PIELGRZYMKA ZAUFANIA PRZEZ ZIEMIĘ...

...ruszyłam w drogę ze słowem o tym, że:

BÓG JEST ŚWIATŁOŚCIĄ A NIE MA W NIM ŻADNEJ CIEMNOŚCI...

...do południa z małymi kolędnikami misyjnymi, od domu do domu nieśliśmy Nowinę o tym, że Bóg zamieszkał na ziemi... a potem w zatłoczonym pociągu i z równie przepełnionym różnościami sercem zmierzałam do Poznania... w pociągu zasiałam nutkę niepokoju zwolennikom amuletów... ( na ironię i w jedną i w drugą stronę ulotki o pierścieniu atlantów się przydały...)
a w Poznaniu cudna chwila...
z przejęcia nie utrwaliłam jej na zdjęciu...ale jest filcowy ślimak, który wszystko widział... zacięcie pracowałam nad skutecznym sposobem, aby znalazł on bezpieczne miejsce na mojej torbie... i o to jest... idealny symbol tej sekundy... oj tak... sekundy...bo znacznie za krótki był ten czas spotkania... Agnieszko! dziękuję... za od transportowanie mnie na miejsce i nie tylko... ufam, że będzie jeszcze czas na dłuższe spotkanie ;)
a kolejne dni pielgrzymowania przynosiły SŁOWA, gesty, uczucia...
Światłość unosiła się nad moją głową i było mi jasno... a w tej JASNOŚCI była RADOŚĆ... ludzie... ależ są niezwykli... kolejny raz patrzyłam na twarze... spoglądałam w oczy... i cieszyłam się, że Bóg stworzył człowieka... że on taki różny... nawet jeśli przez to niezrozumiały...

SEE I AM NEAR, SEYS THE LORD. SEE, I MAKE ALL THINGS NEW...

śpiewaliśmy te słowa a mnie się zadawało,
że w moim sercu wypływa źródełko
...cichutko...pomału... przychodzi ŚWIATŁO
i rozjaśnia moją ciemność... żeby wszystko stało się nowe...
mówił, że nauczy nas dróg swoich, abyśmy kroczyli Jego ścieżkami... że to my jesteśmy światłością świata... i tak ma świecić nasze światło, aby inni widzieli dobre uczynki i chwalili Ojca, co mieszka w niebie... na nowo ziarno zasiewał... na nowo posłał ...
i Ducha Świętego wzywaliśmy abyśmy w każdej chwili mogli iść naprzód: z niepokoju do ufności, z mroku do światła...
W drodze powrotnej miałam dowód na to, że świętowania nie koniec... że tak się Bóg zatroszczył... żeby niczego mi nie zabrakło... Opolanie przyjęli mnie pod dachy swoich serc ;) i niech im to zostanie wynagrodzone ... kubek ciepłej herbaty, pomoc w dotarciu do celu i krzyżyk na czółko... potem uroczysta kolacja i śmiechu pełno... bo trzeba być jak ptak i nie bać się życia...DZIĘKUJĘ
...Nadchodzi uroczystość OBJAWIENIA PAŃSKIEGO...

(...)"Weszli do domu i zobaczyli Dziecię z Matką Jego, Maryją; upadli na twarz i oddali Mu pokłon. I otworzywszy swe skarby, ofiarowali Mu dary: złoto, kadzidło i mirrę.A otrzymawszy we śnie nakaz, żeby nie wracali do Heroda, inną drogą udali się do swojej ojczyzny."(...)
|Mt2, 1-12|

...myślę sobie o moim wchodzeniu do domu... wróciłam przecież tu gdzie rodzi się dla mnie Bóg... gdzie życie zaskakuje mnie z dnia na dzień... i to tu Bóg chce czynić wszystko nowe... trudno to dostrzec... ale... to tu mam oddać pokłon... przytulić czoło do ziemi przed TAJEMNICĄ OBJAWIANIA SIĘ BOGA...

...aby wreszcie wracać inną drogą...
z pustymi dłońmi...
bo tyle jest do zbierania po drodze...
BO JEGO ŁASKA TRWA NA WIEKI...