZAS NA ZMARTWYCHWSTANIE!... chcę... przecieram oczy i robię krok ku TEJ ŁASCE, dzięki której oddycham... wyciągam dłonie do Pasterza owiec pogubionych, wystraszonych, nieporadnych... szuka! wiec się odnajduję... szuka! więc nieustannie nieistnienie staje się istnieniem...szuka! wiec niczego mi nie braknie! 

PSALM 23  

(...)"dzięki litości serdecznej Boga naszego. Przez nią z wysoka Wschodzące Słońce nas nawiedzi, by zajaśnieć tym, co w mroku i cieniu śmierci mieszkają, aby nasze kroki zwrócić na drogę pokoju." /(Łk 1,67-79)/

„ Przebywał tam wśród dzikich zwierząt, a aniołowie Mu służyli.”…

…

Nie był sam…

Próbowałam to zobaczyć… przedzierałam się przez gąszcz myśli: wspomnień tego, co było i wyobrażeń tego, co mnie czeka…

Przenikali pustynną przestrzeń prawie niedostrzegalnie… czasem byli wiatrem, a czasem promieniem słońca… szelestem… skrzypnięciem piasku przesuwającego się pod umęczoną stopą… niczym takim, co by przynosiło ulgę, odbierało smak samotności, zaspokajało głód i pragnienie…

tak służyli, że dziwnie nadawali sens zmaganiu... zmierzaniu się z samym sobą... docieraniu do PRAWDY…

 W podobny sposób  nie jeden raz widziałam ich w mojej codzienności…

Przenikali twierdzowe klimaty… muśnięciem przypominali, że wszystko ma sens…

I pomyśleć, że już na palcach u jednej dłoni mogę policzyć miesiące, które pozostały do czegoś nowego…

Przedwczoraj dowiedziałam się, jak wstępnie ma wyglądać mój najbliższy czas…

 Ale o tym na bieżąco…

Teraz jeszcze o warsztatach, których już miałam nie przeprowadzać… bo nie bardzo było gdzie… wszelkie moje próby poszukiwań ludzi i miejsca kończyły się rozczarowaniem…  wygrywała papierologia… człowiek był gdzieś na końcu wydreptanej drogi prowadzącej  od telefonu do telefonu, od biura do biura… od pieczątki do pieczątki… żeby ostatecznie usłyszeć… „nie, bo nie mamy umowy z uczelnią” itd…

Praca się pisała… nie było to proste, ale układało się w całość, więc się aż tak bardzo nie zniechęcałam…  

Aż  tu niespodzianka… miłe odwiedziny naszych sióstr i moje przez zęby wyszeptane… że warsztatu raczej nie będzie… nagle jeden telefon… za chwile kolejny i w ciągu pięciu minut rozmawiałam z człowiekiem, którego głos brzmiał z nadzieją… nie dowierzałam! bo za dwa dni byłam umówiona na spotkanie z ludźmi!!!!

A zadziwień nie było końca… 

 

Usługiwali mi aniołowie… o tak! Byli blisko! To pachniało ich obecnością i tyle!

Okazało się, że mój wytwór jest przydatny, że spełnia wyznaczone przeze mnie cele…

Ciągle jestem poruszona spotkaniem z grupą „Nadzieja” …

arte!!!! Arte!!! Arte... moja przygodo ;)!!!!

A Wielki Post rozpoczęłam od „Czekolady”…

Filmu delikatnie ustawiającego w tory autentyzmu… w końcu  wypatruję za sobą prawdziwą… chciałabym, żeby wielkopostne nawracanie się tam mnie prowadziło, gdzie JESTEM, i gdzie potrafię z odwagą ręce z tłumu wyciągnąć, żeby otrzeć jego twarz… a potem w oczy spojrzeć szczerze… zapłakać i łzę słoną połączyć z jego potem… żeby to nie na darmo było, co jest MIŁOŚCIĄ… tego szukam...