...BÓG NIE MIESZKA NA POWIERZCHNI...

" WIARA NADZIEJA I MIŁOŚĆ SĄ TRZEMA ASPEKTAMI NASZEJ CIERPLIWOŚCI WOBEC BOGA; TRZEMA SPOSOBAMI RADZENIA SOBIE Z DOŚWIADCZENIEM BOŻEGO MILCZENIA. PROPONUJĄ DROGĘ CAŁKIEM ODMIENNĄ ZARÓWNO OD ATEIZMU, JAK I "ŁATWEJ WIARY". TO JEDNAK - W ODRÓŻNIENIU OD TAMTYCH DWU WIODĄCYCH CZĘSTO NA SKRÓTY- DROGA RZECZYWIŚCIE DŁUGA. TA DROGA - PODOBNIE JAK EXODUS IZRAELA BĘDĄCY JEJ NAJDOSKONALSZYM PIERWOWZOREM- PROWADZI RÓWNIEŻ PRZEZ PUSTYNIĘ I CIEMNOŚĆ. ISTOTNIE, CZASEM GUBIMY GDZIEŚ TĘ DROGĘ - JEJ CECHĄ JEST NIEUSTANNE POSZUKIWANIE, A NIEKIEDY TAKŻE BŁĄDZENIE; CZASEM MUSIMY ZEJŚĆ BARDZO GŁĘBOKO W PRZEPAŚĆ, W CIEMNĄ DOLINĘ, ŻEBY JĄ ZNOWU ODNALEŹĆ. GDYBY JEDNAK NIE WIODŁA TAMTĘDY, NIE BYŁA BY DROGĄ DO BOGA - BÓG NIE MIESZKA NA POWIERZCHNI"... |Cierpliwość wobec Boga, Tomasz Halik|

... długi cytat... ale jakoś nie dało się go skrócić...wydał mi się odpowiedni do ostatnio przeżywanej rzeczywistości...
czas jakby w zatrzymaniu... odpoczynek... mogę pomyśleć.. i zmierzyć się z wieloma w sobie potworami ;)
BÓG NIE MIESZKA NA POWIERZCHNI... to tytuł rozdziału jaki zapisały ostatnie dni ...a przypieczętowała wyprawa na ukochanego Pradziada... jestem zauroczona tym miejscem...
Pokonując wcale nie łatwą drogę słyszałam jak Bóg mówi..KŁADĘ DZIŚ PRZED TOBĄ ŻYCIE I ŚMIERĆ... WYBIERAJ ŻYCIE!
obraz połamanej doliny przywoływał we mnie tak wiele sytuacji z minionej codzienności... strome podejścia wołały o wydobycie z siebie resztek siły i odwagi...bo przecież tu nie można usiąść i zastygnąć w niemocy...droga ma swój początek i koniec.. ten szlak nie jest moim domem...jestem tam gościem... pielgrzymem oddychającym przestrzenią ciszy...zieleni... mocy Stwórcy... żeby się napełnić i ruszać dalej... tam gdzie nie ma czym pooddychać...
...BÓG NIE MIESZKA NA POWIERZCHNI...
spotkania...rozmowy... o bitwach i walkach...
tych wygranych i tych przegranych...
brak słów z zachwytu i z bezradności...
NIE!Bóg nie mieszka na powierzchni...
drogami wiary, nadziei i miłości tak ja,jak i moi przyjaciele uczymy się cierpliwości wobec Boga...
uczymy się chodzić Jego drogami drepcząc po naszych...takich bardzo ludzkich...dziurawych... błotnistych.. i krętych...