PRZYPOWIEŚĆ O POWSTAWANIU PUSTYNI SAHARY

Zdarzyło się kilka dni przed końcem I semestru i długo wyczekiwanymi feriami zimowymi...
krótko mówiąc: KONFLIKT...
dużo można by na ten temat pisać, bo cała historia jeszcze nie ma końca... zawisła w powietrzu, jak czarna chmura i rozstaliśmy się z wielkimi znakami zapytania...
wydawało by się, że bardzo nie wiele trzeba, żeby cały ten supeł rozplątać, w taki sposób, aby nikogo nie ranić...wyciągnąć dłoń i udzielić pomocy...
no ale rzeczywistość okazuje się o wiele bardziej skomplikowana niż się wydaje...
emocje, którym my - ludzie ulegamy bywają jak lawina rujnująca wszystko, co spotka na swojej drodze...
ale bez wnikania w szczegóły opiszę tu taki bardzo maleńki wątek, w którym znalazła się moja osoba...
Akurat miałam lekcje w III klasie. Dzieciaki przyszły naładowane złością...zaczęły opowiadać...coś tam już wiedziałam z zaplecza...
no ale słuchałam z uwagą i próbowałam oddzielić fakty od emocji... tak by było po chrześcijańsku... zbierałam okruszki dobra, na których można by się było oprzeć, żeby dojść do czegoś, a nie zburzyć jeszcze bardziej...
gasiłam ogień jak tylko się dało...czując jednocześnie ogromną bezradność...
bo kluczem do pokoju była odrobina dobrej woli moich małych rozmówców...a na to widoków nie było...
Kiedy emocje odrobinę opadły rozpoczęliśmy lekcje przewidzianą na ten dzień.
Temat brzmiał: " Wyznajemy wiarę w Boga naszego Stworzyciela".
Zatrzymaliśmy się dłuższą chwilkę na fragmencie pieśni trzech młodzieńców z Księgi Daniela. Wybraliśmy wszystko, co stworzył Pan Bóg i podziękowaliśmy za to...
Następnie konspekt katechezy przewidywał opowiadanie z podręcznika ucznia.
Nie specjalnie zwróciłam na nie uwagę przed lekcją, więc zaczęłam je czytać bez większego przejęcia...brzmiało ono tak:
" Mówią, że ziemia była kiedyś wielkim, pięknym ogrodem, w którym roiło się od zwierząt, a drzewa dawały soczyste owoce. Nie było pustyń, na których jest tylko piasek i nie ma życia. Ale ludzie nie postępowali dobrze. A ilekroć ktoś niszczył roślinę, krzywdził zwierze, lub drugiego człowieka albo siebie - każdy taki zły uczynek sprawiał, że pojawiała się na ziemi kupka piasku. Ludzie dziwili się, co to takiego. A kopczyków piasku było coraz więcej. Ginęły rośliny i zwierzęta. Piasek pochłaniał wszystko. Ludzie przerażeni stwierdzili, że nie mogą już tu żyć.
Ogród zamienił się w pustynię. "
i były do tego dwa pytania:
" Co w baśni o powstaniu pustyni Sahary jest prawdziwe?
Czego uczy nas ta przypowieść? "
Zapadła cisza...
Potem zostały podjęte postanowienia zawarcia zgody... zmiany postępowania...
no ale kolejne dni pokazały, że nie jest to takie proste...bo piasku nam się już strasznie dużo nasypało...ciężko się stąpa po takim podłożu...
Tak, czy inaczej... mnie samej dużo dało do myślenia całe to zajście...
próbowałam określić swoje miejsce w konflikcie...
stałam w samym jego środku z rozdartym sercem... dziękowałam Panu Bogu za światło w moim rozumie...a jednocześnie pytałam, co dalej...dlaczego to takie trudne ABY DOBREM ZŁO ZWYCIĘŻAĆ??? Dlaczego piaskowe kopczyki z taką łatwością wyrastają na ziemi?? ...

zimowe wspomnienia

PIELGRZYMKA ZAUFANIA PRZEZ ZIEMIĘ...

...ruszyłam w drogę ze słowem o tym, że:

BÓG JEST ŚWIATŁOŚCIĄ A NIE MA W NIM ŻADNEJ CIEMNOŚCI...

...do południa z małymi kolędnikami misyjnymi, od domu do domu nieśliśmy Nowinę o tym, że Bóg zamieszkał na ziemi... a potem w zatłoczonym pociągu i z równie przepełnionym różnościami sercem zmierzałam do Poznania... w pociągu zasiałam nutkę niepokoju zwolennikom amuletów... ( na ironię i w jedną i w drugą stronę ulotki o pierścieniu atlantów się przydały...)
a w Poznaniu cudna chwila...
z przejęcia nie utrwaliłam jej na zdjęciu...ale jest filcowy ślimak, który wszystko widział... zacięcie pracowałam nad skutecznym sposobem, aby znalazł on bezpieczne miejsce na mojej torbie... i o to jest... idealny symbol tej sekundy... oj tak... sekundy...bo znacznie za krótki był ten czas spotkania... Agnieszko! dziękuję... za od transportowanie mnie na miejsce i nie tylko... ufam, że będzie jeszcze czas na dłuższe spotkanie ;)
a kolejne dni pielgrzymowania przynosiły SŁOWA, gesty, uczucia...
Światłość unosiła się nad moją głową i było mi jasno... a w tej JASNOŚCI była RADOŚĆ... ludzie... ależ są niezwykli... kolejny raz patrzyłam na twarze... spoglądałam w oczy... i cieszyłam się, że Bóg stworzył człowieka... że on taki różny... nawet jeśli przez to niezrozumiały...

SEE I AM NEAR, SEYS THE LORD. SEE, I MAKE ALL THINGS NEW...

śpiewaliśmy te słowa a mnie się zadawało,
że w moim sercu wypływa źródełko
...cichutko...pomału... przychodzi ŚWIATŁO
i rozjaśnia moją ciemność... żeby wszystko stało się nowe...
mówił, że nauczy nas dróg swoich, abyśmy kroczyli Jego ścieżkami... że to my jesteśmy światłością świata... i tak ma świecić nasze światło, aby inni widzieli dobre uczynki i chwalili Ojca, co mieszka w niebie... na nowo ziarno zasiewał... na nowo posłał ...
i Ducha Świętego wzywaliśmy abyśmy w każdej chwili mogli iść naprzód: z niepokoju do ufności, z mroku do światła...
W drodze powrotnej miałam dowód na to, że świętowania nie koniec... że tak się Bóg zatroszczył... żeby niczego mi nie zabrakło... Opolanie przyjęli mnie pod dachy swoich serc ;) i niech im to zostanie wynagrodzone ... kubek ciepłej herbaty, pomoc w dotarciu do celu i krzyżyk na czółko... potem uroczysta kolacja i śmiechu pełno... bo trzeba być jak ptak i nie bać się życia...DZIĘKUJĘ
...Nadchodzi uroczystość OBJAWIENIA PAŃSKIEGO...

(...)"Weszli do domu i zobaczyli Dziecię z Matką Jego, Maryją; upadli na twarz i oddali Mu pokłon. I otworzywszy swe skarby, ofiarowali Mu dary: złoto, kadzidło i mirrę.A otrzymawszy we śnie nakaz, żeby nie wracali do Heroda, inną drogą udali się do swojej ojczyzny."(...)
|Mt2, 1-12|

...myślę sobie o moim wchodzeniu do domu... wróciłam przecież tu gdzie rodzi się dla mnie Bóg... gdzie życie zaskakuje mnie z dnia na dzień... i to tu Bóg chce czynić wszystko nowe... trudno to dostrzec... ale... to tu mam oddać pokłon... przytulić czoło do ziemi przed TAJEMNICĄ OBJAWIANIA SIĘ BOGA...

...aby wreszcie wracać inną drogą...
z pustymi dłońmi...
bo tyle jest do zbierania po drodze...
BO JEGO ŁASKA TRWA NA WIEKI...

A SŁOWO STAŁO SIĘ CIAŁEM...

...świąteczne słowa...
nie dużo ich..
niech CISZA MÓWI...

********************************************************************

...NAD NASZYM LUDZKIM PRZEMIJANIEM
NIECH GWIAZDA WZEJDZIE
INNA NIŻ KAŻDEJ NOCY
...NAD NASZYM ZIEMSKIM WĘDROWANIEM
JASNOŚĆ
NIECH ROZŚWIETLI DROGĘ DO CELU
W OKRUCHU ŻYCZLIWOŚCI
NIECH MIŁOŚĆ PRZEMÓWI
SERDECZNYM UŚCISKIEM
I ZATAŃCZY ZE SZCZĘŚLIWYMI ANIOŁAMI
CZŁOWIEK
PRZEBUDZONY Z LETARGU
GONITWY DONIKĄD
SPEŁNIONY W BETLEJEMSKIM
SPOJRZENIU SŁOWA...

******************************************************************

...jeśli życzyłam czegoś...

to ZAMIESZKANIA Jezusa...
bo kiedy On jest, wtedy wszystko nabiera właściwego sensu...
jasności... pełni...
tego życzę sobie i całemu światu...
i niech wzejdzie GWIAZDA...
ta inna ;)

**************************************************************

***************************

**********************
**************
*******

SPOTKANIE

...ciemności nocy z jasnością poranka
...snu z przebudzeniem
...stopy z podłogą
...twarzy z wodą
...wersów porannych psalmów z zaspanym sercem
...ciepła z zimnem
...knota czwartej adwentowej świecy z płomieniem ognia
...Maryi z Elżbietą...
potem było kazanie... słowa spadające z ambony nie spotkały się ze mną...rozmijaliśmy się mimo mojego bezruchu... brak celu... jakby nie wiadomo do kogo były kierowane... zaczęłam więc mrużyć oczy i próbowałam schować się w ciepłej rękawiczce... (te z jednym palcem przypominają mi o wielu dobrych spotkaniach... dostałam je na pamiątkę mojego pobytu w Nysie)
...tak! w głowie miałam tylko jedno słowo: SPOTKANIE...a ono przywołało ogrom myśli...
SPOTKANIA różne bywają... są takie, które ani trochę nie cieszą, a potem szybko chce się je wygonić z pamięci,
ale o nich nie dzisiaj,
bo są też takie, do których ciągle się wraca, choć dawno minęły...
no i są również takie, zawieszone w przestrzeni nie bycia...
zaplanowane...na które się czeka z utęsknieniem...
dziwnie...że niby ich nie ma, a jakoś tam są...
ale dobrze, że tak jest...
...spotkanie ze słowem SPOTKANIE doprowadziło mnie do konkluzji: że jestem Bogu wdzięczna, za DAR SPOTKANIA ...tego pojętego w całości... z wszystkim, co się z nim wiąże...nawet jeśli zawiera w sobie i te doświadczenia spotkań trudnych...o których nie dziś...
ucieszyło mnie spotkanie Maryi z Elżbietą...zachwycił mnie emanujący z niego dynamizm! zostawiam tu dzisiejszą Ewangelię i obraz do Niej, jednego z moich ulubionych malarzy

MAGNIFICAT
By Sieger Köder

"W tym czasie Maryja wybrała się

i poszła z pośpiechem w góry
do pewnego miasta w pokoleniu Judy.
Weszła do domu Zachariasza
i pozdrowiła Elżbietę.
Gdy Elżbieta usłyszała pozdrowienie Maryi,
poruszyło się dzieciątko w jej łonie,
a Duch Święty napełnił Elżbietę.
Wydała ona okrzyk i powiedziała:
Błogosławiona jesteś między niewiastami
i błogosławiony jest owoc Twojego łona.
A skądże mi to,
że Matka mojego Pana przychodzi do mnie?
Oto, skoro głos Twego pozdrowienia
zabrzmiał w moich uszach,
poruszyło się z radości dzieciątko w moim łonie.
Błogosławiona jesteś, któraś uwierzyła,
że spełnią się słowa powiedziane Ci od Pana"(Łk 3,10-18).

... dużo refleksji i wszystko takie wydaje się ważne... a mnie się chce jeszcze coś tu dołożyć... niby z innej beczki a jednak powiązane... bo...w SPOTKANIU, jakby nie było dochodzi do dzielenia się , głównie sobą... ale można też targać, jak szaleniec, z jednego krańca Polski na drugi- sernik na zimno i orzeszki (ten przykład celowo ;)... bo mi dziś miłe wspomnienia wróciły i chciałam podziękować, że miałam komu to targać z radością, a ten ktoś to trochę z nieba przysłany... albo wcale nie trochę, ale bardzo z nieba... ;) ... )

...w zasadzie chodzi mi ofenomen ukrytego w dzieleniu się SZCZĘŚCIA ;)
i tu fragmencik z "WSZYSTKO ZA ŻYCIE" z dedykacją dla mnie samej... i dla wszystkich Aleksandrów Supertrampów :)
(... oby nie było za późno...)

"(...) Okazało się więc, że tylko życie podobne do życia wokół nas, przenikające się równomiernie, jest życiem prawdziwym, i że szczęście, którym się nie dzieli, nie jest szczęściem...
I to było najbardziej dokuczliwe.
Zanotował: Szczęście prawdziwe, tylko gdy dzielone(...)"

...z pozdrowieniami...
oczekująco... na Boże Narodzenie i zbliżające się spotkania... ;)

OTOJESTEM

"Ja jestem Pan, i nie ma innego.

Ja tworzę światło i stwarzam ciemności, sprawiam pomyślność i stwarzam niedolę.
Ja, Pan, czynię to wszystko.
Niebiosa, wysączcie z góry sprawiedliwość i niech obłoki z deszczem ją wyleją!
Niechajże ziemia się otworzy, niechaj zbawienie wyda owoc i razem wzejdzie sprawiedliwość!
Ja, Pan, jestem tego Stwórcą.
Albowiem tak mówi Pan, Stworzyciel nieba, On Bóg, który ukształtował i wykończył ziemię, który ją mocno osadził, który nie stworzył jej bezładną, lecz przysposobił na mieszkanie:
Ja jestem Pan i nie ma innego.
Czyż nie Ja jestem Panem, a nie ma innego Boga prócz Mnie?
Bóg sprawiedliwy i zbawiający nie istnieje poza Mną.
Nawróćcie się do Mnie, by się zbawić, wszystkie krańce świata, bo Ja jestem Bogiem, i nikt inny!
Przysięgam na Siebie samego, z moich ust wychodzi sprawiedliwość, słowo nieodwołalne.
Tak, przede Mną się zegnie wszelkie kolano, wszelki język na Mnie przysięgać będzie, mówiąc:
Jedynie u Pana jest sprawiedliwość i moc.
Do Niego przyjdą zawstydzeni wszyscy, którzy się na Niego zżymali. W Panu uzyska swe prawo i chwały dostąpi całe plemię Izraela."
(Iz 45,6b-8.18.21b-25)

...Nawróćcie się do Mnie, by się zbawić, wszystkie krańce świata, bo Ja jestem Bogiem, i nikt inny!

...Temu Bogu chcę powtórzyć moje
OTO JESTEM!
...kolejne adwentowe dni dane jest mi spędzić z sama sobą w ciepłym pokoju lecząc, zbyt długo gnębiącą mnie infekcję dróg oddechowych.
Ciągle mam więc przed oczyma moją profesyjną świecę... i dlatego taka ilustracja...
a że do tych słów, które kilka dni temu wybrzmiały w liturgii Słowa, to też nie przypadek... adwentowo... czekając na rosę z nieba... na DAR wszechmocnego...DAR dla wszystkich... po krańce świata...
potrzebne moje nawrócenie... moje odświeżone OTO JESTEM! potrzebna moja gotowość, aby w ogniu, jak złoto dać się wypalić... ogniem Ducha Świętego dać się ponieść z prawdą o Bogu sprawiedliwym i zbawiającym...
pragnienia serca wołają identycznie, jak kiedyś...
czekam na dotknięcie łaski, które otworzy moje serce, pokonując zaporę nieporozumień... przekory... zniechęcenia...
i wierzę... tego jestem dziwnie pewna, że :
... przed Nim się zegnie wszelkie kolano, wszelki język na Niego przysięgać będzie, mówiąc:
Jedynie u Pana jest sprawiedliwość i moc.
...moje kolano... i mój język... za dotknięciem Jego łaski
paradoks... wierzyć i ciągle czekać na łaskę?...
a jednak czegoś takiego doświadczam...