...Nie umiem...

 ...

"Nie umiem być srebrnym aniołem –
ni gorejącym krzakiem –
tyle Zmartwychwstań już przeszło –
a serce mam byle jakie.

Tyle procesji z dzwonami –
tyle już Alleluja –
a moja świętość dziurawa
na ćwiartce włoska się buja.

Wiatr gra mi na kościach mych psalmy
jak na koślawej fujarce -
żeby choć papież spojrzał
na mnie - przez białe swe palce.

  Żeby choć Matka Boska
przez chmur zabite wciąż deski –
uśmiech mi Swój zesłała
jak ptaszka we mgle niebieskiej.

I wiem, gdy łzę swoją trzymam
jak złoty kamyk z procy –
zrozumie mnie mały Baranek
z najcichszej Wielkiej Nocy.

Pyszczek położy na ręku
sumienia wywróci podszewkę –
serca mojego ocali
czerwoną chorągiewkę."

 |ks. Jan Twardowski|

 

paschalnie...

...a była NOC

w taką NOC

nie ujdziesz ani pół kroku

nie pojmiesz w mroku

dokąd prowadzi TA droga...

zastygniesz

zapłaczesz

struchlejesz

drzwi zatrzaśniesz

...OTO NOC

niepojęcia 

taka jak TAMTA

*****

...w zgryźliwym półcieniu

zemdlony 

zamarł

w lichym swiergocie ptaków

zgubił słowa

wiec nie tłumaczył 

wcale

zapłakał

a łzy nie wyschły

bo słońce

uciekło

za krzaki...

*****

.... kolorowo? w fioletowym tygodniu...

takie były początki... a jaki będzie koniec?...

...i trochę śpiewająco...na przekór sobie i moim przygnębieniom...

 ...więc niech się zarumieni...niech wzejdzie słońce... 

 

 

" Piszesz mi w liście, że kiedy pada,
kiedy nasturcje na deszczu mokną,
Siadasz przy stole, wyjmujesz farby
i kolorowe otwierasz okno.
Trawy i drzewa są takie szare,
barwę popiołu przybrały nieba.
W ciszy tak smutno, szepce zegarek
o czasie, co mi go nie potrzeba.

Więc chodź, pomaluj mój świat
na żółto i na niebiesko,
Niech na niebie stanie tęcza
malowana twoją kredką.
Więc chodź, pomaluj mi życie,
niech świat mój się zarumieni,
Niech mi zalśni w pełnym słońcu,
kolorami całej ziemi.

Za siódmą górą, za siódmą rzeką,
twoje sny zamieniasz na pejzaże.
Niebem się wlecze wyblakłe słońce,
oświetla ludzkie wyblakłe twarze.

Więc chodź, pomaluj mój świat
na żółto i na niebiesko,
Niech na niebie stanie tęcza
malowana twoją kredką.
Więc chodź, pomaluj mi życie,
niech świat mój się zarumieni,
Niech mi zalśni w pełnym słońcu,
kolorami całej ziemi." 

 

z widokiem na wczoraj...

kilka ostatnich chwil... 

 stąd i z stamtąd... 

w drodze...

przy herbacie...

nieprzespane noce...

i dużo emocji... 

spotkania zupełnie niespodziewane... 

wzruszenia...

zachody słońca...

i nadzieja, że poranek rozkwitnie zmianami...

może coś się wykluje...wysiedzi... wymaluje...

 

...Wstańcie nie lękajcie się... czy jakoś tak...

...wiaro głęboka

nocą modlitwą serca szeptana

nad ranem ulitowaniem wysłuchana

cudem rozwiana

wiaro w okruszynę chleba z Bożej ręki

co się bochnem chleba stajesz przez miłość

szukam ciebie

jak drobnych ziaren gorczycy

zbieram delikatnie

i proszę 

zaowocuj...

dzieło Marcina K. ocalone na zdjęciu...

 ... " Wstańcie nie lękajcie się"...

Mt 17,1-9

i cała historia o przemienieniu...
o takim wchodzeniu na górę, w którym ukryła się tajemnica tego, co miało się wydarzyć za chwilkę...
i schodzili z góry "zamurowani"...
a ja się zatrzymałam na progu tego Słowa ze spuszczoną głową... jakby niegodna słyszenia, że ono również o mnie... 

bo wpatrywanie się w Jezusa i trwanie przy Nim z powierzoną tajemnicą Jego wielkiej miłości jest ŁASKĄ złożoną do dziurawego naczynia... popękanego i przeciekającego...

stanęłam jak żebrak...z pustymi rekami ...błagając o nowe ziarna wiary na zasiew...

o siłę do kolejnych bitew... 

a On mówił dalej...

"Najdroższy:Weź udział w trudach i przeciwnościach znoszonych dla Ewangelii według mocy Boga! On nas wybawił i wezwał świętym powołaniem nie na podstawie naszych czynów, lecz stosownie do własnego postanowienia i łaski, która nam dana została w Chrystusie Jezusie przed wiecznymi czasami. Ukazana zaś została ona teraz przez pojawienie się naszego Zbawiciela, Chrystusa Jezusa, który przezwyciężył śmierć, a na życie i nieśmiertelność rzucił światło przez Ewangelię."

|2 Tm 1,8b-10|

 

...nadchodzi wiosna... a z nią tysiące nowych perspektyw... nadziei... 

...a to Agnieszki