OCZEKIWANIE

"Gdy wysłannicy Jana odeszli, 

Jezus zaczął mówić do tłumów o Janie:  

Coście wyszli oglądać na pustyni? 

Trzcinę kołyszącą się na wietrze?  

Ale coście wyszli zobaczyć? 

Człowieka w miękkie szaty ubranego? 

Oto w pałacach królewskich przebywają ci, 

którzy noszą okazałe stroje i żyją w zbytkach. 

Ale coście wyszli zobaczyć? 

Proroka?  

Tak, mówię wam, nawet więcej niż proroka. 

On jest tym, o którym napisano: 

Oto posyłam mego wysłańca przed Tobą, aby Ci przygotował drogę. Powiadam wam: 

Między narodzonymi z niewiast nie ma większego od Jana. 

Lecz  

najmniejszy w królestwie Bożym 

większy jest niż on. 

I cały lud, który Go słuchał, 

nawet celnicy przyznawali słuszność Bogu, 

przyjmując chrzest Janowy. 

Faryzeusze zaś i uczeni w Prawie udaremnili zamiar Boży względem siebie, nie przyjmując chrztu od niego."

|Łk 7,24-30|

... te pytania zaznaczone na czerwono mam w sercu od kilku dni... przeplatają się z codziennością w której pełno oczekiwań... 
to ja na coś czekam...czegoś się spodziewam...od życia...
i od innych...

to ktoś się czegoś po mnie spodziewa...i oczekuje, że tak a nie inaczej się zachowam... 
a już w ogóle wszyscy mamy tysiące pomysłów jak świat urządzić, żeby wreszcie było lepiej...
no bo jest tak strasznie i tragicznie!!!!...
ironią powiało... ;) 
resztki zaciętych konwersacji... zakonne biadolenie...i nie zakonne też... 
adwentowe drogi wyścielone śniegiem i słowami... 
ciszą tylko na przymus... złowrogą...

na mojej pustyni widać piasek...  
i na mojej pustyni widać zarysowany horyzont...
niebieskie niebo... błękitne w dzień i granatowe w nocy...
a co wychodzę każdego dnia zobaczyć?... 
chyba chciałabym, żeby to zakwitło ... żeby się w łąkę zamieniło... żeby zapachniało... 
w proroctwach mowa jest o tym,że tak będzie!
słucham adwentowego Słowa pełna zachwytu! 
wierzę!...

 

 

 

 

  

...w Krakowie było intensywnie... wesoło...wzruszająco... kolorowo...
na szybko mieliśmy zorganizować w trzy osobowych grupach warsztaty
na temat drogi albo domu...ja tworzyłam z chłopakami i okazało się,że wzbudziliśmy naszym pomysłem kontrowersję ;) 
ślady naszej pracy to zdjęcia ze śladami ;)
uważam, że jak na tak nie wielką ilość czasu i ograniczone możliwości techniczne, to bardzo udane przedsięwzięcie... 
w szczegóły nie będę wnikała...
wcześniejsze zdjęcia z kredą na parkiecie, to pomysł innej ekipy, równie twórczej! 
a co przed nami to wielka niespodzianka, więc znów jest na co czekać i czego się spodziewać...
chyba życie to jedno wielkie oczekiwanie... ;) hehe 
puenta iście filozoficzna... i niech tak zostanie ;)