1 A pierwszego dnia po szabacie, wczesnym rankiem, gdy jeszcze było ciemno, Maria Magdalena udała się do grobu i zobaczyła kamień odsunięty od grobu. 2 Pobiegła więc i przybyła do Szymona Piotra i do drugiego ucznia, którego Jezus kochał*, i rzekła do nich: «Zabrano Pana z grobu i nie wiemy*, gdzie Go położono». 3 Wyszedł więc Piotr i ów drugi uczeń i szli do grobu. 4 Biegli oni obydwaj razem, lecz ów drugi uczeń wyprzedził Piotra i przybył pierwszy do grobu. 5 A kiedy się nachylił, zobaczył leżące płótna, jednakże nie wszedł do środka. 6 Nadszedł potem także Szymon Piotr, idący za nim. Wszedł on do wnętrza grobu i ujrzał leżące płótna 7 oraz chustę, która była na Jego głowie, leżącą nie razem z płótnami, ale oddzielnie zwiniętą na jednym miejscu*. 8 Wtedy wszedł do wnętrza także i ów drugi uczeń, który przybył pierwszy do grobu. Ujrzał i uwierzył. 9 Dotąd bowiem nie rozumieli jeszcze Pisma, [które mówi], że On ma powstać z martwych*. 10 Uczniowie zatem powrócili znowu do siebie.11 * Maria Magdalena natomiast stała przed grobem płacząc. A kiedy [tak] płakała, nachyliła się do grobu 12 i ujrzała dwóch aniołów w bieli, siedzących tam, gdzie leżało ciało Jezusa - jednego w miejscu głowy, drugiego w miejscu nóg. 13 I rzekli do niej: «Niewiasto, czemu płaczesz?» Odpowiedziała im: «Zabrano Pana mego i nie wiem, gdzie Go położono». 14 Gdy to powiedziała, odwróciła się i ujrzała stojącego Jezusa, ale nie wiedziała, że to Jezus. 15 Rzekł do niej Jezus: «Niewiasto, czemu płaczesz? Kogo szukasz?» Ona zaś sądząc, że to jest ogrodnik, powiedziała do Niego: «Panie, jeśli ty Go przeniosłeś, powiedz mi, gdzie Go położyłeś, a ja Go wezmę». 16 Jezus rzekł do niej: «Mario!» A ona obróciwszy się powiedziała do Niego po hebrajsku: «Rabbuni»*, to znaczy: Nauczycielu! 17 Rzekł do niej Jezus: «Nie zatrzymuj Mnie, jeszcze bowiem nie wstąpiłem do Ojca. Natomiast udaj się do moich braci i powiedz im: "Wstępuję do Ojca mego i Ojca waszego oraz do Boga mego i Boga waszego"»*. 18 Poszła Maria Magdalena oznajmiając uczniom: «Widziałam Pana i to mi* powiedział».
...wiem, że ZMARTWYCHWSTAŁ, bo co chwilkę dostaję od kogoś wiadomość o tym... słyszę na własne uszy... nawet wyśpiewuję radosne ALLELUJA... i na dodatek sama próbuję roznosić tę informację po świecie...ale jak to ktoś mądry odkrył, z rozumu do serca to podobno najdłuższa droga, jaka istnieje dokądkolwiek... więc ...gdzie jestem? o tutaj mniej więcej...
(...)«Niewiasto, czemu płaczesz?» Odpowiedziała im: «Zabrano Pana mego i nie wiem, gdzie Go położono». Gdy to powiedziała, odwróciła się i ujrzała stojącego Jezusa, ale nie wiedziała, że to Jezus.(...)
tu na zielono... jestem... " zielona"... już się odwróciłam...już widzę, ale nie rozpoznaję...ktoś życzył mi, abym usłyszała swoje imię, gdy przyjdę do Jezusowego grobu... więc wytężam słuch serca...i chcę bardzo usłyszeć...
a to przeczytałam w dzisiejszym mailu od pewnego jegomościa :
"Chrystus zmartwychwstał: dlatego nasze świętowanie nie jest stypą ku czci Ukrzyżowanego."
więc ...czemu płaczesz, dlaczego nie świętujesz tego, co właściwe???
bo nie wiem tego i tamtego...bo się spodziewałam...
i ciągle po swojemu spodziewam...
i to...
i tamto... jak zapora dymna nad moim światem...
i niech by wreszcie zajaśniał poranek ZMARTWYCHWSTANIA w moim skamieniałym sercu...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz