PRZYPOWIEŚĆ O POWSTAWANIU PUSTYNI SAHARY

Zdarzyło się kilka dni przed końcem I semestru i długo wyczekiwanymi feriami zimowymi...
krótko mówiąc: KONFLIKT...
dużo można by na ten temat pisać, bo cała historia jeszcze nie ma końca... zawisła w powietrzu, jak czarna chmura i rozstaliśmy się z wielkimi znakami zapytania...
wydawało by się, że bardzo nie wiele trzeba, żeby cały ten supeł rozplątać, w taki sposób, aby nikogo nie ranić...wyciągnąć dłoń i udzielić pomocy...
no ale rzeczywistość okazuje się o wiele bardziej skomplikowana niż się wydaje...
emocje, którym my - ludzie ulegamy bywają jak lawina rujnująca wszystko, co spotka na swojej drodze...
ale bez wnikania w szczegóły opiszę tu taki bardzo maleńki wątek, w którym znalazła się moja osoba...
Akurat miałam lekcje w III klasie. Dzieciaki przyszły naładowane złością...zaczęły opowiadać...coś tam już wiedziałam z zaplecza...
no ale słuchałam z uwagą i próbowałam oddzielić fakty od emocji... tak by było po chrześcijańsku... zbierałam okruszki dobra, na których można by się było oprzeć, żeby dojść do czegoś, a nie zburzyć jeszcze bardziej...
gasiłam ogień jak tylko się dało...czując jednocześnie ogromną bezradność...
bo kluczem do pokoju była odrobina dobrej woli moich małych rozmówców...a na to widoków nie było...
Kiedy emocje odrobinę opadły rozpoczęliśmy lekcje przewidzianą na ten dzień.
Temat brzmiał: " Wyznajemy wiarę w Boga naszego Stworzyciela".
Zatrzymaliśmy się dłuższą chwilkę na fragmencie pieśni trzech młodzieńców z Księgi Daniela. Wybraliśmy wszystko, co stworzył Pan Bóg i podziękowaliśmy za to...
Następnie konspekt katechezy przewidywał opowiadanie z podręcznika ucznia.
Nie specjalnie zwróciłam na nie uwagę przed lekcją, więc zaczęłam je czytać bez większego przejęcia...brzmiało ono tak:
" Mówią, że ziemia była kiedyś wielkim, pięknym ogrodem, w którym roiło się od zwierząt, a drzewa dawały soczyste owoce. Nie było pustyń, na których jest tylko piasek i nie ma życia. Ale ludzie nie postępowali dobrze. A ilekroć ktoś niszczył roślinę, krzywdził zwierze, lub drugiego człowieka albo siebie - każdy taki zły uczynek sprawiał, że pojawiała się na ziemi kupka piasku. Ludzie dziwili się, co to takiego. A kopczyków piasku było coraz więcej. Ginęły rośliny i zwierzęta. Piasek pochłaniał wszystko. Ludzie przerażeni stwierdzili, że nie mogą już tu żyć.
Ogród zamienił się w pustynię. "
i były do tego dwa pytania:
" Co w baśni o powstaniu pustyni Sahary jest prawdziwe?
Czego uczy nas ta przypowieść? "
Zapadła cisza...
Potem zostały podjęte postanowienia zawarcia zgody... zmiany postępowania...
no ale kolejne dni pokazały, że nie jest to takie proste...bo piasku nam się już strasznie dużo nasypało...ciężko się stąpa po takim podłożu...
Tak, czy inaczej... mnie samej dużo dało do myślenia całe to zajście...
próbowałam określić swoje miejsce w konflikcie...
stałam w samym jego środku z rozdartym sercem... dziękowałam Panu Bogu za światło w moim rozumie...a jednocześnie pytałam, co dalej...dlaczego to takie trudne ABY DOBREM ZŁO ZWYCIĘŻAĆ??? Dlaczego piaskowe kopczyki z taką łatwością wyrastają na ziemi?? ...

zimowe wspomnienia