moje wędrowanie...

...wracałam w towarzystwie ewangelicznej ubogiej wdowy, tej która ze swego niedostatku oddała wszystko... spotkanie przypieczętowane takim obrazem mówiło strasznie dużo... zawstydzało... bo czy ja...czy my... potrafimy dawać ze swego ubóstwa???
myślałam, że się zapadnę pod ziemię...bo od dłuższego czasu tak mi w sercu krzyczało niepokojem... i teraz się potwierdziło...że słuszny ten niepokój...że bez niego to się nie da!!!
bo to najprawdziwsza prawda, że kto poznał Chrystusa nie może spać spokojnie...
nie może siedzieć...
musi iść!!!!
i GŁOSIĆ!!!
...byłam w drodze...zobaczyłam piękne miejsca, spotkałam sporo ciekawych ludzi... przeprowadziłam ciekawe Polaków nocne rozmowy, ubogaciłam się bardzo bardzo...
a to, na co spojrzałam krytycznym okiem, na dziś odkładam do kieszeni... tu zostawiam mój niepokój... żeby zaniepokoił kogo zaniepokoić ma...

...zostawiam mądrość Kościoła i to, co widziałam na własne oczy...

"Wśród różnych możliwych sposobów wyrażania miłości, tym który szczególnie przejrzyście objawia miłość „do końca” jest dziś z pewnością gorliwe głoszenie Jezusa Chrystusa ludziom, którzy jeszcze Go nie znają lub o Nim zapomnieli, a zwłaszcza ubogim."
( VC 75)

"Dlaczego misje?

Dlatego, że nam, jak świętemu Pawłowi, „została dana ta łaska: ogłosić poganom jako Dobrą Nowinę niezgłębione bogactwo Chrystusa” (Ef 3, 8).

Nowość życia w Nim jest „Dobrą Nowiną” dla człowieka wszech czasów: do niej wszyscy ludzie zostali powołani i przeznaczeni.

W rzeczy samej wszyscy jej szukają, choć nieraz w sposób niejasny, i wszyscy mają prawo do poznania wartości tego daru i przyjęcia go.

Kościół, a w nim każdy chrześcijanin, nie może ukrywać ani zachowywać dla siebie tej nowości i tego bogactwa, otrzymanych z Bożej dobroci, by przekazywać je wszystkim ludziom.

Oto dlaczego działalność misyjna wypływa nie tylko z formalnego nakazu Pańskiego, ale i z głębokich wymogów życia Bożego w nas.

Ci, którzy są włączeni w Kościół katolicki, powinni czuć się uprzywilejowani, a przez to bardziej zobowiązani do dawania świadectwa wiary i życiu chrześcijańskiego jako służby braciom i należnej odpowiedzi Bogu, pamiętając, że „swój uprzywilejowany stan zawdzięczają nie własnym zasługom, lecz szczególnej łasce Chrystusa; jeśli zaś z łaską tą nie współdziałają myślą, słowem i uczynkiem, nie tylko zbawieni nie będą, ale surowiej jeszcze będą sądzeni”."

(RMis 11)





(...) "podobnie jak „wiara umacnia się, gdy jest przekazywana”, tak i misja umacnia życie konsekrowane, budzi w nim nowy entuzjazm i nową motywację, ożywia jego wierność.(...)
( VC 78)