... zielony balonik, trawa, drzewa... i NIEBO...

"Dni człowieka są jak trawa;

kwitnie jak kwiat na polu.

ledwie muśnie go wiatr, a już go nie ma.

Wszelki ślad po nim zaginie." (...)

|Ps 103|

...czekało w schowku na dokończenie...myśli kilka o...
..no właśnie... o czym?... 
czy o duszy?...
czy o niebie...?
czy o jednym i drugim wplecionym nieuchronnie w ludzkie życie...
w poplątane ziemskie drogi...
idę... ciągle gdzieś idę...
wiem, gdzie chciałabym dojść..i za czym tęskni moje serce...

i wiem, jak jestem od TEGO daleko...

w minionym tygodniu chodziłam do szkoły z zielonym balonikiem...

"pokazywałam" jak przypuszczalnie wygląda dusza i co się z nią dzieje, gdy człowiek umiera... temat wzniosły jakby nie było...

i balonik wcale tego nie umniejszył...

bo przecież o NIEBO chodziło... o WIECZNOŚĆ...

ale w jednej klasie jest chłopiec, któremu całkiem niedawno umarła mama... ryzykowałam... nie wiedziałam jak on zareaguje...miałam przygotowane wersje awaryjne... a tu się okazało, że gdy tylko delikatnie naświetliłam temat NIEBA, ów chłopiec z wdzięcznym uśmiechem na twarzy podniósł rączkę i powiedział: "MOJA MAMA JEST W NIEBIE!"  

oniemiałam... i tak bardzo się ucieszyłam! 

dalej to już poszło genialnie... bo mama pomogła...

można było przez resztę lekcji wspominać o mamie a chłopiec dopowiadał i tłumaczył jak to ciągle mamę spotyka...

...świętych obcowanie w praktyce...

a balonik i uciekające z niego powietrze zrobiły furorę,

każdy nadstawiał policzek, żeby poczuć podmuch powietrza 

i z ogromną powagą myślał...jak to jest z duszą...

jak pragnie NIEBA...

"Jak łania 

pragnie wody ze strumienia,

tak dusza moja 

pragnie Ciebie, Boże.

Dusza moja Boga pragnie,

Boga żywego,

kiedyż więc przyjdę

i ujrzę oblicze Boże?

Rozpływa się we mnie moja dusza,

gdy wspominam, jak z tłumem kroczyłem do Bożego domu.

W świątecznym orszaku,

wśród radości i chwały.

Ześlij światłość 

i wierność swoją,

niech one mnie wiodą.

Niech mnie zaprowadzą

na Twą górę świętą

i do Twoich przybytków.

I przystąpię do ołtarza Bożego,

do Boga, 

który jest moim weselem i radością.

I będę Cię chwalił przy dźwiękach lutni,

Boże mój, Boże."

|Ps. 42|

(...) "choć nas zasmuca nieunikniona konieczność śmierci, znajdujemy pociechę w obietnicy przyszłej nieśmiertelności. Albowiem życie Twoich wiernych, o Panie, zmienia się, ale się nie kończy."

(z prefacji pogrzebowej)

 ...to tylko...(albo aż?) drzewa...i moje myśli gdy na nie patrzę...

kiedy zaczepiają mnie opadającymi liśćmi...

i słyszę jak poddane podmuchom wiatru szeleszczą...

coś mówią?...

mnie powtarzają jak refren, że życie przemija...ale się nie kończy... 

że ludzkie drogi prowadzą do wieczności... o ile przez mgły uda mam się przedostać do świtu...

i nie stracimy nadziei, że na końcu drogi jest cel wędrówki...

nowy początek... 

o ile na rozdrożach wybierzemy odpowiedni kierunek...

bo to okazuje się być nie takie proste... 

i dziwnie się składa, że z wielką łatwością można się znaleźć na bezdrożach...

a powroty bywają takie trudne...