bezsłowie....

bezsłowie
w kajucie myśli własnych
we śnie
na dnie duszy
i ani
kółko
ani
krzyżyk
pusta kratka
w kalendarzu
odliczanych dni
te niczyje
przybłędy
byle jakie
przesypane
przez palce
pomiędzy jedną
i drugą
chwilą
wielkie nic

...bezsłowie

wciekające szczelinami
w nieszczelności
szczępiastej duszy
dźwięki
dźwięczne
w niewdzięcznym
uchu
przebłysk
w niejasności
pod zaciśniętą powieką
jakby jutrzenka
w niepokornym
skulonym cieniu
koniec odrętwienia
bez słowa
...a jednak dotarłeś
do skarbu
ukrytego
w morskiej otchłani...

... nieeeee... no ja nie wiem, jak się to dzieje...
dreptam i myślę, że nic się nie dzieje...
a wszystko by się chciało porozsypywać i układać...
z tego nic jakieś coś...
dużo słów... lawina... spotkania przemiłe... mimo spraw trudnych ani trochę miłych, to zawsze dla mnie świetna okazja, żeby się przejrzeć jak w lustrze, żeby coś, co nie nazwane ponazywać...
i tak dobija do brzegu kolejny tydzień życia...
bezsłowie, bo czasem takie przychodzi... a potem odkrycie, że przebyta droga doprowadziła do takiej głębi SŁOWA, że dech zapiera...
obrazek... no tak...MIEJSCE NAJŚWIĘTSZE ozdobione moją nie świętością... pragnieniem wzrastania, jak ziarno w ziemi w mocy i Ducha, Jego ogniem i Jego łaską, źródłem dającym życie...
bo mi się dobrze czasem wraca do takich miejsc, okazało się, że na dziś uśpionych... bo dom o nazwie Nazaret, w którym przemieszkałam ostatni rok zamknięto na klucz, nikt tam nie mieszka...
no ale mieszka we mnie to, co wymieszkałam w świętym dla mnie czasie oczekiwania... i do tego wracam... z tego jest siła...

bo droga bywa kamienista ...

... wpisać mi się zachciało pomiędzy wersy natchnione... tak jak one kiedyś zapisały się w moje życie...
zupełnie zapomniałam jakie wtedy okazały się ważne, jak dużo ponazywały z tego, co się w sercu tłukło...
poznałam taką miłą osobę, która swoim zamiłowaniem do kamieni przypomniała mi moje z nimi spotykania...
no więc zaniebieszczę niebieski świat kamienistymi wspomnieniami, takim dreptaniem przez świat, kiedy się nie wie co myśleć, jak nazywać rzeczywistość...
kiedy się albo w zachwyty wpada, albo marnieje i upada...
och jejku jakie to złożone i jakie tak naprawdę wielkie i małe i piękne i okropne... jakie moje...
i często tylko moje...
i może gdyby było bardziej Jego, to by w ogóle było niepojęte...
albo właśnie bardziej do pojęcia...
w rzeczy samej- do rzeczy :

Rachunek kamieni

Roman Brandstaetter

Przebudzony kamień jest bardzo zdziwiony.
Z przebudzenia wynika, że nie jest kamieniem.

Więc czym jest?
Z jakiej materii zdziałany?

Niewielkie jest moje poznanie, niewielkie,
Moja wiedza jest skąpa, a to, co rozumiem,
Jest owocobraniem mojej słabej wiary.

Trud mój dopiero teraz się zaczyna,
Boże, który jesteś dla mnie większym ciężarem
Niż ja dla Ciebie.
A chociaż upadam pod Twoim brzemieniem,
Trwam pod nim.

Bo pragnę zasiąść
Na drugim brzegu człowieka,
Na drugim brzegu brata,
Na drugim brzegu myśli,
Na drugim brzegu serca.


Przy stole pojednania,

Gdzie wszystko ma swój sens i ład,
Gdzie nie ma żadnych sprzeczności i złudzeń,
Gdzie duch nie walczy z oporem materii,
Gdzie ostry topór nie godzi w pień drzewa,
Gdzie krew nie płynie od ukłucia nożem,
Gdzie woda nie jest przeciwna ogniowi,
Gdzie nie istnieje szukanie i lęk.

Dlatego wierzę, chociaż owa wiara,

Która dla innych jest ojczyzną ciszy,
Dla mnie jest jeszcze jedną
Burzą.

Dlatego wciąż od nowa szukam Cię i szukam,

Jakby Cię za mało było w tym wszystkim,
W czym Cię nieustannie widzę i czuję.


Jesteś umęczony mną, Boże,
Ale ja również jestem umęczony Tobą.

Zerwane sieci w falach Genezareth,

Gorzkie modlitwy, piwnice, ciemności
I medytacje nad tajemną sprawą,
Dlaczego ginie sprawiedliwy mąż,
A zły zasiada w radzie człowieczeństwa,
Dlaczego mędrzec pada pod toporem,
A tłuste sadło żre włochaty szczur,
Dlaczego kłamie czarna zakonnica,
A Maria Curie była ateistką.
Kołowrót męki, niepokój sumienia
I karuzela grzechów, i upadek,
I to pytanie, od którego bolą
Wargi:
Powiedz, czy tę rzeczywistość
Może ocalić poezja?


A potem znów wszystko od początku.
Zawiłe drogi, zasadzki i sidła,
Zerwane sieci w falach Genezareth
I wizja kwitnącego figowca,
Który jeszcze wieczorem
Był uschniętym kikutem.


Boże nauki, serc i intuicji,
Pragnę odnaleźć nici, które łączą
Serce z sercem, zjawisko ze zjawiskiem,
Pragnę odnaleźć kiełki wszystkich zdarzeń,
Ich sen i jawę, spoczynek i trud,
I te klęczące w naiwnej pokorze
Pyłki i ziarnka,
I te przeciwko Tobie zbuntowane
Góry gigantów,
Abym mógł wreszcie zrozumieć i pojąć,
Jak żyć, by przeżyć godnie odrobinę
Wrogiego czasu.
Jak żyć, by nie złamać
Twego imienia -
Ja, celnik, który kiedyś
Będę Cię błagał o kromkę wieczności
Jak o kromkę chleba.

moje wędrowanie...

...wracałam w towarzystwie ewangelicznej ubogiej wdowy, tej która ze swego niedostatku oddała wszystko... spotkanie przypieczętowane takim obrazem mówiło strasznie dużo... zawstydzało... bo czy ja...czy my... potrafimy dawać ze swego ubóstwa???
myślałam, że się zapadnę pod ziemię...bo od dłuższego czasu tak mi w sercu krzyczało niepokojem... i teraz się potwierdziło...że słuszny ten niepokój...że bez niego to się nie da!!!
bo to najprawdziwsza prawda, że kto poznał Chrystusa nie może spać spokojnie...
nie może siedzieć...
musi iść!!!!
i GŁOSIĆ!!!
...byłam w drodze...zobaczyłam piękne miejsca, spotkałam sporo ciekawych ludzi... przeprowadziłam ciekawe Polaków nocne rozmowy, ubogaciłam się bardzo bardzo...
a to, na co spojrzałam krytycznym okiem, na dziś odkładam do kieszeni... tu zostawiam mój niepokój... żeby zaniepokoił kogo zaniepokoić ma...

...zostawiam mądrość Kościoła i to, co widziałam na własne oczy...

"Wśród różnych możliwych sposobów wyrażania miłości, tym który szczególnie przejrzyście objawia miłość „do końca” jest dziś z pewnością gorliwe głoszenie Jezusa Chrystusa ludziom, którzy jeszcze Go nie znają lub o Nim zapomnieli, a zwłaszcza ubogim."
( VC 75)

"Dlaczego misje?

Dlatego, że nam, jak świętemu Pawłowi, „została dana ta łaska: ogłosić poganom jako Dobrą Nowinę niezgłębione bogactwo Chrystusa” (Ef 3, 8).

Nowość życia w Nim jest „Dobrą Nowiną” dla człowieka wszech czasów: do niej wszyscy ludzie zostali powołani i przeznaczeni.

W rzeczy samej wszyscy jej szukają, choć nieraz w sposób niejasny, i wszyscy mają prawo do poznania wartości tego daru i przyjęcia go.

Kościół, a w nim każdy chrześcijanin, nie może ukrywać ani zachowywać dla siebie tej nowości i tego bogactwa, otrzymanych z Bożej dobroci, by przekazywać je wszystkim ludziom.

Oto dlaczego działalność misyjna wypływa nie tylko z formalnego nakazu Pańskiego, ale i z głębokich wymogów życia Bożego w nas.

Ci, którzy są włączeni w Kościół katolicki, powinni czuć się uprzywilejowani, a przez to bardziej zobowiązani do dawania świadectwa wiary i życiu chrześcijańskiego jako służby braciom i należnej odpowiedzi Bogu, pamiętając, że „swój uprzywilejowany stan zawdzięczają nie własnym zasługom, lecz szczególnej łasce Chrystusa; jeśli zaś z łaską tą nie współdziałają myślą, słowem i uczynkiem, nie tylko zbawieni nie będą, ale surowiej jeszcze będą sądzeni”."

(RMis 11)





(...) "podobnie jak „wiara umacnia się, gdy jest przekazywana”, tak i misja umacnia życie konsekrowane, budzi w nim nowy entuzjazm i nową motywację, ożywia jego wierność.(...)
( VC 78)

spacerownie...

"Moje wędrowanie
- Panie mój

Moje upadanie
- Panie mój

Moje powstawanie
-Panie mój

Twoje miłowanie...

Jesteś dla nas spragnionych
jak rosa poranna

Tobie śpiewamy
radosne "Hosanna"

Jesteś dla nas wędrowców
jak zdrój czystej wody

Duszy wytchnienie,
niebiańskie ogrody.

Nasze wędrowanie
- Panie nasz

Nasze upadanie
-Panie nasz

Nasze
powstawanie
- Panie nasz

Twoje miłowanie...

Jesteś dla nas żeglarzy
jak gwiazda
zaranna

Tobie śpiewamy
radosne "Hosanna"

Jesteś dla nas
pielgrzymów
jak burzy ustanie

Jesteś drogą
co nam
dziś przez Ojca jest dana."

...wczorajsze z jesienią tańcowanie...
miałam trochę czasu, bo na ustalone miejsce spotkania dotarłam wcześniej...
zupełnie nowy zakątek ziemi zaciekawił mnie wyjątkowo i pozwolił znaleźć się w przedziwnej duszy przestrzeni, gdzie nie istnieje nic wokół...
jest się sam na sam z Jego obecnością...
to takie chwile w których chciało by się na zawsze pozostać...
i nawet ogarniający mnie chłód nie przeszkadzał...
zapomniałam na chwilkę o wszystkim...
i patrzyłam...
szczęśliwie się oddychało pięknem kolorów...
drzewa tańczyły z jesienią zupełnie się nie martwiąc,
że okrada je z liści...
że mąci im w głowie...
a może to jej sposób na oswojenie świata z nadchodzącą zimą?...
niezwykłe to było...
jakby mi Ktoś zdradzał tajemnicę urządzania świata,
przemeblowywania zakamarków, niby mało znaczących a jednak tego dnia czekających na mnie...
ależ to było miłe...
zastanawiałam się, dlaczego nie ma liści pod butami , żeby je można było rozszurać szalenie jak za dawnych czasów,
aż pod niebo unieść piękności tęczowe...
no i się dowiedziałam...
zza zakrętu wyłonił się pan z zakłócającym ciszę urządzeniem...
wyglądał jak rycerz walczący z intruzami...
rozdmuchiwał liście na prawo i lewo...
myślałam, że i ja skończę na poboczu, bo patrzył pod swoje własne nogi...
może nie spodziewał się w tym opustoszałym parku nikogo?...
toczył samotną walkę z upartymi liśćmi i stawiał kroki na oczyszczonej drodze...
a ja wpakowałam się w cenny powiew wydobywający się z jego dmuchawy...
pozbawiona przyjemności szurania i tak miałam się czym cieszyć...
w końcu zostałam porwana na spacer z szeptaniem na ucho tajemnic...
takich też, co rumienią policzki i unoszą w niebo...
wieczorem musiałam zeskoczyć na ziemię...
i się trochę potłukłam...
ale ciepło spacerowych chwil zostało, więc już nic nie boli...

foto: liściowy pan zamiatacz

"Dzieci bzdurzą i - że tak powiem - chcą być bzdurzone. Potem im to przechodzi. Któremu nie przejdzie- zostaje poetą." |Julian Tuwim|

"KAŻDE DZIECKO JEST ARTYSTĄ.
PROBLEM JEST, JAK ZACHOWAĆ ARTYSTĘ KIEDY ONO WYRASTA".
Pablo Picasso

... usiadłam na miniaturowym krzesełku w klasie "0". Dzieciaki na dywanie wokół mnie i prawie na mnie... bezdech... a ja próbuje coś tam opowiadać... nawet już nie pamiętam co... ale na pewno nie trwało to długo, bo w tej społeczności o luksus skupienia nie łatwo... więc próbuję i próbuję... patrzą na mnie wielkimi oczkami...
niektórzy pootwierali buzie... widzę nagle, że mała Amelka jest czymś zaniepokojona... przygląda się mi uważnie... nagle podnosi się i kierując paluszek w moją stronę przykleja go do moich okularów, przeciąga po szkiełku i oznajmia z wielką troską:
"Siostra ma brudne okularki ! "
...myślałam, że pęknę ze śmiechu... ale musiałam zachować powagę...w końcu brudne okularki to dość poważna sprawa... to nic, że z opowiadania dla reszty grupy nici... bo uwaga maluchów przeniosła się na moje okularki ;)
a okularki ...hehe zamazały się zupełnie...i tak jak wcześniej nawet nie zauważyłam, że coś na nich jest tak teraz miałam zupełną pewność, że coś przysłania mi obraz rzeczywistości... ARTYŚCI!!!