...to skrawki Antoniowa...

i tęsknota za czasem, gdy się wszystko układa w całość... 

a nie rozsypuje w drobny mak...

bo znowu pełne mam garście odłamków, 

z których nie wiele rozumiem... nie wiem, jak je posklejać... 

i jakbym zapomniała przed KIM można takie COŚ  wysypać...

budzenie jutrzenki z zamkniętymi oczyma jest niewyobrażalnie trudne... bezwład i bezsilność doprowadzają do spotkania z NICOŚCIĄ....

i nawet CISZA wydaje się wtedy taka bardzo obca....

a ON przecież JEST... I NIE PRZESTAJE BYĆ...

skoro tak.... 
to może cienie dziwnych złudzeń straszą tylko z ukrycia??? ...