CISZA!

STRUMIEŃ
Ruah
Duch Boży unosił się nad wodami...
1. Zdumienie
Zatoka lasu zstępuje
w rytmie górskich potoków
ten rytm objawia mi Ciebie,
Przedwieczne Słowo.
Jakże przedziwne jest Twoje milczenie
we wszystkim, czym zewsząd przemawia
stworzony świat...
co razem z zatoką lasu
zstępuje w dół każdym zboczem...
to wszystko, co z sobą unosi
srebrzysta kaskada potoku,
który spada z góry rytmicznie
niesiony swym własnym prądem...
— niesiony dokąd?

Co mi mówisz górski strumieniu?
w którym miejscu ze mną się spotykasz?
ze mną, który także przemijam —
podobnie jak ty...
Czy podobnie jak ty?
(Pozwól mi się tutaj zatrzymać —
pozwól mi się zatrzymać na progu,
oto jedno z tych najprostszych zdumień.)
Potok się nie zdumiewa, gdy spada w dół
i lasy milcząco zstępują w rytmie potoku
— lecz zdumiewa się człowiek!
Próg, który świat w nim przekracza,
jest progiem zdumienia.
(Kiedyś temu właśnie zdumieniu nadano imię «Adam».)

Był samotny z tym swoim zdumieniem
pośród istot, które się nie zdumiewały
— wystarczyło im istnieć i przemijać.
Człowiek przemijał wraz z nimi
na fali zdumień.
Zdumiewając się, wciąż się wyłaniał
z tej fali, która go unosiła,
jakby mówiąc wszystkiemu wokoło:
«zatrzymaj się! — masz we mnie przystań»
«we mnie jest miejsce spotkania z Przedwiecznym Słowem» —
«zatrzymaj się, to przemijanie ma sens»
«ma sens... ma sens... ma sens!»
| Jan Paweł II |


...czas dwa słowa zostawić, choć milczenie jest najbardziej wymowne...
i na tym etapie mojego wędrowania bardzo wskazane...
rozpoczęłam etap zatrzymania się, żeby usłyszeć...
i jak na ironię, robiąc pierwszy krok w tym kierunku zatrzymał się wraz ze mną kawał świata...nic dodać nic ująć...
jechałam na CZUWANIE RODZINY ARNOLDOWEJ...w pociągu dotarły do mnie wieści o strasznej tragedii... idąc ulicami mijałam ludzi komentujących z niedowierzaniem całą sytuację... byłam sama więc bez słów, za to z kłębiącymi się myślami patrzyłam, jak pojawia się coraz więcej żałobnych flag... a że od pewnego czasu towarzyszą mi słowa Tryptyku rzymskiego, to w zadziwiający sposób i teraz wplatały się w każdy krok...każde spojrzenie...

«zatrzymaj się! — masz we mnie przystań»
«we mnie jest miejsce spotkania z Przedwiecznym Słowem» —
«zatrzymaj się, to przemijanie ma sens»
«ma sens... ma sens... ma sens!»


...zatrzymaj się...
najpierw zatrzymałam się przy bliskich mi ludziach... został mi podarowany czas spotkania... uśmiechy i gesty serdecznego przytulenia...
słowa zatroskania...


...a potem noc... taka noc, co mnie miłosierdziem przykryła po uszy!
i taki był początek...
wróciłam...żeby inaczej patrzeć...a to nie jest wcale łatwe...
... w poniedziałek był Kraków... przedreptałam go w przedziwnym spokoju serca!
to takie dreptanie z nadzieją pod pachą...
teraz... CISZA!!!! ;)
ONA NAJWAŻNIEJSZA!