... labiryntem świata...
... rozpocznę słowami ks. Halika, oddając mu tym samym wdzięczność za to, że nazwał to, czego ja nazwać nie potrafiłam spotykając wątpliwość na wątpliwości...
" Bardzo byśmy zredukowali i okaleczyli rzeczywistość wiary, gdybyśmy ją utożsamili tylko z momentami ostatecznego zwycięstwa nad wątpliwościami (...) Wiara jest rzeczywistością ziemską, należy do kondycji pielgrzymów - a przecież do kondycji tej, a zatem i do wiary, należy wszelka podatność na zranienie, wszelkie trudności, jakie ludzie w swej drodze napotykają, a więc również stała obecność natarczywych pytań, pokus i wątpliwości.(...)"
... mogłabym tak z połowę czytanej ostatnio książki przepisać... książki, która ratuje mi życie w ostatnich dniach... chwyciłam ją w pospiechu i upchnęłam do plecaka, jako jedyną, która się jeszcze mogła zmieścić wśród licznych tobołków przygotowanych do przeprowadzki... (Samochód okazał się za mały na wszystkie graty...)
tytuł: " CO NIE JEST CHWIEJNE, JEST NIETRWAŁE. LABIRYNTEM ŚWIATA Z WIARĄ I WĄTPLIWOŚCIAMI"
... dobry na nazwanie ostatniego czasu, gdzie wszystko pod moimi stopami się zachwiało... i mimo, że nie jestem na jakimś odległym, zupełnie mi obcym kontynencie świata...to jednak na takim jego końcu, który na tyle jest mi obcy, że niepewnie wychylam głowę za drzwi obcego mi również pokoju... i stwierdzam, że na własnej skórze przeżywam szok kulturowy, na temat którego nasłuchałam się już wiele.. nadszedł czas, żeby zachorować i na tą chorobę... znać smak tego zjawiska... i przygotować się na coś pewnie znacznie poważniejszego... z ironią wystukuję te kilka zdań podszyta bojaźnią, bo to, co jest teraz, jest na dziś tak poważne, że wystarczy... ehhh... niech więc się utrwala, co ma się utrwalić... nasłuchuję śpiewów świerszczy niewinnych...
podglądam mgłę igrającą z promieniami słońca...
z ciszą się witam każdego ranka...
i tylko dłoni jeszcze nie potrafię otworzyć
na to, co spada z nieba...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz