„Misje – świadectwo miłości i komunii”

 ... właśnie kończy się Tydzień Misyjny... 

i tak mi chodzi po głowie, żeby zostawić tu jakiś ślad, 

że się takowy odbył i tego roku...

...zastanawiał się, czy przyłożyłam rękę

...czy odczułam w sobie przynaglenie, żeby to był ważny czas... który poruszy moje serce.... a w konsekwencji zarazi ode mnie innych... 

da impuls, że nie tylko mój czubek nosa ważny...i moje utyskiwanie najdotkliwsze... ale, że są też inne krańce świata...

przeprowadziłam kilka katechez... 

dałam do pooglądania film o misjach...(no cóż największą reakcje wywołały zwierzątka żyjące w Ameryce Południowej...)

posłuchałam relacji z "akcji" misyjnej przeprowadzonej przez współbrata...

dostałam e-kartkę od Marzenia, mówiącą o tym, 

żeśmy cząstka tej "awangardy" (tak to misjonarzy i misjonarki nazwał Benedykt XVI)

...myślałam o tym... jaki jest mój udział w dziele misyjnym Kościoła...

no i jedno mi w głowie dzwoniło... to z moich początków... 

kiedy pierwszy raz na poważnie zapytałam: 

"co to znaczy być misjonarką?"

i od misjonarki usłyszałam:

że to obowiązek każdego ochrzczonego człowieka... a zwłaszcza takiego, który doświadczył Bożej miłości na własnej skórze...

i że misjonarzem można być wszędzie... wykonując najprostsze prace...niekoniecznie na drugim końcu ziemi...

być może to uproszczona wersja... 

co bardziej rasowy misjolog zaczął by uściślać...zawężać...

w ramy wkładać... i pewnie miałby rację...

mnie to przekonało...uwierzyłam w to i w tym się bardzo chciałam odnaleźć...

a w tych dniach odkryłam, że wyjątkowo jest przynależeć, do takiego zgromadzenia misyjnego...

że jakoś tak cieplej mi na sercu wiedząc, że po świecie "rozrzucone" są moje siostry, które niosą Dobrą Nowinę... 

i jakkolwiek im to wychodzi, to wiem, że w ich sercu płonie ten sam płomyk... to samo pragnienie... co i w moim...

...z Orędzia na Światowy Dzień Misyjny wycięłam taki kawałek:

(...)Tak jak greccy pielgrzymi sprzed dwóch tysięcy lat, również ludzie w naszych czasach, choć nie zawsze świadomie, proszą wierzących nie tylko o to, by «mówili» o Jezusie, lecz by «ukazali» Jezusa, ukazali jaśniejące Oblicze Odkupiciela w każdym zakątku ziemi pokoleniom nowego tysiąclecia, zwłaszcza młodym na wszystkich kontynentach, którzy są uprzywilejowanymi adresatami i podmiotami ewangelicznego orędzia. Powinni oni odczuć, że chrześcijanie niosą słowo Chrystusa, ponieważ On jest Prawdą, ponieważ odnaleźli w Nim sens, prawdę swego życia.

Podstawą powyższych rozważań jest misyjne zadanie, które otrzymali wszyscy ochrzczeni i cały Kościół, którego nie można jednak zrealizować w sposób wiarygodny bez głębokiego nawrócenia osobistego, wspólnotowego i pastoralnego. Świadomość powołania do głoszenia Ewangelii pobudza bowiem nie tylko każdego pojedynczego wiernego, ale wszystkie wspólnoty diecezjalne i parafialne do całkowitej odnowy i do coraz większego otwarcia się na współpracę misyjną między Kościołami, by orędzie Ewangelii dotarło do serca każdego człowieka, każdego ludu, kultury, rasy, narodowości, pod każdą szerokością geograficzną.(...)

|z Orędzia Benedykta XVI na Światowy Dzień Misyjny 2010|

...ojjj...  trafione w samo sedno...trudne...ale potrzebne... 

wiem o co chodzi...wiem, że to do mnie... 

wiem, jak wygląda codzienność...

i chciałabym zamknąć oczy, żeby nie widzieć przepaści... 

i dlatego ta końcówka z "awangardą" ... jakaś taka pełna nadziei... 

że przyjaciele pomogą w nawracaniu... 

popchną modlitwą i wiarą, że wszystko jest możliwe...

(...)" Oni to, jako awangarda głosicieli Ewangelii, powinni być otoczeni przyjaźnią, bliskością i wsparciem każdego wierzącego. Niech «Bóg, który miłuje radosnego dawcę» (por. 2 Kor 9, 7), da im duchowy zapał i głęboką radość." (...)

 ...dzięki wielkie za wszelkie wsparcie i westchnienia w stronę nieba za tą "awangardę" ;) zwłaszcza z Rodziny Arnoldowej !!
bo wiem, że zaglądają tu tacy, co nas kochają ;) a my ich!!! 

NOWY ROZDZIAŁ...

 ...od czego tu zacząć?...

jesień mamy piękną tego roku...i jak to już  dzieliłam z niektórymi czytaczami tych łapanych myśli- śmiem twierdzić, że Bóg pod odsłoną nocy wdrapuje się na drzewa i maluje liście...żeby rano podnosząc mleczną mgłę, jak kurtynę, ukazać Swoje dzieło w słonecznych promieniach...

nie mogę się napatrzeć!

idąc gapię się w górę... a każdego dnia widzę inne odcienie pomarańczy, czerwieni, żółci, zieleni, brązu...barw cała gama!

i ciepło robi się na duszy...

 

 

...A piątek był już krakowski...

stało się długo oczekiwane...

i zaskoczyło mnie bardziej niż się spodziewałam...zaskoczyło tak pozytywnie...że mi się zdawało, że to sen...

stąpałam po podłodze zachlapanej kolorowymi farbami...stałam sobie przy sztaludze i koślawo coś próbowałam nasmarować...dużo do nadrobienia mam... ale to nic...

to nawet ciekawe... otwierające pozamykane przestrzenie we mnie...

i aż mi się wierzyć nie chce, że jakieś takie strasznie dawne marzenia zaczynają się spełniać...

 czy to krzesło nie jest piękne??!!!

...kolacja...
...a siostry, u których nocujemy, są od Bożej Miłości..więc, dały z siebie wszystko, żebyśmy poczuły się u nich jak u Pana Boga za piecem  ;)

...Kraków rankiem w niedzielę ma niezapomniany klimat...

 ...i czekam na kolejną dawkę terapii przez sztukę ;)...

pomarańczowa torebka...

 ...ile się zmieści w pomarańczowej, papierowej torebce na prezent...

...
czyli - jak to jest gdy ktoś nawkłada do takiej torebki całą swoją troskę i życzliwość, aby drugiemu sprawić radość...
Dobry Boże... moja mina musiała być przekomiczna, bo czułam, jak oczy coraz mocniej wychodzą mi na wierzch po wyciągnięciu kolejnego zadziwiającego szczegółu mieszczącego się we wspomnianym wyżej papierowym CUDZIE! 
nie duża... ale śmiem twierdzić, bez ważenia na wadze, 
że zmieściła w sobie TONĘ...ALBO I SETKI TYSIĘCY RAZY WIĘCEJ... dobroci, serdeczności, oznak przywiązania i tęsknoty... 
i zdawało by się, że to tak nie wiele trzeba, żeby kogoś ucieszyć... (w tym wypadku mnie), a jednocześnie mam świadomość, że to jednak wcale nie takie proste uczynić to "nie wiele"...
że to się tak normalnie, (albo właśnie nie normalnie) okazuje ogromne i trudne do zrobienia...
a moim trzem siostrom się to udało!
dziś tylko zdjęcia tego, co się wysypało z Torebki, żeby już dłużej nie czekać z zostawieniem tu tego, co mnie ostatnio ucieszyło...
ale są tu rzeczy, które wymagają przedstawienia i wyjaśnienia, 
co mam zamiar zrobić...

(...)że nie pojmie człowiek dzieł, jakich Bóg dokonuje od początku aż do końca...

Wczoraj mądry Kohelet wtrącił się w moje przeżywanie czasu.... tego, w którym zawiera się człowiecze życie...

Bóg uczynił wszystko sensownym...dobrym... 

ale nijak się to ma do mojego pojmowania napotykanych rzeczywistości...

i daleko mi do zrozumienia...

ale  skoro "nie pojmie człowiek dzieł,
    jakich Bóg dokonuje od początku aż do końca"

to chyba moja nienormalność... moje zmagania... mieszczą się w ramach jakiejś normalności...
i co chciałam rzec?...
tyle, że w ciągu zaledwie kilku dni przebiegłam po początkach i  końcach świata mojego wydawało by się małego serca...biegłam jak oszalała potrącając przy tym tłumy emocji...czucia i nie czucia...
napotykając ludzi przyjaznych i złowrogich...
mój sen nie spokojny nie dawał wytchnienia...
a krzyk roznosił się po ciemnych dolinach...
listy pisały się w głowie jeden za drugim...
wysypały się ze mnie lawiny słów...
rzeczy układały w kartonach i walizkach...
a ostatecznie usiadłam struchlała... 
i usłyszałam...że "wszystko ma swój czas... pod niebem..." 
i że tego nie pojmę...
nie pojmując poprosiłam tylko o to, żebym potrafiła zgadzać się  na to czego nie pojmuję...
i miała cierpliwość przyjmowania TEGO z otwartymi ramionami...co daj Boże...
i dzięki za TO, co w tym zadziwiającym czasie podarowałeś... oczywiście całkiem inne niż się spodziewałam...
a to mądry Kohelet: 

 ...z Księgi Koheleta

3,1-11

1 Wszystko ma swój czas,
    i jest wyznaczona godzina
    na wszystkie sprawy pod niebem*:
2 Jest czas rodzenia i czas umierania,
    czas sadzenia i czas wyrywania tego, co zasadzono,
3 czas zabijania i czas leczenia,
    czas burzenia i czas budowania,
4 czas płaczu i czas śmiechu,
    czas zawodzenia i czas pląsów,
5 czas rzucania kamieni i czas ich zbierania,
    czas pieszczot cielesnych i czas wstrzymywania się od nich,
6 czas szukania i czas tracenia,
    czas zachowania i czas wyrzucania,
7 czas rozdzierania i czas zszywania,
    czas milczenia i czas mówienia,
8 czas miłowania i czas nienawiści,
    czas wojny i czas pokoju.
9 Cóż przyjdzie pracującemu
    z trudu, jaki sobie zadaje?
10 Przyjrzałem się pracy, jaką Bóg obarczył ludzi,
    by się nią trudzili.
11 Uczynił wszystko pięknie w swoim czasie,
    dał im nawet wyobrażenie o dziejach świata*,
    tak jednak, że nie pojmie człowiek dzieł,
    jakich Bóg dokonuje od początku aż do końca.

teraz ;) ...droga kawa ;)

Kawa, która będzie mnie kosztowała spacer po Kazimierzu... kto by pomyślał???...
...no ale ratująca przed głupotą panosząca się w głowie...gdyby owa miała skrzydła, to ja bym się dziś unosiła wysoko, wysoko...
po tej kawie powinnam mieć oczy szeroko otwarte i w świetle księżyca dokończyć co pisać zaczęłam... i nie w stylu zrozpaczonym...ale bardziej normalnym...chyba...   
  
...dla Karolci
...nie moje, bo na szybko ... ale tak w przypływie radości...
jak to było??..."ważne, żeby smakowało w oddalonym towarzystwie"
uff...że też nas na ta kawę tak wzięło...


Dziękuję

"Dziękuję Ci za miłość prędką bez namysłu
za to że nie jest całym człowiek pojedynczy
za oczy nagle bliskie i nie bezimienne
za głos niedawno obcy a teraz znajomy

za to że nie ma czasu by pisać list krótki
więc dlatego się pisze same tylko długie
choć pisanie jest po to by szkodzić piszącym
a miłość wciąż niezręcznym mijaniem się ludzi
że nie można Cię zabić w obronie człowieka

Dziękuję Ci za tyle bólu żeby sprawdzać siebie
za wszystko co nieważne najważniejsze
za pytania tak wielkie że już nieruchome"

|ks. Jan Twardowski|