"Dasz światło życia idącym za Tobą"

"Tak mówi Pan, twój Odkupiciel,
Święty Izraela:
Jam jest Pan, twój Bóg,
pouczający cię o tym, co pożyteczne,
kierujący tobą na drodze, którą kroczysz.
O gdybyś zważał na me przykazania,
stałby się twój pokój jak rzeka,
a sprawiedliwość twoja jak morskie fale.
Twoje potomstwo byłoby jak piasek,
i jak jego ziarnka twoje latorośle.
Nigdy by nie usunięto ani
wymazano twego imienia sprzed mego oblicza!"
(Iz 48,17-19)

...mija kolejny tydzień ADWENTU...
od kilku dni zbieram myśli, żeby je tu umieścić...
jakie te myśli są??
...z jednej strony wielka obietnica Boga ukryta w Słowie przeznaczonym na kolejne dni adwentu napawa mnie ogromną nadzieją i mocnym przekonaniem, że zapowiedziany przez proroków Mesjasz przyniesie PRAWDZIWE ŻYCIE...
i zachwycają mnie piękne, starotestamentalne opisy tej nowej rzeczywistości...
a z drugiej strony codzienność...w której ukryte jest cierpienie... takie cierpienie...jakby się adwent nigdy miał nie skończyć...
bo na jakiekolwiek wybawienie nie ma widoków...
konkrety?
a proszę!
dwoje dzieci w szpitalu...już drugi tydzień...a wiele chorych po domach...
jedną dziewczynkę i całą jej rodzinę zostawiła mama a u innej, w tej samej klasie dom nie przypomina domu...
pochodziłam też trochę z wigilijnym opłatkiem do rodzin... no i ... może u wielu już prawie Boże Narodzenie... ale są też i tacy,u których raczej się nie zapowiada żadna różnica między dniem dzisiejszym - przykrytym totalną biedą...i tą duchową i tą materialną -a zbliżającymi się świątecznymi dniami - przykrytymi zamieszkaniem Boga...

... "O gdybyś zważał(...)"
człowieku... o gdybyś...
o gdybym...
ciągle myślę, co by było gdyby...
oj byłoby, było!...
wszystko może być takie inne...
tak wiele jest zwyczajnie w naszych...w moich rękach... ile z tego dostaje prawo by być ?...
a ile zostaje zduszone w zalążku ...pozostaje na etapie dobrych chęci...po prostu nie jest...?
wracałam do domu drogą zupełnie pasującą do moich myśli...
szarą i mokrą, wiał chłodny wiatr...
a mnie pocieszał fakt,
że kierujący mną na drodze, którą kroczę, z jeszcze większym zatroskaniem pochyla się nad rzeczywistością bezsensu -przedstawioną wyżej, w zaledwie okruszku, bo On taki już jest!
Jemu nigdy nie przestanie zależeć na naszym dobru...nieustannie będzie posyłał Swoje Słowo...a Ono staje się Ciałem!
więc wołanie o ROSĘ nie może ucichnąć, ale musi być głośniejsze, a On da światło życia!
musimy iść...nie ustawać...