...Z GŁOWY DO SERCA...

... po długim namyśle zostawiam kilka zdań...
(ufam, że ich będzie kilka...bo czego ja tu nie miałam ochoty powypisywać...)
Znowu taki czas, że niby NIC... a jednak... ani jeden krok nie pozostaje bez znaczenia... a stawiam ich wiele... pod górkę i z górki, takie różne, na nieodśnieżonych drogach chodzenie wygląda zabawnie ;) i te nieporadne kroki jakoś tak łatwiej się stawia...


... co to takiego??? ;) otóż wyrosło to na mojej drodze tak niespodziewanie, że nie mogłam powstrzymać śmiechu ;) hehe bo jak tu się nie zadziwić, nie ucieszyć i nie pomyśleć, że Boże poczucie humory jest genialne ?( dokładniej o tym drogowskazie następnym razem)... chodzę tym chodnikiem kilka razy w tygodniu... chodzę z pragnieniem serca o CAMINO...widzę jak codzienność jest taką pielgrzymką... czuję, że to mój szlak, który pokonuję z trudem... wyciągając dłoń, jak muszlę pielgrzyma za wodą...

...i co się dzieje?...pewnej nocy otrzymuję sen, o tym, że na plaży zbieram ogromne muszle, a potem morskie fale pozwalają się ujarzmić i mogę je ciągnąć za sobą jak zwiewny materiał i jestem zupełnie sucha... nie robią mi żadnej krzywdy... zostawiam tu obrazek, jest jaki jest...dla mnie ma wielką wartość, bo to moja modlitwa... moja próba zejścia do serca... Kiedy dotarłam na miejsce, żeby wygospodarować sobie czas na spotkanie... fakt, że tak na siłę trochę (bardzo!) uciekając przed hmm??... no właśnie... czasem to myślę, że uciekam przed samą sobą... że to, co wydaje się być nie do zniesienia, jest takie, tylko dlatego, że sama je takim czynię ... ale nic nie zadziało się bez sensu...wpisało się w tułaczkę idealnie... Przeczytałam w podarowanej mi pierwszego dnia książce:

"MUSICIE ZSTĄPIĆ Z GŁOWY DO SERCA(...)
W SERCU BOWIEM JEST ŻYCIE,
W SERCU WINNIŚCIE ŻYĆ."
| Teofan Pustelnik|

...a potem była "Zaczarowana polana"... herbata o zapachu przyjaźni... bo schodzenie do serca dokonało się ostatecznie na tyle łaskawie, że w zaśnieżone mroźne noce zostałam przygarnięta i ugoszczona życzliwością... ;)
... to natomiast dało siłę aby, gdy zapadł kolejny wieczór PRZEPRAWIĆ SIĘ NA DRUGĄ STRONĘ... była burza...
paradoks pewności w niepewności
zaistniał w GŁĘBOKIEJ CISZY ogarniającej potoki słów...
paradoks ufności podszytej nieufnością... słowa rozlały się z brzegów ludzkich przypuszczeń
ZAMILKŁY... zawstydzona pustym szemraniem otworzyłam oczy, a ciemność wypełniła się światłem ...
Przeprawa na drugą stronę okazała się sensowna jedynie w rzeczywistości ryzykownego, bezwzględnego ZAWIERZENIA zakładającego komfort snu dla Mistrza, także podczas sztormu szamoczącego łodzią...
kosztowna przygoda... warta przeżycia...