koniec roku...

Czas najwyższy napisać kilka słów, żeby nie zapomnieć o tym, że cuda ożywają w codzienności…
że NIC staje się CZYMŚ…
ani się dobrze nie obejrzałam a minęło cztery miesiące od pozostawienia tu ostatniego mojego śladu…
dziwnie szybko!!!!
nowi ludzie… nowe przestrzenie… nowe zdziwienie… nowe odkrywanie tajemnicy… 

 

przeglądałam już stary kalendarz, żeby móc go wyrzucić…
i uświadomiłam sobie ile we mnie zostanie!
ile się zapamiętało… wręcz wyryło w moim sercu… zmieniając moje patrzenie na rzeczywistość!




 zobaczyłam jaki spory kawałek drogi mam za sobą i jak zmieniły mnie pokonywane ze łzami w oczach trudności… 


 
Mam za co dziękować…
i mam czym się cieszyć… 

 















pomiędzy kolejnymi dniami zapisałam sobie urywek rozmowy z moim Bogiem: …PRZYZIEMNE
POKRĘCONE ŻYCIE
PROSTUJESZ PARADOKSEM
TRAGIZM
CZYNISZ ŚWITEM SZCZĘŚCIA
W NIEPOJĘCIU
SPOGLĄDASZ W MOJE OCZY
GDY PODNIOSĘ GŁOWĘ…
odpowiedział:
„BO CIĘ KOCHAM”…
a cisza delikatnie rozdmuchała spokój 
 

zakorzeniam sie...

sila granatu...

modlacy sie mnich w Tierchovej