niedziela, 13 września 2009

...i rzekł im:...


"Jeśli kto chce pójść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech weźmie krzyż swój i niech Mnie naśladuje!
Bo kto chce zachować swoje życie, straci je;
a kto straci swe życie z powodu Mnie i Ewangelii, zachowa je."
(Mk 8,27-35)
...w ostatnim czasie, motyw drogi przeplata się bardzo mocno przez moje życie...
uśmiecham się za każdym razem, kiedy wchodzę do tutejszego malutkiego kościoła i zatapiam dłoń w kropielnicy zrobionej z najprawdziwszej w świecie, pięknej, dużej muszli... takiej, jaką noszą pielgrzymi zmierzający do Santiago de Compostela... a przecież pragnienie wyruszenia na szlak św. Jakuba, mocno ostatnio w moim sercu odżyło... a ta muszla to chyba po to, żebym przypadkiem nie zapomniała, że Bóg spełnia pragnienia serca... czuję, że ta pielgrzymka po prostu już trwa... właśnie przez pokonywanie codzienności, zmaganie się ze sobą... wdrapywanie się...(dla mnie tym razem dosłowne)...co rano pod trzy górki, między lasem, a polami do szkoły... co też jest nie lada zadaniem...
... mam siłę, bo... On jest ŚWIATŁEM I ŻYCIEM... to też przypomniał dosadnie...;) na tabernakulum, w kościele jest "foska"(symbol Ruchu Światło- Życie, złożony z greckich słów ΦΩΣ (FOS)-”światło” i ΖΩΗ (DZOE)-”życie” wpisane w znak krzyża, które oznaczają jedność ...), w tym ruchu przecież wyrosłam...to korzenie mojej żywej wiary... pierwszy podmuch, który natarczywie kazał iść i naśladować...
kolejny dzień przyniósł okazję, żeby na nowo zawierzyć... żeby świadomie wziąść krzyż...i postawić stopę w Jezusowy ślad...
...słucham sobie piosenki i modlę się jej słowami:
"W Tobie jest światło
każdy mrok rozjaśnia
W Tobie jest życie
Ono śmierć zwycięża
Ufam Tobie, miłosierny
Jezu wybaw nas"
PS...i pada deszcz... ze spaceru nici... ;) .... choć i to ma sens...


środa, 9 września 2009

... zamyślenie nad dzisiejszym Słowem....




"Jeśliście razem z Chrystusem powstali z martwych, szukajcie tego, co w górze, gdzie przebywa Chrystus zasiadając po prawicy Boga. Dążcie do tego,co w górze, nie do tego, co na ziemi."
Kol 3,1

Dążcie...
wspinaczka, wspinaczka, wspinaczka...
słowo i życie... jak na ironię jedno i to samo... lustrzane odbicie... daje siłę i mówi, że cały trud, każdy krok nie jest daremny... że błogosławiony... że Ktoś już tą drogą szedł...
ślad w ślad... można dojść w to samo miejsce szczęśliwe...
ilustracja: Asia i nasza zimowa wyprawa nad Jezioro Otmuchowskie ;)
piękny czas, szczęśliwy szczęśliwie mimo różnych ciężkości... wracam do tych chwil z łezką w oku i Bogu dziękuję za Jego wielką troskę o mnie okazaną w drobnych, szczerych gestach przyjaźni.
Asia szykuje się do wyjazdu na misję do Boliwi...

niedziela, 6 września 2009

... niepojęta łaska Jego...



















..."
wciąż dosięga nas, gdy podnosi, przemienia serca i uwalnia"...

"Powiedzcie małodusznym: Odwagi! Nie bójcie się! Oto wasz Bóg, oto - pomsta; przychodzi Boża odpłata; On sam przychodzi, by zbawić was. Wtedy przejrzą oczy niewidomych i uszy głuchych się otworzą. Wtedy chromy wyskoczy jak jeleń i język niemych wesoło krzyknie. Bo trysną zdroje wód na pustyni i strumienie na stepie; spieczona ziemia zmieni się w pojezierze, spragniony kraj w krynice wód." (Iz 35,4-7a)
...myślę, jakie to niepojęte ludzkim rozumem... który niby tak wiele jest wstanie sobie uzasadnić, urealnić... a w rzeczywistości karłowacieje gdy mu na odcisk przydepną codzienne dziwactwa...
Boże! jak dobrze, że podnosisz, że słuch przywracasz i wzrok... i że mówisz ODWAGI! małoduszni... jak dobrze, że cudów dokonujesz...
milknę...tak jak wtedy, kiedy tchu mi zabrakło z zachwytu, gdy przyprowadziłeś do pardziadowych strumieni... i za tamto teraz dzięki! zostawiam tu trochę zieleni z tych cudownych chwil ;)

środa, 2 września 2009

... dialog z Ciszą

CISZO... ZAMIERAJĄCA W MOIM KRZYKU
WYBACZ!
...WYBACZ NIEPOKORNOŚĆ MOICH LUDZKICH STRACHÓW
BRONIĄCYCH SIĘ PRZED WSPINACZKĄ POD KOLEJNĄ GÓRĘ
...WYBACZ SKLEROTYCZNOŚĆ SERCA
KTÓRE DOBRZE WIE GDZIE ŹRÓDŁO MIESZKA
I JAK SMAKUJE WODA DŁONIĄ ZACZERPNIĘTA
Z WŁASNEGO POCHYLENIA NAD BŁĘKITNĄ TAFLĄ
...CISZO KOJĄCA ROZTARGNIONYCH
I MNIE UCISZ
W SZAMOTANINIE NIEPEWNOŚCI...

wtorek, 1 września 2009

...urodziny...


"Dni człowieka są jak trawa;

kwitnie jak kwiat na polu.

Ledwie muśnie go wiatr, a już go nie ma,

i miejsce, gdzie był, już go nie poznaje."

Ps 103, 15-16


... te kwiaty to wspomnienie z 1 września rok temu... równie ważny dzień jak dziś... i jeden z tych od kilku lat szczęśliwych, że spędzanych z najbliższymi w urokliwym otmuchowskim sadzie...
...tym razem na uczczenie tego ważnego dnia było rozpoczęcie roku szkolnego... i tym samym przecięta wstęga do mojego nowego zadania... misji... czy jakkolwiek to nazwać... niczego, co by łatwe było dla mnie ...
pewnie dar... nawet bardziej niż pewnie... dar...
oswajam się z tą prawdą... może dość opornie... ale jednak próbuję...
dziękowania mam pełne ręce dzisiaj... i chyba nawet za to, co trudne na teraz...
i niech tak będzie...
przytulam do serca cały mój świat ;)