... zbieram się do pisania od poniedziałku ;) kiedy to wybrzmiały słowa:
" (...) Odmierzą wam bowiem taką miarą, jaką wy mierzycie."
|Łk 6,36-38|
...biegłam poniedziałkowym zwyczajem tarnowskimi chodnikami...|Łk 6,36-38|
i unosząc lekko głowę dostrzegłam brakujący element ;)
...mianowicie strzałkę do przedstawionego tu już wcześniej drogowskazu... obiecałam, że napiszę o nim więcej... potem nie było jak...
a w poniedziałek odmierzono mi drogę ;)
nie widać wyraźnie??? ;) no to jest.....już piszę...
3821 km!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
tak, tak!
sporo... uśmiechnęłam się do samej siebie i pomyślałam,że symboliczne...ogrom kilometrów do pokonania,żeby osiągnąć cel ukrytych w sercu pragnień...
...droga
...wędrowanie
...poczucie bycia pielgrzymem
...zmaganie się z codziennością
...WIELKI POST
..Słowo o odmierzaniu
... symboliczne...a jednocześnie takie prawdziwe...
dobrze wiem, że miara, którą mierzę jest właśnie taka... setki tysięcy kilometrów do pokonania... nie za dobrze... więc dlaczego się dziwię, że daleko mi do kogoś kto siedzi obok mnie?...
schyliłam głowę... i poprosiłam o pomoc...o laskę pielgrzymią i muszlę...
...a potem był od dawna planowany konkurs o Janie Pawle II ... przejęcie... i wygrał mój uczeń...niespodziewanie... ;) taka niespodzianka do całości, która przebiegła sprawnie... choć tak się bałam...
... przyszły cztery cudne listy od bliskich mi ludzi... jeden mnie wzruszył, drugi ucieszyły...trzeci odrobinę zmartwił...a czwarty dodał odwagi...
... i dostałam na koniec tygodnia ślicznego plastelinowego aniołka od Moniczki z I klasy... sama ulepiła specjalnie dla mnie ;)
i skrzętnie zapakowała, żeby nie uległ uszkodzeniu przy transporcie ;) niech żyje twórczość!! i wielkie serce małego dziecka! ...
i sobie tak patrze za okno...gdzie znowu zasypało świat śniegiem ...a do przejścia kolejne kilometry drogi...a mnie czasem tak nogi bolą...
a Bóg mówi niezwykłą historią Mojżesza, wzywając do dalszej odważnej drogi:
JESTEM, KTÓRY JESTEM"Mojżesz pasł owce swego teścia, Jetry, kapłana Madianitów, zaprowadził pewnego razu owce w głąb pustyni i przyszedł do góry Bożej Horeb. Wtedy ukazał mu się Anioł Pański w płomieniu ognia, ze środka krzewu. Mojżesz widział, jak krzew płonął ogniem, a nie spłonął od niego. Wtedy Mojżesz powiedział do siebie: Podejdę, żeby się przyjrzeć temu niezwykłemu zjawisku. Dlaczego krzew się nie spala? Gdy zaś Pan ujrzał, że Mojżesz podchodził, żeby się przyjrzeć, zawołał Bóg do niego ze środka krzewu:
Mojżeszu, Mojżeszu! On zaś odpowiedział: Oto jestem. Rzekł mu Bóg: Nie zbliżaj się tu! Zdejm sandały z nóg, gdyż miejsce, na którym stoisz, jest ziemią świętą. Powiedział jeszcze Pan: Jestem Bogiem ojca twego, Bogiem Abrahama, Bogiem Izaaka i Bogiem Jakuba. Mojżesz zasłonił twarz, bał się bowiem zwrócić oczy na Boga. Pan mówił: Dosyć napatrzyłem się na udrękę ludu mego w Egipcie i nasłuchałem się narzekań jego na ciemiężców, znam więc jego uciemiężenie. Zstąpiłem, aby go wyrwać z ręki Egiptu i wyprowadzić z tej ziemi do ziemi żyznej i przestronnej, do ziemi, która opływa w mleko i miód. Mojżesz zaś rzekł Bogu: Oto pójdę do Izraelitów i powiem im: Bóg ojców naszych posłał mię do was. Lecz gdy oni mnie zapytają, jakie jest Jego imię, to cóż im mam powiedzieć? Odpowiedział Bóg Mojżeszowi: JESTEM, KTÓRY JESTEM. I dodał: Tak powiesz synom Izraela: JESTEM posłał mnie do was. Mówił dalej Bóg do Mojżesza: Tak powiesz Izraelitom: JESTEM, Bóg ojców waszych, Bóg Abrahama, Bóg Izaaka i Bóg Jakuba posłał mnie do was. To jest imię moje na wieki i to jest moje zawołanie na najdalsze pokolenia."
(Wj 3,1-8a.13-15)
... ściągam sandały... bo ziemia, na której stoję jest święta... w niezrozumiałych okolicznościach ...w ogniu, który choć parzy...
to jednak nie spała ...Bóg daje misję... posyła z wielką obietnicą!!
TEN, KTÓRY JEST nie pozwoli zgnać Swojemu ludowi...
AMEN
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz