Bieluteńko!!! A dziś jeszcze mroźnie wieje…
a gdy zbiegam z górki w stronę fary i do stacjonarza wybierając bajkowe uliczki Kelcy, to mam wrażenie, że jestem w jakieś zaczarowanej krainie…
Ostatnio mieliśmy święto. Pochyliłam się nad Słowem, które na ten dzień jest dla naszego zgromadzenia. Oniemiałam! Jak bardzo czuję się w Nim swojsko!
Była to jedna z tych chwil, gdy ogarnia Cię pewność, że to jest TA ZIEMIA, na której miały stanąć Twoje stopy i to jest TEN CZAS, w którym masz żyć mimo wszelkich przeciwności… a może właśnie dlatego, że one są!
Dziękowałam zbiegając z górki bajkowymi uliczkami zaczarowanej krainy…
„O JAK SĄ PEŁNE WDZIĘKU
NA GÓRACH
NOGI ZWIASTUNA RADOSNEJ NOWINY,
KTÓRY OGŁASZA POKÓJ,
ZWIASTUJE SZCZĘŚCIE,
KTÓRY OBWIESZCZA ZBAWIENIE,
KTÓRY MÓWI DO SYJONU:
TWÓJ BÓG ZACZĄŁ KRÓLOWAĆ.(…) Iz 52,7
… być… uśmiechać się… słuchać… patrzeć… wypełniać się tajemnicą… ofiarować bezradność i być częścią wielkiego dzieła, którego ideą jest czynienie z ludzkich serc Bożego Królestwa…
jak?
…Zwijam papierowe rurki, z których powstaną koszyki. Lepię figurki z masy solnej. Śmieję się do bólu brzucha siedząc miedzy moimi nowymi przyjaciółmi aniołami… Słucham o kłopotach niezwykłej Marty!
Gotuję!!! I da się to zjeść! J
Martwię się, że nie potrafię opanować sztuki komunikacji domyślnej…
Zjadam ze smakiem królika… co zdawało się nie do przeskoczenia dla mnie…
Wymiguję się od każdo – niedzielnych obiadów u państwa Tabulkóv… oni mogli by opowiadać bez końca o cudach, jakie Pan Bóg działa w ich życiu, gdy Mu skrzętnie powierzą codzienne utrapienia! Oto co potrafi WIARA!
U Marii mam prywatne modlitwy dwa razy w tygodniu, z czeskimi rozmówkami na poważne tematy… i już coraz mniej mam spleciony język!
… chyba właśnie TAK
ps... zdjęcia nie chcą się przesłać...więc będą później...
a gdy zbiegam z górki w stronę fary i do stacjonarza wybierając bajkowe uliczki Kelcy, to mam wrażenie, że jestem w jakieś zaczarowanej krainie…
Ostatnio mieliśmy święto. Pochyliłam się nad Słowem, które na ten dzień jest dla naszego zgromadzenia. Oniemiałam! Jak bardzo czuję się w Nim swojsko!
Była to jedna z tych chwil, gdy ogarnia Cię pewność, że to jest TA ZIEMIA, na której miały stanąć Twoje stopy i to jest TEN CZAS, w którym masz żyć mimo wszelkich przeciwności… a może właśnie dlatego, że one są!
Dziękowałam zbiegając z górki bajkowymi uliczkami zaczarowanej krainy…
„O JAK SĄ PEŁNE WDZIĘKU
NA GÓRACH
NOGI ZWIASTUNA RADOSNEJ NOWINY,
KTÓRY OGŁASZA POKÓJ,
ZWIASTUJE SZCZĘŚCIE,
KTÓRY OBWIESZCZA ZBAWIENIE,
KTÓRY MÓWI DO SYJONU:
TWÓJ BÓG ZACZĄŁ KRÓLOWAĆ.(…) Iz 52,7
… być… uśmiechać się… słuchać… patrzeć… wypełniać się tajemnicą… ofiarować bezradność i być częścią wielkiego dzieła, którego ideą jest czynienie z ludzkich serc Bożego Królestwa…
jak?
…Zwijam papierowe rurki, z których powstaną koszyki. Lepię figurki z masy solnej. Śmieję się do bólu brzucha siedząc miedzy moimi nowymi przyjaciółmi aniołami… Słucham o kłopotach niezwykłej Marty!
Gotuję!!! I da się to zjeść! J
Martwię się, że nie potrafię opanować sztuki komunikacji domyślnej…
Zjadam ze smakiem królika… co zdawało się nie do przeskoczenia dla mnie…
Wymiguję się od każdo – niedzielnych obiadów u państwa Tabulkóv… oni mogli by opowiadać bez końca o cudach, jakie Pan Bóg działa w ich życiu, gdy Mu skrzętnie powierzą codzienne utrapienia! Oto co potrafi WIARA!
U Marii mam prywatne modlitwy dwa razy w tygodniu, z czeskimi rozmówkami na poważne tematy… i już coraz mniej mam spleciony język!
… chyba właśnie TAK
ps... zdjęcia nie chcą się przesłać...więc będą później...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz