...a przecież dzieje się tak bardzo dużo...
jak widać odkładanie na później sprawiło,
że teraz to nie bardzo wiem gdzie początek...i co najważniejsze...
będzie więc tak bardzo lakonicznie, jak chyba jeszcze tu nie było...
i ta oszczędność w treści wcale nie oznacza, że nie warte podzielenia jest to, co mnie spotyka...na co patrzą moje oczy przemierzając ten świat...
jakoś tak to się we mnie układa... kształtuje mnie i daje do myślenia...
a te myśli od dawna nie były aż takie trudne do zapisania...
wiem dziwne zjawisko...
sama nadziwić się nie mogę...
więc postanowiłam przykleić coś z ostatniego tygodnia na pustyni...
swego rodzaju KONIEC ŚWIATA na jaki udało mi się trafić za sprawą Bożej łaski ( tak wierzę...)dał okazję do otwarcia serca na CISZĘ...i do zawierzania na nowo...
teraz powrót do codzienności pokaże...właściwie już pokazuje...od pierwszych chwil w pociągu jak zawierzyłam...
aha...co ważne spotkałam się z WIARĄ, KTÓRA OCALA!
i karmiłam zgłodniałe tłumy usadzone na zielonej trawie rozmnożonym chlebem...
znalazłam też miejsce, do którego prowadzą schody, które nie prowadziły nigdzie...
a słysząc: "WSTAŃCIE! CHODŹMY!" dochodziłam do takich rozwiązań, które, jak śmiem twierdzić przez swą banalną prostotę są takie nie widoczne i niepojęte...
i sobie przypomniałam, że "NASZA OJCZYZNA JEST W NIEBIE!"
a to wiele zmienia...
nie obiecuję, że naświetlę w czym rzecz...
jeśli to uczynię, niech to będzie z zaskoczenia...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz