Communication by a smile

… Kto by pomyślał! Mamy prawie końcówkę września! 

Ucieka czas… nie gonię za nim, bo i tak nie dogonię… 

a to, co ma być, to jest... czy tego chcę, czy też nie… 

czasem mam wrażenie, że nawet to, co mogłoby zależeć ode mnie, to i tak wymyka się z moich rąk... 

a Bóg nie przestaje mnie zaskakiwać!

Końcówka wakacji była CHIŃSKA ;)... to pomogło mi nie myśleć o kolejnym rozpoczynającym się roku w „TWIERDZY”(bo tu odlicza się dni od wakacji do wakacji)

 Chińczycy mieli swoje spotkanie, ale były momenty, gdy można  było pouśmiechać się do nich . Dobrze, że Bóg coś takiego przewidział w człowieku, że nauczył go uśmiechu! To ułatwiało wiele sytuacji, gdy nie było słów...i okazywało się bardzo zrozumiałe dla obu stron ;)

Tak! Jak to nasze tajwańska współsiostra Felisa na koniec ładnie o nas powiedziała: „KOMUNIKUJECIE SIĘ UŚMIECHEM!”

I miał rację nasz chiński misjonarz św. O. Józef Freinademetz, że: „Jedynym językiem, który rozumieją wszyscy ludzie jest język miłości”. Uśmiech przecież ma dużo wspólnego z miłością! 

  Urzekli mnie chińscy przyjaciele, byłam wzruszona patrząc jak się modlą, słuchając ich śpiewów, w których wybrzmiewał smutek… choć oni sami mieli w sobie ogrom radości!

...No i jedzenie pyszne gotowali! Trafiło nawet na dzień moich urodzin i kolacja była po chińsku 

 …fakt skończyło się niestrawnością, ale kto mądry popija niedogotowane jarzyny wodą gazowaną???... tak! to tylko ja tak potrafię…
Byłam też z nimi w Oświęcimiu. Chciałam tam kiedyś wreszcie trafić… no i akurat była okazja, bo Chińczycy jechali i mieli miejsce. Słów nie ma na opisanie tego, co się w sercu dzieje, gdy się jest w FABRYCE ŚMIERCI…

… skoro o urodzinach wspomniałam, to wiadomo… wraz z nimi zaczęła się szkoła… I miły akcent na początek !

Dostałam konika! Był jakoś tam obiecany jeszcze przed wakacjami, gdy po spacerze z trzeciakami malowaliśmy kamyki z drogi… Ale myślałam, że Paweł zapomniał… no i zadziwiłam się, gdy drugiego dnia zajęć biegł za mną i już z daleka wołał: „Siostro! Siostro! To dla Siostry! Miałem ze sobą już na rozpoczęciu roku szkolnego, ale mi siostra uciekła…. Taka pamiątka ode mnie… żeby siostra miała…” ... więc mam konika! Ciekawie było, gdy zeszłam z nim do „zerówki” i mała Zuza zobaczyła… nagle podbiegała z zachwytem trzymając  małego plastikowego konika, przyłożyła do tego namalowanego przez Pawła i pokazała mi, że to ten sam! Faktycznie wyglądał podobnie… a Zuza uwielbia koniki!

Mam jeszcze ciekawą historię  w schowku, ale ona wymaga osobnej kartki… spokojnego zbioru myśli… zapatrzenia w siebie i odbicia tego samego zachwytu, który był w moich oczach, gdy mnie droga zaskoczyła cudem!