środa, 1 września 2010

CIĄGLE PADA...

 ...dzisiejsza Liturgia Słowa min. o sianiu podlewaniu i wzrastaniu...
"(...)Ja siałem, Apollos podlewał, lecz Bóg dał wzrost.
Otóż nic nie znaczy ten, który sieje, 
ani ten, który podlewa, 
 tylko Ten, który daje wzrost - Bóg.
Ten, który sieje, i ten, który podlewa, stanowią jedno;
każdy według własnego trudu otrzyma należną mu zapłatę. 
My bowiem jesteśmy pomocnikami Boga, 
wy zaś jesteście uprawną rolą Bożą i Bożą budowlą."
| z 1 listu do Koryntian |
 
...te kwiaty znalazłam rano przed drzwiami... a myślałam, 
że mieszkańcy TWIERDZY zapomnieli... i że w ciszy poddasza pomyślę o przemijaniu...
do uśmiechu miałam spory kawałek drogi, ale nawet nie wiem kiedy i jak się to stało, że roześmiałam się całkiem szczerze! 
takie moje małe zwycięstwo z samego rana...
jakby się Duch Święty, dawca radości otarł o moje ramię...
miłe...
i teraz już uwolniło się z serca wzruszenie... wiele dobrych słów i życzeń zagrało na strunach mojej duszy...pomocnicy Boga, którzy sieją i podlewają mój ogród...wielki dar i skarb!
otrzymają należną zapłatę...a moje serce wdzięczne wzdycha dziś do NIEBA, żeby hojne było...

 
 ... to coś znalazłam będąc w domu... 
stare, więc mało widać...
 

 ... a tych kilka słów znalazło się w nadesłanych elektronicznie Puchaczowych życzeniach: 

 "Jakby ktoś zapytał, ktoś kto zna mnie:
"Dlaczego jeszcze idziesz tą drogą?
Masz przecież wątpliwości,
wiele dni oczekiwania..."

Mógłby pomyśleć, że z przyzwyczajenia.
Ale jak opowiedzieć o najskrytszych pragnieniach,
o skarbie, którego inni dotykali?"

 
"sam nic nie czyniłem dobrego
ani mniej ani więcej
to to anioł rozdawał
czasami przez moje ręce
kochać też nie umiałem
wiernie ani niewiernie
ktoś inny lepszy
kochał przeze mnie
dogmatów nie rozumiałem
rano w południe w nocy

ufam że wytłumaczysz
kiedy mi zamkniesz oczy"
J.T.

jak zwykle- trafiony zatopiony! 
ma kobieta nosa...albo dziób, jak na Puchacza przystało! ;)
och jak mi się tęskni!... za filiżanką "leśnej polany"!...
wypiłam kubek herbaty z sokiem malinowym, ale nie smakował tak samo...
...z przyjacielem ostatnio, kilka słów o ziarnie, co umiera wymieniłam... tak jakoś na ziarno zeszło, bo się na swój los żaliłam...może przez to, że tak pada??... 
zresztą do żali, o zgrozo! każdy powód dobry... 
ale!... wniosek banalny na koniec z tego słów wymieniania... 
bo na dzisiejszy dzień, ku podsumowaniu - w sam raz:...
ŻEBY ŻYĆ - TRZEBA UMIERAĆ!

piątek, 27 sierpnia 2010

świat żyjący we mnie...


" Możesz ucałować rodzinę i przyjaciół na pożegnanie 
i oddalić się na mile, 
ale jednocześnie zabierzesz ich w swoim sercu, 
umyśle i trzewiach, 
bo nie tylko ty żyjesz w świecie, 
ale świat żyje w tobie."
| Frederick Buechner, " Mówienie prawdy",
zaczytane w "Chacie"|

Więcej przepisałabym z "Chaty", bo nawet przypadła mi owa powieść do gustu... 
podarował mi ją Janek z intencją podania dalej ... i owszem
... już się książka szykuje do drogi... 
a ja z drogi wróciłam... 
i cóż...
świat żyje we mnie... 
dlatego zostawiam kilka chwil, które zamieszkały w moim sercu...
i biegnę w TERAZ...
nie ukrywam, że jakoś bez entuzjazmu... pierwsza RADA... 
z drugiej wyratuje mnie odprawa w wielkim mieście z tłumem takich jak ja...walczących z wiatrakami... może to i lepsze... 
zwijam stare gazety.. może będzie z tego napis na festynową scenę... o ile wizja nie przekroczy rzeczywistych możliwości...
maluję! frajda!... nie powiem :) ...tylko dlaczego nie wychodzi, tak jak mi się to w głowie układa??? 
ehh! tego uczucia rozczarowania uzyskanym efektem nie lubię...
ale dobrze, że maluję...że czuję jakiś poryw twórczy... 
bo to jakoś tak ożywia... 
coś z serca uwalnia...
wietrzy duszę ;)


 

wtorek, 10 sierpnia 2010

... zakochani czasu nie liczą...

... taki tytuł...
bo chyba przydałoby mi się zakochać...
zakochać w tym, co przynosi NIEBO...
prosząc o odrobinę szaleństwa i zawierzenia na całego, bo nic co daje nie jest bez znaczenia...
wracałam z domu... ile myśli tłukło się w mojej głowie - sam Pan Bóg wie...strachem podszyty oddech...wręcz wzdychanie, że niby jak to dalej będzie... jakby mało było dowodów na Boża troskę... wypatrywałam uporczywie nie wiadomo czego i nie wiadomo kogo...żeby mieć pewność, że będzie dobrze...
tylko po co???
to pytanie pojawiło się w drodze z autobusu miejskiego do twierdzy, kiedy dźwigając ciężki plecak uginały mi kolana przy schodzeniu z górki...ściągając różaniec z nadgarstka, żeby zacząć wołać: Jezusie Synu Dawida...spostrzegłam,że ja nie mam zegarka!!! ależ mnie to zbiło z tropu!...jakie to dziwaczne uczucie... droga bez czasu...i wtedy przyszła myśl...że za dużo wyliczam...że cedzę przez sito każdą sekundę...jakby moje własne były... że żałuję samej siebie dla tego TERAZ I TU... wybiegam poza czas...jeszcze dobrze nie wchodząc w podarowaną mi rzeczywistość...
taki policzek na pobudkę...żebym przestała... i zdobyła się na odrobinę szaleństwa... zapomnienia o sobie...
symboliczne cofnięcie się do punktu wyjścia do tej odległości na początku (3821 km) ;)... a gdy dotarłam w rodzinne strony, jak na ironię była wigilia św. Jakuba, w niedzielę, w jego święto otwierano
kolejny fragment via regia - NYSKĄ DROGĘ ŚW. JAKUBA... uśmiechnęłam się...bo to jakby wyrastał przede mną znak wskazujący drogę i to o ile kilometrów bliżej !!! ;)

...nieubłagany powrót...coś jakby wstecz...żeby od początku... ale mimo wszystko już w przodzie ... w TERAZ - takim a nie innym... nie licząc sekund i nie żałują ani jednej chwili ...
jak to będzie zostawiając Najwyższemu!!!

...ps... oddałam krew... dowiedziałam się, że mieszka we mnie gronkowiec złocisty... a wczoraj Agata złamała rękę... no to tak w bonusie :)

czwartek, 5 sierpnia 2010

...BÓG NIE MIESZKA NA POWIERZCHNI...

" WIARA NADZIEJA I MIŁOŚĆ SĄ TRZEMA ASPEKTAMI NASZEJ CIERPLIWOŚCI WOBEC BOGA; TRZEMA SPOSOBAMI RADZENIA SOBIE Z DOŚWIADCZENIEM BOŻEGO MILCZENIA. PROPONUJĄ DROGĘ CAŁKIEM ODMIENNĄ ZARÓWNO OD ATEIZMU, JAK I "ŁATWEJ WIARY". TO JEDNAK - W ODRÓŻNIENIU OD TAMTYCH DWU WIODĄCYCH CZĘSTO NA SKRÓTY- DROGA RZECZYWIŚCIE DŁUGA. TA DROGA - PODOBNIE JAK EXODUS IZRAELA BĘDĄCY JEJ NAJDOSKONALSZYM PIERWOWZOREM- PROWADZI RÓWNIEŻ PRZEZ PUSTYNIĘ I CIEMNOŚĆ. ISTOTNIE, CZASEM GUBIMY GDZIEŚ TĘ DROGĘ - JEJ CECHĄ JEST NIEUSTANNE POSZUKIWANIE, A NIEKIEDY TAKŻE BŁĄDZENIE; CZASEM MUSIMY ZEJŚĆ BARDZO GŁĘBOKO W PRZEPAŚĆ, W CIEMNĄ DOLINĘ, ŻEBY JĄ ZNOWU ODNALEŹĆ. GDYBY JEDNAK NIE WIODŁA TAMTĘDY, NIE BYŁA BY DROGĄ DO BOGA - BÓG NIE MIESZKA NA POWIERZCHNI"... |Cierpliwość wobec Boga, Tomasz Halik|

... długi cytat... ale jakoś nie dało się go skrócić...wydał mi się odpowiedni do ostatnio przeżywanej rzeczywistości...
czas jakby w zatrzymaniu... odpoczynek... mogę pomyśleć.. i zmierzyć się z wieloma w sobie potworami ;)
BÓG NIE MIESZKA NA POWIERZCHNI... to tytuł rozdziału jaki zapisały ostatnie dni ...a przypieczętowała wyprawa na ukochanego Pradziada... jestem zauroczona tym miejscem...
Pokonując wcale nie łatwą drogę słyszałam jak Bóg mówi..KŁADĘ DZIŚ PRZED TOBĄ ŻYCIE I ŚMIERĆ...
WYBIERAJ ŻYCIE!
obraz połamanej doliny przywoływał we mnie tak wiele sytuacji z minionej codzienności... strome podejścia wołały o wydobycie z siebie resztek siły i odwagi...bo przecież tu nie można usiąść i zastygnąć w niemocy...droga ma swój początek i koniec.. ten szlak nie jest moim domem...jestem tam gościem... pielgrzymem oddychającym przestrzenią ciszy...zieleni... mocy Stwórcy... żeby się napełnić i ruszać dalej... tam gdzie nie ma czym pooddychać...
...
BÓG NIE MIESZKA NA POWIERZCHNI...
spotkania...rozmowy... o bitwach i walkach...
tych wygranych i tych przegranych...
brak słów z zachwytu i z bezradności...
NIE!Bóg nie mieszka na powierzchni...
drogami wiary, nadziei i miłości tak ja,jak i moi przyjaciele uczymy się cierpliwości wobec Boga...

uczymy się chodzić Jego drogami drepcząc po naszych...takich bardzo ludzkich...dziurawych... błotnistych.. i krętych...

piątek, 23 lipca 2010

zabrane z drogi....










...mały przerywnik ...
sen na własnej poduszce...pranko...leczenie ukąszeń...chwila wytchnienia...

a czas - jak wiatr...przebiegł przez życie rozsypując pełne garści wspaniałości...
piękni ludzie, łezki wzruszenia
nad niepojętym działaniem Boga! przepiękny krajobraz polskiej ziemi... zatłoczone pociągi...ciężki plecak...
krople deszczu niespodziewane i upał nieposkromiony...
strugi potu... bułki z dżemem podane z miłością!! herbata gorzka jak piołun...żeby nie zmarnować młodości...bo najfajniej jest robić coś z niczego!!! uwaga farba akrylowa na ceracie nie za bardzo wysycha!! ale!!! można jej pomóc suszarką do włosów...sandały da się zrobić z kartonu, ale potrzebny jest ktoś do pomocy...bo po ciężkiej pracy jest się głodnym i dobrze jest zjeść zapiekanki ;)
Karolciowy uśmiech i biedronkowe kolczyki...zielona sukienka...
i taki śmiech, że ojej... nocne spacery...ślimaki, które potrafią biegać i żurawie, które wyglądają nocą jak sarny...ehhh z ciężkim serce ruszałam dalej...

dom Gosi i jej rodzina...piec kaflowy i tato pszczelarz... Kozieniec... szkoła animacji...
radomscy przyjaciele... poprzestawiane meble...powiązane buty...plama na habicie...św. Świerad... nudne wykłady... ale dobry czas!
przeprowadzka piętro niżej... grzyby na ścianie...bałagan!!! dzieciaki genialne... ciężka ekipa...
odebrany głos...katar...wypalony parapet, picie soku nocą...ćmy w tysiącu wydań...Ewa co bez końca opowiada historie z życia wzięte... Simon anglo- polak, który zaskoczył nas na maksa!!!
... warkoczyki, warkoczyki, warkoczyki.
..nocne patrole i kupa śmiechu... iii... "czy przyjdą siostry do nas jutro???"...Król lew... pszczoły...krwotoki z nosa...i inne takie stukania do drzwi... bo...JAKA SIŁA JEST W SPLECIONYCH MOCNO DŁONIACH... i JEŚLI NIE MY... TO KTO???
a powrót do twierdzy imieninowy... i ojej... miły! ;)...była msza w mojej intencji... i dzieciaki czytały...i śpiewały...i były lody i Gosia została... a dziś jeszcze pyszny placek!