... zakochani czasu nie liczą...

... taki tytuł...
bo chyba przydałoby mi się zakochać...
zakochać w tym, co przynosi NIEBO... prosząc o odrobinę szaleństwa i zawierzenia na całego, bo nic co daje nie jest bez znaczenia...
wracałam z domu... ile myśli tłukło się w mojej głowie - sam Pan Bóg wie...strachem podszyty oddech...wręcz wzdychanie, że niby jak to dalej będzie... jakby mało było dowodów na Boża troskę... wypatrywałam uporczywie nie wiadomo czego i nie wiadomo kogo...żeby mieć pewność, że będzie dobrze...
tylko po co???
to pytanie pojawiło się w drodze z autobusu miejskiego do twierdzy, kiedy dźwigając ciężki plecak uginały mi kolana przy schodzeniu z górki...ściągając różaniec z nadgarstka, żeby zacząć wołać: Jezusie Synu Dawida...spostrzegłam,że ja nie mam zegarka!!! ależ mnie to zbiło z tropu!...jakie to dziwaczne uczucie... droga bez czasu...i wtedy przyszła myśl...że za dużo wyliczam...że cedzę przez sito każdą sekundę...jakby moje własne były... że żałuję samej siebie dla tego TERAZ I TU... wybiegam poza czas...jeszcze dobrze nie wchodząc w podarowaną mi rzeczywistość...
taki policzek na pobudkę...żebym przestała... i zdobyła się na odrobinę szaleństwa... zapomnienia o sobie...
symboliczne cofnięcie się do punktu wyjścia do tej odległości na początku (3821 km) ;)... a gdy dotarłam w rodzinne strony, jak na ironię była wigilia św. Jakuba, w niedzielę, w jego święto otwierano kolejny fragment via regia - NYSKĄ DROGĘ ŚW. JAKUBA... uśmiechnęłam się...bo to jakby wyrastał przede mną znak wskazujący drogę i to o ile kilometrów bliżej !!! ;)

...nieubłagany powrót...coś jakby wstecz...żeby od początku... ale mimo wszystko już w przodzie ... w TERAZ - takim a nie innym... nie licząc sekund i nie żałują ani jednej chwili ...
jak to będzie zostawiając Najwyższemu!!!

...ps... oddałam krew... dowiedziałam się, że mieszka we mnie gronkowiec złocisty... a wczoraj Agata złamała rękę... no to tak w bonusie :)