środa, 2 września 2009

... dialog z Ciszą

CISZO... ZAMIERAJĄCA W MOIM KRZYKU
WYBACZ!
...WYBACZ NIEPOKORNOŚĆ MOICH LUDZKICH STRACHÓW
BRONIĄCYCH SIĘ PRZED WSPINACZKĄ POD KOLEJNĄ GÓRĘ
...WYBACZ SKLEROTYCZNOŚĆ SERCA
KTÓRE DOBRZE WIE GDZIE ŹRÓDŁO MIESZKA
I JAK SMAKUJE WODA DŁONIĄ ZACZERPNIĘTA
Z WŁASNEGO POCHYLENIA NAD BŁĘKITNĄ TAFLĄ
...CISZO KOJĄCA ROZTARGNIONYCH
I MNIE UCISZ
W SZAMOTANINIE NIEPEWNOŚCI...

1 komentarz:

  1. i mnie ucisz
    w szamotaninie mojego ciała

    "aby to co nakazuje Prawo,
    wypełniło się w nas,
    o ile postępujemy
    nie według ciała,
    ale według Ducha (Rzym.8:4)

    potrzebujemy nie tyle ciszy zewnętrznych dźwięków,
    co ciszy zbyt często rozwydrzonego naszego "ja"

    OdpowiedzUsuń