dojrzałe słowa ... bez obrazow na dzis dzien...

Zdaje się, że słowa potrzebują czasu, żeby dojrzeć do wypowiedzenia kryjących się w sercu doświadczeń… każda przymiarka aby dać sygnał, co ze mną kończyła się na stwierdzeniu:


”jeszcze nie teraz…”

I tak zastał mnie prawie wrzesień…

Od 30 czerwca jestem poza TWIERDZĄ… rozpoczął się zupełnie nowy etap mojej drogi.

Pożegnałam się ze szkołą i z Krakowem… podziękowałam ludziom danym mi na ten, a właściwie już tamten czas… wdzięczność była szczera a moje serce z wolna oddychało wyzwoleniem… nie wynikało ono wcale z łaski zewnętrznej ale własnego chcenia… do którego przebyłam daleką drogę… nie sądziłam, że tak naprawdę zależy ono tylko ode mnie… pozwoliłam sobie na ten luksus i nie pożałowałam! Dziś mogę patrzeć na świat wolna od jakichkolwiek żali, czy rozgoryczenia!

Przyznaję, że nie tęsknię… pozostało mi kilka obrazów z twierdzowej przestrzeni, takich które ciepło wspominam… i to niech wystarczy…

Na koniec odwiedził mnie Bart! Brat, co jak z nieba spadł w dobrej chwil! Poszliśmy razem wypuścić w toń Dunajca popiół z modlitwy odliczanych dni… oddałam mocy Bożej wszystko, co potrzebowało uzdrowienia i wolności… potrzebowałam znaku, chciałam widzieć, bo trudno było mi nazywać… bo uciekałam, a ucieczka nie dawała żadnego rezultatu… coś wiązało mi nogi… kroki stawiane bardzo powoli nie cieszyły… raczej wgniatały do ziemi…

Czekałam na te dni, które pozwolą zobaczyć wszystko z daleka. Już jadąc wiele godzin w rodzinne strony z jedną walizką, plecakiem i podarowaną przez koleżanki z pracy torebką patrzyłam na świat inaczej… nakupiłam w Krakowie obwarzanek bojąc się, że mogłabym zapomnieć jak smakują… wypiłam z Magdą kawę

i dotarłam do domu z głową pełną myśli… wypełniał mnie zadziwiający pokój!! Pobyt w domu pozwolił mi go utrzymać i mam go do teraz!!! Ahhh co to za łaska! Rozkoszuję się nią przez całe lato…

W trakcie nic nie robienia… hmm no dobrze nie tak całkiem nic… bo zawsze było jednak coś a przede wszystkim udało mi się po wielu latach wyrzucić sporo szpargałów, które wydawały się być nietykalne!

… wracając do tego „w trakcie”… byłam w Zakopanem na Ćwiczeniach Duchowych.

Bez wątpienia od pierwszych chwil ogarniało mnie zadziwienie Bożym działaniem! Jakże On to wszystko doskonale zaplanował! Zdawało mi się, że pojechałam tam, bo już nigdzie nie było miejsca… teraz wiem, że nigdzie nie było dla mnie miejsca, bo moje miejsce było właśnie tam a nie gdzie indziej… ;)

8 dni w milczeniu pomiędzy wersetami Słowa Bożego i ludźmi błogosławieństw!!! Oni tacy nagle bliscy, jakbyśmy się doskonale znali z codzienności… odnalazłam samą siebie, zrobiłam rachunek z minionych trzech lat i zobaczyłam, że nie byłam sama… chociaż tak wiele na to wskazywało…

Odetchnęłam z ulgą, bo okazało się, że nic nie było na darmo… żaden trud! Że udało mi się tak naprawdę wiele zbudować w samej sobie…

A potem był znowu dom i przyjechała Asia z Boliwii! Towarzyszyła mi w pożegnaniu z siostrami… szarobure było… ukwiecone lwią paszczą i podskakującą przy bramie Kasią… chyba był to taniec wywołujący łzy… bo rozpłakałam się jak bóbr… ogarniała mnie wdzięczność, bo dał mi Bóg tak wiele do tego momentu przy bramie!!! Dał mi tylu ludzi, że się w sercu nie mieszczą! Dał tyle spotkań i chwil pachnących przyjaźnią… i dał takie rozstania, które przyprawione słoną złą utrwalają się na wieczność… nie ważne, że istnieją końce świata! może nawet lepiej, że istnieją, bo dzięki temu życie ludzi idących za Jezusem ma sens!

(W niedzielę 26.08.12 Kasia poleciała na Tajwan! )

A ja coraz częściej przekonuję się, że można być blisko mimo dzielących nas odległości… Jedna MIŁOŚĆ… ludzie, tak samo tej miłości spragnieni… ta sama misja… jak most zarzucony między sercami…

Zanim ruszyłam dalej nie obyło się bez miłych rodzinnych spotkań… do takowych zaliczam również ofiarę całopalną Adasia, który z jednego końca Polski na drugi przebył szmat drogi dla zaledwie chwili spotkania! A już myślałam, że tego roku nie uda nam się już zobaczyć!... fajnie! Dziękuję bracie ;)

Droga na Słowację była dziwnie długa!!! Przez góry i lasy i przez Kelc, gdzie już niedługo zamieszkam. Zostawiłam graciarstwo i zobaczyłam nowe kąty. Zostałam serdecznie przywitana!

A już następnego dnia, jeszcze z rodzicami mogłam zobaczyć piękną Nitre - „słowackie Betlejem” – miejsce gdzie rodziła się wiara tego narodu, który został mi dany, jako nowy dom, tu będę wracała z czeskiej misji, tu mieszkają moje nowe siostry… darem dla mnie jest czas teraz, mam go właśnie po to, żeby poznać wspólnoty i miejsca gdzie pracują moje siostry. Byłam w Budapeszcie, Bratysławie, Kezmaroku i Złotych Morawcach. A pierwsze dni spędziłam na nitrzańskiej Kalwarii z młodzieżą!

Przybyło mi znajomych ;) znowu świat się dziwnie skurczył. Tu łaską jest również to, że języki są podobne i dogadujemy się bez większych problemów… poza tym Bóg stworzył uśmiech , który łamie wiele barier i ośmiela do wyciągnięcia przyjaznej dłoni … jak to dobrze, że bez żadnych oporów mogę przyznać się do tego , że w moim sercu jest łaska pokoju!!! Nie ma obaw, ani lęków… jest zaufanie, że Bóg wie co robi! Przypominam dziecko, to uczucie też ciągle jest we mnie żywe… nie wiele jeszcze mogę… ale wiem, że Boże dłonie pełne są ziaren gotowych do wysiewu… czekających na dobrą glebę aby wzrosnąć i wydać owoc… wcześniej jeszcze obumrzeć! Dziś już doskonale wiem, jaki to ważny etap… trudny, ale bez tego nie ma niczego… dlatego w doświadczanym pokoju jest też zgoda na to , że nie wszystko co nowe będzie wywoływało euforię i zachwyt… i dobrze!