środa, 16 września 2009

...wołanie...


... "Zmiłuj się nade mną, Boże,
zmiłuj się nade mną,
u Ciebie chronię swe życie:
chronię się pod cień Twoich skrzydeł,
aż przejdzie klęska.
Wołam do Boga Najwyższego,
do Boga, który czyni mi dobro.
(...) Bądź wywyższony, Boże, ponad niebo,
a Twoja chwała ponad całą ziemię!
(...)Serce moje jest mocne, Boże,
mocne serce moje;
zaśpiewam i zagram.
Zbudź się, duszo moja,
zbudź, harfo i cytro!
Chcę obudzić jutrzenkę.
Wśród ludów będę chwalił Cię, Panie;
zagram Ci wśród narodów,
bo Twoja łaskawość aż do niebios,
a wierność Twoja po chmury!
Bądź wywyższony, Boże, ponad niebo,
a Twoja chwała ponad całą ziemię!"

Ps 57, 2-3,6,8-12



... Idąc do szkoły i z niej wracając mam okazję wołać... wołam sobie w ciszy serca...a czasem półgłosem... śpiewam i myślę, co przyniesie kolejny krok... jest we mnie tak dużo niepewności...

...dziś mała Amelka narysował mnie w serduszku, które rozdałam dzieciom, żeby umieściły w nich coś, co Pan Bóg stworzył, a co im się najbardziej podoba... były kwiatki, kotek, piesek, rybki, ślimaczki, ptak, słońce... i byłam ja ;)

a tak się bałam...

2 komentarze:

  1. znaleźć się w sercu dziecka jest
    to jest naprawdę coś:),
    jest
    rozchodzącym się ciepłem
    od naszego serca na zewnątrz...
    jeszcze piękniej
    kiedy to z przywiązania do nas dziecka
    zrodzone ciepełko
    znajduje adres
    u napotkanych
    naszych bliźnich,
    nieraz w skorupkach twardych...

    ciepło rozgrzewa i zmiękcza

    daj Boże, byśmy mogli być światłem
    które nie tyle prowadzi,
    co rozgrzewa, daje ciepło,
    do którego garną się dzieci i duzi.

    Magda, serdecznie ciepełkiem pozdrawiam:)

    OdpowiedzUsuń