zapachniało domem...

Powietrze zapachniało tak samo, jak wtedy,
gdy ręka w rękę...dłoń w dłoni i krok w krok po tym samym kawałku ziemi chodziło się bez końca...
jak wtedy wieczorną porą,
gdy latem skrupulatnie liczyło się gwiazdy i miarowe cykanie świerszczy...
jesienią spadające liście i niekończące się klucze dzikich kaczek...
zimą płatki śniegu tańczące w latarnianym świetle...
wiosną przebiśniegi, śnieżyczki i zawilce... żabi rechot...
...jak to się stało,że to, co wtedy było najważniejsze na świecie...
bez czego życie traciło sens istnienia...dziś nie istnieje?...
...jak to się stało, że sensu nabrało całkiem coś innego...
i tak łatwo przyszło oddać ten niezapomniany zapach powietrza w zamian za inny?...
...jak to się stało, że tamte gwiazdy można liczyć tu mniej skrupulatnie...bo w pojedynkę, a świerszcze cykają w innym rytmie, więc liczy je ktoś stąd?... tam nie liczy już nikt...
a liście spadły za szybko...
kaczki nie lecą po tym niebie...bo niby po co...
a śnieg nie tańczy, bo latarnie tu mało gustowne...
do wiosny daleko, więc nie wiem czy rechotają tu zakochane żaby...
...jak to się dzieje, że nic nie umiera... śpi tylko w pamięci i budzi się od czasu do czasu w zapachu powietrza takim samym...